Tachi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tachi
Hamon

Tachi' (jap. 太刀; dosł. długi miecz) – wczesna nazwa japońskiej długiej siecznej broni białej typu nihon-tō (jap. 日本刀).

Tsurugi (jap. 剣, Tsurugi) - Ken – prosty, obosieczny miecz japoński, wykonany z brązu, z głownią rozszerzającą się ku dołowi.Głownia, brzeszczot, (z niem.) klinga, (staropol.) żelazo – jedna z dwu podstawowych części każdej broni białej, drugą częścią jest rękojeść. Głownia jest zasadniczą (główną – stąd etymologia), roboczą częścią broni tego typu. Służy do zadawania i odparowywania ciosów. Stanowi przeważającą większość długości i masy całego narzędzia lub broni. Jest to wydłużona płaska część, prosta lub lekko zakrzywiona, najczęściej metalowa, której jedna lub obie krawędzie są ostre. Również koniec głowni jest ostry. Przy określaniu obszarów całego narzędzia mówi się, że głownia biegnie od rękojeści w dół. Głownia jest tylko częścią większego elementu, którego początek wnika w rękojeść, lub może stanowić jednocześnie także zasadniczą część rękojeści. Często między głownią a rękojeścią znajduje się jelec.

Jednosieczna głownia tachi wykonana była z żelaza, była też dłuższa i nieco bardziej zakrzywiona niż w katanie. Tachi używany był od ok. VIII aż do końca XIX wieku. Broń używana m.in. przez Musashiego Miyamoto. Tachi używali często samuraje, którzy atakowali konno. Podobnie jak i na innych nihon-tō dobrze widoczna jest linia hartu, czyli hamon. Tachi ma około 120 cm długości (ok. 4 shaku) i był pierwszą formą popularnej, często kolekcjonowanej katany.

Daitō (jap. 大刀, długi miecz) - japoński miecz o długości głowni (nagasa) większej niż 2 shaku (60 cm). Słowo to nie odnosi się do jednego konkretnego rodzaju miecza, lecz do całej kategorii, do której należy zaliczyć zarówno katanę jak i tachi.Broń sieczna – broń biała służąca do zadawania cięć. Znana jest od epoki brązu. Aż do XVIII wieku różne jej rodzaje stanowiły podstawową broń ręczną wojowników, rycerzy i żołnierzy w większości regionów świata. Sporadycznie była używana jeszcze w okresie II wojny światowej. W XXI wieku, z wyjątkiem noży i bagnetów, broń sieczna stanowi jedynie broń honorową oraz sportową.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Nihon-tō
  • tsurugi
  • daitō
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 1692. ISBN 4-7674-2015-6.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • S.R. Turnbull: The Samurai: A Military History, MacMillan Publishing, New York 1977, ​ISBN 0-02-620540-8
  • Katana (jap. 刀, Katana) – tradycyjna japońska szabla, błędnie nazywana mieczem, o długości głowni powyżej 60 cm, jednosiecznej, o krzywej głowni i zaokrąglonym lub ściętym sztychu.Shaku (jap. 尺, shaku) – tradycyjna japońska i chińska jednostka miary. Istnieje kilka systemów długości shaku zależnych od regionu Japonii lub branży produkcyjnej. W Japonii, w systemie zwanym kana, używanym np. w stolarce lub przy pomiarach długości mieczy japońskich, 1 shaku wynosi około 30,3 cm i znany jest jako kana-jaku.




    Warto wiedzieć że... beta

    Nihon-tō (jap. 日本刀, miecz japoński) (Nihon – Japonia; tō – miecz, katana) – ogólna nazwa miecza japońskiego.

    Reklama