Sylabariusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Część afrykańskiego sylabariusza vai

Sylabariusz – system pisma, w którym pojedyncze znaki reprezentują całe sylaby, a nie pojedyncze głoski. Sylabariusz należy odróżnić od alfabetu sylabicznego (abugidy).

Sylabariusz vai - system pisma opracowany w pierwszej połowie XIX w. dla liberyjskiego języka vai przez Momolu Duwalu Bukele. Twierdził on, że inspiracją była dlań wizja senna. Sylabariusz ten dostosowany jest do fonetyki języka vai, w którym sylaby posiadają zawsze postać CV (spółgłoska plus samogłoska). Pismo to nadal pozostaje w użyciu, po wielu modyfikacjach, dodaniu znaków diakrytycznych i ujednoliceniu przez liberyjski Komitet Standaryzacyjny posiada 212 znaków.Pismo bamum - system pisma stworzony przez kameruńskiego władcę Ibrahima Ndżoję na przełomie XIX i XX w. Początkowo obejmował kilkaset znaków, następnie został uproszczony do 80 znaków i przekształcony w sylabariusz. W czasie okupacji Kamerunu przez Francuzów zniszczono większość tekstów w tym piśmie, zakazano również jego nauczania.

Podobnie jak alfabety, sylabariusze są na ogół systemami zamkniętymi. Wyjątkowym przykładem otwartego sylabariusza jest chińskie pismo kobiet, nüshu.

Przykłady sylabariuszy[ | edytuj kod]

  • klinowy sylabariusz staroperski
  • sylabariusze japońskie: hiragana i katakana
  • chiński sylabariusz nüshu
  • sylabariusz cypryjski
  • pismo linearne B
  • sylabariusz czirokeski
  • sylabariusz vai
  • sylabariusz bamum
  • sylabariusz mende
  • sylabariusz afaka
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Praca zbiorowa: Wielka Historia Świata. T. 4. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2005, s. 102. ISBN 83-7425-025-9.




    Warto wiedzieć że... beta

    Sylaba (stgr. συλλαβή syllabḗ) (zgłoska) – element struktury fonologicznej aktu komunikacyjnego, który pomimo pozornej oczywistości wciąż nie ma ustalonej jednoznacznej definicji. Prób zdefiniowania podejmowało się wielu badaczy.
    Pismo klinowe – najstarsza na świecie odmiana pisma, powstała na Bliskim Wschodzie, stworzona najprawdopodobniej przez Sumerów ok. 3500 lat przed naszą erą.
    Afaka, pismo afaka (język ndyuka: (afaka sikifi) - sylabariusz opracowany w roku 1910 specjalnie do zapisu kreolskiego języka ndyuka, używanego w Surinamie. Nazwa pochodzi od nazwiska jego twórcy Afáka Atumisi. Pismo to pozostaje w ograniczonym zakresie w użyciu również obecnie.
    Hiragana (jap. ひらがな, ヒラガナ, 平仮名, Hiragana) – jeden z dwóch japońskich systemów pisma sylabicznego kana. Drugim z nich jest katakana. Początkowo hiragana była pismem kobiet, używanym zamiast kanji. Każdemu znakowi hiragany odpowiada znak katakany.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Nüshu – "Kobiece pismo" (chiń. 女書 pinyin: nǚshū) – pismo używane w południowych Chinach (prowincja Hunan), o 400-letniej historii, posługiwały się nim wyłącznie kobiety w okolicach powiatu Jianyong w prowincji Hunan. Był to otwarty sylabariusz oparty na miejscowym dialekcie Chéngguān (城关土话), używanym przez lud Yao.
    Głoska – najmniejszy element dźwiękowej formy wypowiedzi, charakteryzujący się stałym zespołem fonetycznych cech artykulacyjnych i akustycznych. Każda głoska jest fizyczną realizacją jakiegoś fonemu, który może mieć ponad jedną realizację.

    Reklama