Taniec ludowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Malambo, argentyński taniec ludowy

Taniec ludowy jest wytworem kultury ludowej. Stał się określeniem dotyczącym nie tylko samego sposobu poruszania się, ale również tradycyjnej muzyki, a dokładnie utworów komponowanych specjalnie z myślą o konkretnym rodzaju tańca.

Hanter-dro – taniec bretoński wywodzący się z Vannes. Tak samo jak gawocie, tancerze trzymają się mocno siebie nawzajem i jest to taniec nóg (w przeciwieństwie do wielu tańców weneckich jak ridées czy an-dro które mogą być uważane za tańce rąk). Dosłownie, bretońskie hanter-dro oznacza półobrót. Określany czasem jako hanterdañs, oznacza więc pół-taniec.Trojak (śl. Trojok) to śląski taniec ludowy, wykonywany w trzyosobowych grupach składających się z 1 tancerza i 2 tancerek. Taniec dzieli się na 2 części: wolną w metrum 3/4 i szybką w metrum 2/4.

Tańce ludowe różnych krajów[ | edytuj kod]

Taniec ludowy na Morawach
  • polskie: cenar, chmielowy, chodzony, dzëk, goniony, taniec podhalański, kaczok, kołomajka, krakowiak, krzesany, kujawiak, lasowiak, mazur, mazurek, oberek, olender, polonez, szot, trojak, zbójnicki, kosyder, ryz dwa (taniec kaszubski), korkowy, korowód, siustany, świniorz
  • śląskie: trojak, mietlorz, drybek, waloszek
  • wielkopolskie: wiwat, marynia, ceglorz, duda, przodek, luter, weksel, równy, siber, walcerek, pisany, siódemka, mietlorz
  • angielskie: morris, country-dance
  • białoruskie: lawonicha
  • bułgarskie: swisztowsko horo
  • chorwackie: kolo
  • czeskie: polka, furiant, manczestr, pilky, rejdovak
  • francuskie rigaudon, mazurka, scottish, kankan, an-dro, hanter-dro, cercle circassien, chapelloise, sept sauts, plinn, avant-deux, bourrée, rondo, branle, gawot
  • greckie: sirtós, sirtaki, zorba
  • hiszpańskie: bolero, jota, kaczucza, seguidilla
  • irlandzkie: céilí, jig, slip jig, reel, hornpipe, set dance, step irlandzki
  • kaukaskie: lezginka
  • litewskie: suktinis
  • norweskie: gammal reilender
  • rosyjskie: kamarinskaja, trepak, kalinka
  • rumuńskie: alunelul, kolo walaskie, manele
  • słowackie: hajduk, odzemek
  • ukraińskie: arkan, hopak, kołomyja, reszeto, trepak, kowali, kozak
  • węgierskie: czardasz, leany korikazo, hajduk
  • włoskie: tarantela, saltarello
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • muzyka ludowa
  • polskie tańce narodowe
  • taniec
  • taniec dworski
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Raport o tańcu ludowym i tanecznym ruchu folklorystycznymw Polsce — 2011
  • Historia badań nad tańcem ludowym w Polsce - Roderyk Lange
  • Kowali (taniec) – ukraiński taniec ludowy, który pokazuje pracę kowali w kuźni. Taniec wykonywany przez mężczyzn i jest tańcem korowodowym Trzech mężczyzn stoi w jednej linii. Pierwszy mężczyzna w linii wykonuje rolę "kowala", a inni mężczyźni są pomocnikami kowala. Równy – polski taniec ludowy z regionu Biskupizny w Wielkopolsce, tańczony parami, chodzony naprzód, wirowy, w metrum dwudzielnym.




    Warto wiedzieć że... beta

    Country-dance – taniec ludowy pochodzenia angielskiego. Popularny w XVII i XVIII wieku. Tańczony w grupach. Zbudowany jest z ośmiu taktów, w każdym z nich znajdują się 4 nuty. Typowym Country-dance jest Bloomsbury Market - skomponowany około 1703 roku.
    Chapelloise – taniec ludowy, popularny szczególnie we Francji, tańczony w parach ustawionych w kole, z wymianą partnerów, zalicza się do grupy tzw. mikserów.
    Oberek – polski taniec ludowy, o żywym tempie i skocznej melodii w rytmie nieparzystym; popularny na wsi w wielu regionach Polski, szczególnie lubiany na Mazowszu i Radomszczyźnie. W swoim naturalnym kontekście (zabawy, wesela) zaczął zanikać w II połowie XX wieku, obecnie tańczony wyjątkowo na weselach tylko przez starszych i na ich życzenie, pod warunkiem, że ma oberka w repertuarze kapela weselna, co zdarza się rzadko (najczęściej wtedy jest to skomponowany w mieście "oberek wilanowski").
    Polskie tańce narodowe — tańce ludowe, które rozprzestrzeniły się na terenie całej Polski. Mają cechy charakterystyczne dla poszczególnych regionów.
    Taniec dworski – forma tańca, która ukształtowała się pod koniec średniowiecza i była popularna do XVIII w. na najbogatszych dworach europejskich, wśród koronowanych głów, najwyższej arystokracji i dworzan. Największym powodzeniem cieszył się na dworach włoskich, francuskich i angielskich. Kiedy rozrywce tego typu zaczęto poświęcać coraz więcej czasu, powstał nowy zawód organizatora zabaw, prototyp choreografa.
    Reel – taniec ludowy w metrum 4/4, 2/2 lub 2/4. W Szkocji jest to jeden z czterech tradycyjnych tańców. W Irlandii nazywa się tak każdy taniec, który jest wykonywany do muzyki w powyższym rytmie, oraz utwory w nim grane. Według niektórych źródeł pochodzi z Francji, skąd przybył w początkach XVIII wieku. Taniec szybki, o dynamicznej melodii, realizowanej w przebiegach ósemkowych. Akcentowanie na mocną część taktu (1 i 3 uderzenie).
    Chodzony - polski taniec ludowy zwany też: polski, marszałek, chmielowy, wolny lub równy, tańczony kiedyś w trakcie obrzędu weselnego, np. po oczepinach panny młodej. Utrzymany najczęściej w nieparzystym metrum na 3/4. Przodował w tańcu mężczyzna stateczny, żonaty gospodarz. Pierwowzór poloneza.

    Reklama