Swaminarayan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Waczanamrut w jęz. angielskim

Swaminarayan Sampradaya nurt w wisznuizmie, złożony w 1801 r. przez Swaminarajana.

Bhagawan Swaminarajan ( gudżarati સ્વામિનારાયણ, dewanagari: स्वामीनारायण, trl. Svāmīnārāyaṇa, właściwie ang. Ghanashyam Pande ) ( ur. 2 kwietnia 1781 – zm. 1 czerwca 1830 ) – hinduistyczny guru, twórca nurtu Swaminarayan zaliczanego do wisznuizmu.BAPS, właściwie: Bochasanwasi Akshar Purushottam Swaminarayan Sanstha to największa organizacja religijna nurtu Swaminarayan Sampradaya, założonego w 1801 r. przez Swaminarajana. Od jego śmierci w 1830 r. pojawiły się kontrowersje, co do jego sukcesji w wyniku czego powstało co najmniej tuzin grup, które uważają Swaminarajana za boga, ale różnią się szczegółami swojej teologii i przywództwa religijnego. Swaminarayan Sampradaya jest obecnie jedną z najszybciej rozwijających się tradycji hinduistycznych na świecie, z ponad dwoma tysiącami świątyń. Dziś obejmuje kilka międzynarodowych organizacji, w szczególności BAPS, które razem mają ponad pięć milionów członków w Indiach i za granicą.

Swaminarayan (Svāminārāyāṇa) koncentruje się na osobistej i zbiorowej bhakti (oddaniu) wobec osobistego boga, opartym na kanonicznych tekstach wedyjskich i wisznuickich. Twórca tego nurtu Swaminarajan skupił wokół siebie grupę wyznawców w regionie Saurasztra (Gudżarat) i przekazywał swoje doktryny w języku gudżarati. Nauki Swaminarajana zostały spisane przez jego starszych uczniów, zweryfikowane przez niego, a wkrótce po jego śmierci zebrane w tekst zwany Waczanamrut (Vacanāmrut, Nektar Słów), który pozostaje głównym pismem tego nurtu.

Bhakti (sanskr. bhakti – przywiązanie, miłość; termin zwykle oddawany jako pobożność) – forma religijności w hinduizmie przejawiająca się głębokim emocjonalnym i intelektualnym oddaniem Bogu, której metaforą może być miłosny związek z bóstwem, a zarazem niezwykle silny, żywiołowy ruch religijno-społeczny. Osoba praktykująca bhakti nazywana jest bhaktą.Wisznuizm (nazywany czasami niepoprawnie spolszczoną nazwą wajsznawizm) – gałąź hinduizmu, w której Wisznu lub jeden z jego awatarów wielbiony jest jako Bóg. Najpopularniejszą religią wisznuicką jest krysznaizm.

Jednak od śmierci Swaminarajana w 1830 r. pojawiły się kontrowersje, co do jego sukcesji w wyniku czego powstało co najmniej tuzin grup, które uważają Swaminarajana za boga, ale różnią się szczegółami swojej teologii i przywództwa religijnego.

Swaminarayan Sampradaya jest obecnie jedną z najszybciej rozwijających się tradycji hinduistycznych na świecie, z ponad dwoma tysiącami świątyń, w tym Akshardham w Delhi. Dziś obejmuje kilka międzynarodowych organizacji, w szczególności Bochasanwasi Shri Akshar Purushottam Swaminarayan Sanstha (BAPS), które razem mają ponad pięć milionów członków w Indiach i za granicą.

Brahmasutry lub Wedantasutry – starożytny hinduski traktat filozoficzny pochodzący z I bądź IV w. przed Chr. Napisał go Badarajana, stanowi podstawę filozofii wedanty.Dzieciobójstwo – potoczna nazwa uśmiercenia własnego dziecka, a w szerszym, zoologicznym znaczeniu - zabicie młodych, które nie osiągnęły jeszcze dojrzałości pozwalającej na podjęcie samodzielnego życia. W wielu społeczeństwach dzieciobójstwo traktowane było jako dopuszczalna, kulturowa metoda kontroli populacji, przyjmująca często rytualne formy eliminowania dzieci niepełnosprawnych lub chorych, poświęcania dzieci bogom w ofierze. Współcześnie dzieciobójstwo jest traktowane jako przestępstwo polegające na zabiciu dziecka przez matkę lub ojca. Dzieciobójstwo jest powszechnie spotykane wśród ludzi i zwierząt. Wśród ludzi występuje unikalna, niespotykana u zwierząt forma selektywnego dzieciobójstwa w zależności od płci noworodka, przy czym częściej dotyczy to dzieci płci żeńskiej.

Doktryny Swaminarajana dotyczące teologii, pobożności i wyzwolenia (moksza) miały pewne podobieństwa z wieloma klasycznymi systemami hinduizmu. Uważał osiem tekstów za autorytatywne w tym: Wedy, Wedantasutra, Bhagawatapurana i Bhagawadgita. Swaminarajan zidentyfikował pięć "wiecznych i prawdziwych" bytów: dźiwa, iśwara, maja, Brahman i Parabrahman. Zrozumienie swojej prawdziwej pozycji i utożsamienie z Brahmanem jest najwyższym nakazem dla wyznawców. Oddawanie czci w świątyniach, uczestniczenie w festiwalach, rytuałach i naukach, przestrzeganie zalecanych zachowań oraz rozważanie przykładów wielbicieli z przeszłości i teraźniejszości mają pomóc w osiągnięciu tego celu. Swaminarajan głosił potrzebę aktywnego działania na rzecz poprawy życia społecznego (np. kopanie studni i jezior, prowadzenie ośrodków opieki społecznej, usuwanie dyskryminacji kastowej, zwalczanie analfabetyzmu, sati i dzieciobójstwa). Sadhu przyjmują pięć ślubów: unikania kradzieży, używek, jedzenia mięsa, cudzołóstwa i nieczystości cielesnej oraz duchowej. Obowiązuje ich ścisły celibat. Podczas ceremonii religijnych przestrzegane jest rozdzielanie wyznawców według płci.

Moksza (dewanagari मोक्ष ) – w hinduizmie, jodze i dźinizmie - ostateczne wyjście poza krąg samsary i tym samym zaprzestanie przyjmowania kolejnych wcieleń po śmierci (reinkarnacji). Jest to doświadczenie za życia, jakie towarzyszy całkowitemu rozpadowi identyfikacji z ego. W tym sensie moksza może być rozumiana jako stan jedności z Bogiem.Maja (Dewanagari: माया trl. māyā) – samo słowo oznacza coś, czego nie ma; w wedyzmie jest to nadprzyrodzona, iluzoryczna moc bóstwa w formie Dewi; manifestacja boskiej energii; w wedancie i buddyzmie ułuda zasłaniająca rzeczywistość. Maja bywa utożsamiana z Kali, Durgą itp.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Hinduism and Tribal Religions. Swaminarayan (ang.). Springer Link. [dostęp 19.10.2020].




Warto wiedzieć że... beta

Gudźarat (hindi गुजरात, trb.: Gudżarat, trl.: Gujarāt; gudżarati ગુજરાત; ang. Gujarat) – drugi po stanie Maharasztra najbardziej uprzemysłowiony stan w Indiach. Leży w północno-zachodniej części kraju. Jego stolicą jest Gandhinagar, zaś największym miastem – Ahmadabad.
Analfabetyzm (gr. αναλφαβετος nieznający liter) – w rozumieniu potocznym, brak umiejętności pisania i czytania oraz wykonywania czterech podstawowych działań matematycznych u osób dorosłych, tj. według kryteriów UNESCO – powyżej 15. roku życia. Osoby nie posiadające takiej umiejętności nazywane są "analfabetami". Procesem zmniejszającym analfabetyzm jest alfabetyzacja.
Iśwara (dewanagari ईश्वर trl. Īśvara, Iś oznacza panowanie) – w hinduizmie, Najwyższy Bóg, Pan bądź rządca wszechświata. Generalnie rozbieżności co do natury Iśwary są duże - w klasycznej filozofii indyjskiej rozpatruje się dwie główne interpretacje, mianowicie teistyczną i panenteistyczną. Interpretację teistyczną odnajdujemy w jodze, interpretację panenteistyczną w Rygwedzie i upaniszadach. Interpretacja panenteistyczna oznacza tutaj, zgodnie z Rygwedą, że Bóg w jednej czwartej jest wszechświatem, a w trzech czwartych wykracza ponad niego.
Celibat (łac. caelebs – bez żony, samotny) – forma życia polegająca na dobrowolnym zrezygnowaniu z wchodzenia w związek małżeński i wstrzemięźliwości. Ma charakter religijny i jest stosowany przez kapłanów Kościoła Rzymskokatolickiego oraz mnichów wszystkich Kościołów chrześcijańskich. Także duchowni w innych religiach, jak np. buddyzmu stosują celibat.
Delhi (hindi: दिल्ली, trb.: Dilli, trl.: Dillī; pendżabski: ਦਿੱਲੀ; urdu: دہلی; ang. Delhi) – miasto i dawna stolica Indii położona w północnych Indiach nad rzeką Jamuną; zamieszkuje ją 11,2 mln mieszkańców (2006), a aglomerację miejską 17,8 mln mieszkańców (2006). Miasto położone jest na wysokości 216 m n.p.m., a jego powierzchnia to 1483 km². Zagęszczenie ludności wynosi 23 tys. os./km². To drugie co do wielkości (po Mumbaju) miasto Indii, wielki węzeł komunikacyjny, centrum przemysłu i kultury, miasto uniwersyteckie, z licznymi teatrami, galeriami, muzeami i zabytkami z okresu Wielkich Mogołów. Miasto przoduje w rozwoju technologii informacyjnej i telekomunikacyjnej (drugie w Indiach po Bangalore).
Bhagawatapurana – piąta purana według tradycyjnego spisu, zwana "Śrimad-Bhagavatam", czy też bhagavata. Śrimad-Bhagawatam jest osobistym komentarzem do Wedantasutry, napisanym przez Śri Wjasadewę. Zostało ono napisane w dojrzałym okresie jego duchowego życia.
Bhagawan, bhagwan (sanskryt: भगवान् Bhagavān ; hindi: भगवान Bhagvān) – w hinduizmie, a szczególnie w wisznuizmie, najwyższy i osobowy aspekt Absolutu. Posiada transcendentalną formę pełną wieczności (sat), wiedzy (cit) i szczęścia (ananda). Jest najwyższym Brahmanem (Parabrahmanem) i źródłem Paramatmy.

Reklama