Talassa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Talassa (gr. Θαλασσα, łac. Thalassa) – w mitologii greckiej pierwotna bogini morza, jedna z Protogenoi. Była jedynie uosobieniem (personifikacją), a nie ciałem fizycznym morza. Talassa jest żeńskim odpowiednikiem Pontosa.

Protogenoi – w mitologii greckiej pierwotni bogowie, którzy jako pierwsi zostali powołani do życia. Zamieszkiwali ziemię przez tytanami.Halia (gr. Ἁλία Halía, łac. Halia) – bogini w mitologii greckiej. Była córką personifikacji morza, Pontosa, i Gai oraz siostrą Telchinów. Oddawano jej cześć na Rodos. Imię Halii pochodzi od greckiego słowa αλς, które może oznaczać morze lub sól. Halia jest więc uważana za personifikację słonego morza. Była kochanką Posejdona, z którym spłodziła sześciu synów oraz córki imieniem Rhode, od której pochodzi nazwa wyspy Rodos.

Uchodziła za córkę Etera (Światło) oraz Hemery (Dzień). Z Pontosem zrodziła dziewięciu Telchinów oraz Halię. Według Hezjoda Talassa zrodziła Afrodytę, kiedy odcięte genitalia Uranosa spadły do morza. Hygin pisze też, że potomstwem Talassy i Pontosa były ryby.

Talassę przedstawiano jako kobietę zanurzoną w morzu ubraną w wodorosty. W ręku trzyma wiosło, a na jej głowie widnieją rogi.

Site-specific – dziedzina sztuki obejmująca dzieła sztuki stworzone z myślą o funkcjonowaniu w precyzyjnie określonym miejscu. Miejsce to zazwyczaj znane jest z góry - uwzględniane już w stadium projekcyjnym samego dzieła. Koncepcja wyrosła z wielkich realizacji ziemych - pracy z nurtu land art. Pierwotnie, na fali ruchów kontestacyjnych, formułowania kontrkultury i rewolucji seksualnej na miejsca realizacji dzieł wybierano przestrzenie nie mieszczące się w ówczesnym języku świata sztuki. Sam termin site-specific został spopularyzowany i sprecyzowany przez Roberta Irwina, jednak pierwotnie pojawia się w latach siedemdziesiątych, używany przez rzeźbiarzy realizujących publiczne zamówienia na obszerne miejskie przestrzenie. takich, jak Lloyd Hamrol czy Athena Tacha.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

W 2011 roku artysta Swoon w atrium Muzeum Sztuki w Nowym Orleanie ustawił instalację site-specific przedstawiającą boginię Talassę.

Przypisy[ | edytuj kod]

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Thalassa - Theoi Project (ang.) [dostęp 23 kwietnia 2014]




  • Warto wiedzieć że... beta

    Telchinowie (gr. Τελχῖνες) – w mitologii greckiej pierwsi mieszkańcy wyspy Rodos, potomkowie Pontosa, opisywani jako ludzie z rybimi ogonami lub płetwami zamiast stóp. Przypisywano im wysoko rozwiniętą kulturę, znajomość obróbki metali i sztuk czarodziejskich. To oni wykonać mieli sierp Kronosa czy trójząb Posejdona.
    Instalacja — wieloelementowa realizacja artystyczna w konkretnej przestrzeni (miejscu, obiekcie itp.) zastanej, lub konstruująca taką przestrzeń.
    Afrodyta (gr. Ἀφροδίτη Aphrodítē, łac. Aphrodite, Venus) – w mitologii greckiej bogini miłości, piękna, kwiatów, pożądania i płodności. Najbardziej urodziwa z bogiń antycznych mitów.
    Gajusz Juliusz Hygin (ur. ok. 64 p.n.e., zm. ok. 17 n.e.) – rzymski pisarz i mitograf, autor zachowanych do dziś eskcerptów mitologicznych.
    Hezjod (gr. Ἡσίοδος, Hesiodos) z Beocji – epik grecki. Przypuszczenia co do daty jego narodzin wahają się od 850 do 700 p.n.e. (raczej bliżej tej drugiej daty, o czym informuje filolog aleksandryjski Arystarch z Samotraki). Jego imię tłumaczy się jako „ten, co wysyła pieśń”, co może świadczyć o fakcie, iż Hezjod należał do grona aojdów. Jest pierwszym w historii literatury poetą, o którego życiu wiemy dzięki umieszczeniu poszczególnych faktów we własnych dziełach.
    Eter (także Ajter, gr. Aἰθήρ Aithḗr, łac. Aether, Ether) – w mitologii greckiej bóg jasnego światła, uosobienie wyższych rejonów niebieskich.
    Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).

    Reklama