Szkuner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szkic trzymasztowego szkunera gaflowego
Szkic dwumasztowego szkunera bermudzkiego
ORP Iskra I

Szkuner – typ osprzętu żaglowego lub żaglowiec noszący ten typ osprzętu. Ma dwa lub więcej masztów o ożaglowaniu skośnym. Przy dwóch masztach pierwszy jest niższy lub równy drugiemu.

STS Kaisei - dwumasztowa brygantyna. Armator jest z Japonii (Sail Training Association of Japan) a bandera Antiguy i Barbudy.Marsel lub marsżagiel (ang. topsail) – prostokątny żagiel rejowy (zawieszany na marsrei), pomiędzy marsem, a bramsalingiem.

Typy z wyższym pierwszym masztem to jol i kecz.

Rodzaje szkunerów[ | edytuj kod]

Rodzaj głównych żagli

  • szkuner gaflowy, bardzo popularny, np. ORP Iskra I
  • szkuner bermudzki
  • szkuner sztakslowy, np. Zawisza Czarny II
  • Żagle dodatkowe

  • szkuner-ket – nie ma przednich sztaksli, pierwszy maszt znajduje się blisko dziobu.
  • Dodatkowe żagle rejowe w różnych konfiguracjach

    Bramsel lub bramżagiel – prostokątny żagiel rejowy podnoszony na bramrei. W zależności od tego, na którym maszcie jest podnoszony, otrzymuje dodatkową nazwę, np. fokbramsel, grotbramsel itd.Olinowanie – system lin na jachcie lub innym statku żaglowym. Stanowi obok omasztowania i ożaglowania część takielunku.
  • szkuner rejowy (urejony), np. Zew
  • szkuner bramslowy – ma bramsle na fok- i grotmaszcie;
  • szkuner marslowy - marsle i bramsle na fok- i grotmaszcie;
  • szkuner bramslowo-topslowy – bramsel na fokmaszcie, topsel na grotmaszcie.
  • szkuner marslowo-topslowy – marsel i bramsel na fokmaszcie, topsel na grotmaszcie;
  • bramslowo-marslowy – marsel i bramsel na fokmaszcie, bramsel na grotmaszcie;
  • W przypadku szkunerów trójmasztowych na bezanmaszcie nie ma żagli rejowych.

    ORP „Iskra” – okręt szkolny polskiej Marynarki Wojennej, trzymasztowy szkuner gaflowy, pierwsza w jednostka pływająca nosząca imię ORP „Iskra”. Została wprowadzona do służby w 1928 roku i pozostawała w niej do 1977 roku. Jol – typ dwumasztowego ożaglowania stosowanego przeważnie na jachtach żaglowych średniej wielkości (o długości kadłuba 10 - 20 m). Żaglowiec posiadający główny maszt w pobliżu środka wyporu jednostki, oraz dodatkowo szczątkowy, bardzo mały maszt wysokości ok. 1/3 głównego, posadowiony daleko na rufie. Z powodu dużej różnicy masztów, tego typu jednostkę określa się również gwarowo jako "półtoramasztowiec".


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Omasztowanie – część osprzętu żaglowego służąca do podnoszenia, rozpinania i ustawiania żagli. Przez całe wieki drzewca były wykonywane z drewna. Obecnie produkowane są ze stopów metali lekkich (głównie glinu), oraz (rzadziej) materiałów kompozytowych, takich jak laminaty i włókna węglowe, oferujące dużą wytrzymałość przy jednoczesnej redukcji masy. Początkowo przekrój masztu był okrągły, obecnie stosuje się przekroje obłe, przypominające symetryczne profile lotnicze, które zapewniają większą sprawność układu maszt-żagiel. Z tego powodu w żeglarstwie regatowym używa się także masztów obrotowych.
    Takielunek – termin żeglarski oznaczający tę część osprzętu żaglowego na statku wodnym o napędzie żaglowym, która jest aktualnie rozmieszczona na jednostce w celu użytkowania.
    Ward Jackson – szkuner brytyjski, zwodowany w 1854 roku dla Ralph Ward Jackson & R Watson, którym w 1863 polscy emigranci usiłowali przemycić broń dla powstańców styczniowych na Litwie.
    Wyspy Balleny’ego – niezamieszkany archipelag pochodzenia wulkanicznego leżący blisko (300 km) południowego koła podbiegunowego, zaliczane do terytorium Dependencji Rossa, fragmentu Antarktyki, do którego rości sobie prawa Nowa Zelandia.
    Bezan, ang. mizzen - nazwa tylnego żagla na jednostce żaglowej, co najmniej dwumasztowej, pod warunkiem, że jest to ożaglowanie skośne (suche) - np. na jolu, keczu, barkentynie, czy barku. Na brygantynie tylny maszt to zwykle grotmaszt, podobnie na brygu.
    Store Norske leksikon (Wielka encyklopedia norweska) - norweska encyklopedia w języku bokmål. Powstała po fuzji dwóch dużych, tworzących encyklopedie i słowniki wydawnictw norweskich Aschehoug i Gyldendal w 1978 roku, które utworzyły wydawnictwo Kunnskapsforlaget. Były cztery wydania papierowe: pierwsza w latach 1978-1981 w 12 tomach, druga w latach 1986-1989 w 15 tomach, trzecia w latach 1995-1999 w 16 tomach i czwarta w latach 2005-2007 w 16 tomach. Ostatnie wydanie zawierało 150 tys. haseł i 16 tys. ilustracji i zostało opublikowana przy wsparciu finansowym stowarzyszenia Fritt Ord. W 2010 roku ogłoszono, że nie będzie już wydań papierowych encyklopedii. Encyklopedia dostępna jest on-line od 2000 roku, a od 2009 roku może być edytowane przez użytkowników. Kunnskapsforlaget korzysta jednak z pomocy ekspertów przy sprawdzaniu treści zamieszczonych przez czytelników.
    Knud Rasmussen, właściwie Knud Johan Victor Rasmussen - ur. 7 czerwca 1879 r. w Ilulissat na Grenlandii, zm. 21 grudnia 1933 r. w Kopenhadze - duński podróżnik, badacz Arktyki i etnograf.

    Reklama