• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tathagatagarbha



    Podstrony: [1] [2] [3] 4
    Przeczytaj także...
    W buddyzmie śmierć nie jest traktowana jako ostateczny koniec istnienia, ale jako ogniwo łączące kolejne odrodzenia w samsarze w dwunastu ogniwach współzależnego powstawania, aż do osiągniecia wyzwolenia, tzn. nirwany. Według nauk wadżrajany każda czująca istota w czasie śmierci doświadcza podobnego procesu utraty mocy nad ciałem, uczuć, zdolności zmysłowych i subtelnych stanów świadomości. W procesie tym można wyodrębnić następujących kolejno po sobie 8 etapów opisanych poniżej. Tantry nauczają, jak bardzo ważne jest zapoznanie się z tym procesem, gdyż każdy będzie musiał doświadczać go w czasie własnego umierania (naturalnej śmierci fizjologicznej), choć niezwykle trudno będzie utrzymać uważność. Mistrzowie wadżrajany poprzez zrealizowanie w ciągu życia nauk związanych z tantrami, mahamudrą lub dzogczen w pełni rozpoznają wszystkie etapy procesu umierania, a w czasie śmierci przebywają w stanie natury umysłu "Przejrzyste Światło" osiągając wyzwolenie.Absolut (łac. absolutus – bezwarunkowy, niezwiązany) – osobowy lub bezosobowy pierwotny byt, doskonały, najwyższy, pełny, całkowicie niezależny, nieuwarunkowany i niczym nieograniczony.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Longchen Rabjam, Tulku Thondup, The Practice of Dzogchen, s. 94, Snow Lion Publications, 2002, ​ISBN 978-1-55939-179-5​.
    2. „Sogjal Rinpocze, Tybetańska księga życia i umierania, Wydawnictwo EM, Warszawa 1997”.
    3. Karl Brünnholzl: The Center of the Sunlit Sky: Madhyamaka in the Kagyu Tradition. New York: Snow Lion Publications, 2004, s. 92. ISBN 1-55939-218-5. (ang.)
    4. Jamgön Kongtrul Lodrö Tayé: „The Treasury of Knowledge, Book Eight, Part Four: Esoteric Instructions, A Detailed Presentation of the Process of Meditation in Vajrayana”, strona 211, Snow Lion Publications, ​ISBN 978-1-55939-284-6​.
    5. Longchen Rabjam, Tulku Thondup: The Practice of Dzogchen, s. 244, Snow Lion Publications, New York, 2002, ​ISBN 978-1-55939-179-5​.
    6. Longchen Rabjam, Tulku Thondup: „The Practice of Dzogchen”, s. 250, Snow Lion Publications, New York, 2002, ​ISBN 978-1-55939-179-5​.
    7. Arya Asanga, Jamgön Kongtrül Lodrö Thayé, „Buddha Nature. The Mahayana Uttaratantra Shastra by Arya Maitreya”, s. 24, Snow Lion Publications Ithaca, New York, 2000, ​ISBN 978-1-55939-128-3​.
    8. Karl Brunnhölzl, The Center of the Sunlit Sky: Madhyamaka in the Kagyu Tradition, Ithaca, N.Y.: Snow Lion Publications, 2004, s. 482, ISBN 978-1-55939-218-1, OCLC 57245990.
    9. Brunnhölzl Karl, The Center of the Sunlit Sky: Madhyamaka in the Kagyu Tradition, Snow Lion Publications, 2004, s. 132.
    10. Daisaku Ikeda. The Flower of Chinese Buddhism. s. 98.
    11. Peter N. Gregory. Tsung-mi and the Sinification of Buddhism. s. 12.
    12. Peter N. Gregory. Tsung-mi and the Sinification of Buddhism. s. 13.
    13. Andrew Rawlinson. The Ambiguity of the Buddha-nature Concept in India and China. s. 260.
    14. Red. Stephan Schuhmacher, Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Str. 49.
    15. Whalen W. Lai. „The Pure and the Impure: The Mencian Problematik in Chinese Buddhism”. s. 322.
    16. Andrew Rawlinson. The Ambiguity of the Buddha-nature Concept in India and China. s. 260, 261.
    17. Paul Demiéville. „The Mirror of the Mind”. s. 16.
    18. Kenneth Ch’en. Buddhism in China Str. 115.
    19. Whalen Lai. Tao-sheng’s Theory of Sudden Enlightenment Re-examined. s. 191.
    20. Robert E. Buswell, Jr. „Short-cut Approach of ‘K’an-hua’ Meditation”. s. 325.
    21. David J. Kalupahana. A History of Buddhist Philosophy. s. 180.
    22. David J. Kalupahana. A History of Buddhist Philosophy’. s. 232.
    23. Daisaku Ikeda. The Flower of Chinese Buddhism. s. 151.
    24. Philip Yampolsky. New Japanese Studies in Early Ch’an History. s. 4, 5.
    25. Peter N. Gregory. „Sudden Enlightenment Followed by Gradual Cultivation: Tsung-mi’s Analysis of Mind”. s. 290.
    26. Peter N. Gregory. „Introduction”. s. 9.
    27. Bernard Faure. „The Concept of One-Practice Samādhi in Early Ch’an”. s. 99.
    28. David J. Kalupahana. A History of Buddhist Philosophy’. s. 233.
    29. David J. Kalupahana. A History of Buddhist Philosophy’. s. 233.
    30. Robert E. Buswell, Jr. „Short-cut Approach of ‘K’an-hua’ Meditation”. s. 342.
    31. Robert E. Buswell, Jr. „Short-cut Approach of ‘K’an-hua’ Meditation”. s. 342, 343.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Jarosław Zapart, Tathagatagarbha. U źródeł koncepcji natury buddy, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2017, ​ISBN 978-83-233-4342-4​.
  • Kenneth Ch’en. Buddhism in China. A Historical Survey. Princeton University Press. Princeton. 1973. s. 560. ​ISBN 0-691-00015-8​.
  • Brook Ziporyn. Being and Ambiguity. Philosophical Experiments with Tiantai Buddhism. Open Court. Chicago. 2004. s. 452. ​ISBN 0-8126-9542-9​.
  • Garma C.C. Chang. Buddyjska nauka o całości istnienia. Wydawnictwo „A”. Kraków. 1999. s. 306. ​ISBN 83-905347-1-1​.
  • Peter N. Gregory. Tsung-mi and the Sinification of Buddhism. University of Hawai’i Press. Honolulu. 2002. s. 368. ​ISBN 0-8248-2623-X​.
  • Teksty Whalena W. Laia, Roberta E. Buswella. Jr., Petera N. Gregory’ego i Paula Demiéville’a pochodzą z pracy pod redakcją Roberta N. Gregory’ego Sudden and Gradual Approaches to Enlightenment in Chinese Thought. Motilal Banarsidass Publishers Private Limited. Delhi. 1991. s. 474. ​ISBN 81-208-0819-3​.
  • Andrew Rawlinson. „The Ambiguity of the Buddha-nature Concept in India and China”. [w:] Red. Whalen Lai, Lewis R. Lancaster. Early Ch’an in China and Tibet. Berkeley Buddhist Studies Series. 1983. s. 450. ​ISBN 0-89581-152-9​.
  • Whalen W. Lai. „The Pure and the Impure: The Mencian Problematik in Chinese Buddhism”. [w:] Red. Whalen Lai, Lewis R. Lancaster. Early Ch’an in China and Tibet. Berkeley Buddhist Studies Series. 1983. s. 299–322. ​ISBN 0-89581-152-9​.
  • Red. Stephan Schuhmacher, Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston. 1989. s. 468. ​ISBN 0-87773-433-X​.
  • Richard H. Robinson. Early Mādhyamika in India and China. The University of Wisconsin Press, Madison. 1967. s. 347.
  • Paul Williams. Mahāyana Buddhism. The Doctrinal Foundations. Routledge. New York. 1989. s. 317. ​ISBN 0-415-02537-0​.
  • Daisaku Ikeda. The Flower of Chinese Buddhism. Weatherhill. New York. 1997. s. 205. {{ISBN}0-8348-0393-3}}
  • David J. Kalupahana. A History of Buddhist Philosophy. Continuities and Discontinuities. University of Hawai’i Press. Honolulu. 1992. s. 304. ​ISBN 0-8248-1402-9​.
  • Peter N. Gregory. „Introduction”. [w:] Red. Peter N. Gregory. Traditions of Meditation in Chinese Buddhism. University of Hawaii Press. Honolulu. 1986. s. 265. ​ISBN 0-8248-1088-0​.
  • Bernard Faure. „The Concept of One-Practice Samādhi in Early Ch’an”. [w:] Red. Peter N. Gregory. Traditions of Meditation in Chinese Buddhism. University of Hawaii Press. Honolulu. 1986. s. 265. ​ISBN 0-8248-1088-0​.
  • Joga (sanskryt योग) – jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej, zajmujący się związkami pomiędzy ciałem a umysłem (świadomością i duchem). Oznacza to, że poprzez odpowiedni trening ciała (w tym ascezę), dyscyplinę duchową (medytację) i przestrzeganie zasad etycznych, deklaruje ona możliwość przezwyciężenia prawa karmana i wyzwolenia praktykującego z kręgu wcieleń (sansara).Lankavatara Sutra (skt लंकावतारसूत्र Lankāvatāra sūtra) (chin.: 入楞伽經, rulengjie jing; kor.: , imnŭngga kyǒng; jap.: , nyūryōga-kyō; wiet. Nhập Lăng-già kinh) – jest jedną z najważniejszych sutr buddyzmu mahajany i wadżrajany. Zgodnie z tradycją, zawiera słowa Buddy po jego dotarciu na wyspę Lanka (demonów) (później nazywaną Cejlonem, a obecnie Sri Lanką). Sutra ta rozpowszechniła się w buddyjskich tradycjach Chin, Tybetu i Japonii. Jest filarem chińskiego chanu, koreańskiego sŏnu i japońskiego zenu. Często znana pod skróconą nazwą Lanka.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.
    Dunhuang (chiń.: 敦煌; pinyin: Dūnhuáng) – miasto na prawach powiatu w Chinach, w prowincji Gansu, usytuowane w oazie; ok. 150 tys. mieszkańców. W przeszłości stacja na jedwabnym szlaku.
    Chengguan (澄觀 Chéngguān; ur. 738, zm. 23 kwietnia 839) – chiński buddysta, mistrz szkoły huayan i jej czwarty patriarcha. Jego wysiłki spowodowały znaczny rozwój tej szkoły. Znany był także jako Qingliang (清涼) i jako Qingliang Chengguan.
    Bodhiruci (skt बॊधिरुचि ur. ?, zm. ok. 535) (chiń. Putiliuzhi 菩提流支; kor. Poriryuji ( ), Pojeryuji (보제류지); jap. Bodairushi (ぼだいるし); wiet. Bồ-đề-lưu-chi) – indyjski mnich buddyjski i tłumacz tekstów buddyjskich na język chiński.
    Bodhićitta (z sanskrytu: बोधिचित्त bodhicitta; chiń. putixin 菩提心; kor. porisim; jap. bodaishin; wiet. Bồ-đê-tâm; tyb. byang chub kyi sems བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ , dosł. umysł oświecenia, przebudzone serce-umysł lub serce przebudzonego umysłu) — w buddyzmie aspiracja osiągnięcia oświecenia dla dobra wszystkich czujących istot (pragnienie uwolnienia wszystkich istot od cierpienia).
    Huayan – (Kwiatowa Girlanda; 華嚴 pinyin Huáyán; kor. Hwaeom 화엄; jap. 華厳宗 Kegon-shū; wiet. Hoa nghiêm) – chińska szkoła buddyjska (chin. zong 宗) odwołująca się do intelektu (tak jak i tiantai), powstała około VI wieku w Chinach (nie ma jej odpowiednika w Indiach). Szkoła ta rozwijała się w Chinach od lat 500. do połowy lat 800. Idee szkoły miały wielki wpływ na teorię i praktykę szkoły chan w Chinach.
    Nihilizm (od łac. nihil - nic) – pogląd filozoficzny całkowicie lub częściowo negujący istnienie pewnych bytów. Rozróżnia się kilka kategorii tego pojęcia:

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.078 sek.