• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sutra Serca

    Przeczytaj także...
    Kumaradżiwa (skt Kumārajīva कुमारजीव) (ur. 344, zm. 413) (chin. Jiumaluoshi (鳩摩羅什); kor. Kumarasŭp 구마라습 lub Kumarasip 구마라십); jap. Kumarashitsu | wiet. Cưu-ma-la-thập) – mnich buddyjski, tłumacz i propagator buddyzmu.Nirwana (dosłownie zgaśnięcie) – wygaśnięcie cierpienia, termin używany w religiach dharmicznych na określenie bardzo zaawansowanego poziomu urzeczywistnienia. Zdarzało się, że niektórzy widzieli w tym stanie całkowitą anihilację świadomości, jest to jednak pogląd z gruntu błędny.
    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Sutra Serca

    Sutra Serca (skr. Mahā-prajñā-pāramitā-hdaya Sūtra, chin. 摩訶般若波羅蜜多心經, Boreboluomiduo Xinjing, kor. Mahabanya paramilda shimgyŏng, jap. Makahannya haramita shin gyō, wiet. Bát-nhã-ba-la-mật-đa tâm kinh) – jest bardzo krótką sutrą, o której mówi się, że zawiera esencję potężnego zbioru Sutr Mądrości. Jeden z najbardziej znanych na świecie tekstów buddyjskich, który w krajach buddyzmu mahajany cieszy się popularnością od ponad półtora tysiąca lat. Pojawia się w nim słynne sformułowanie Pustka jest formą, forma jest pustką. Tekst sutry streszcza ideę pustki oraz krytykę teorii wcześniejszego buddyzmu hinajany. Uważa się, że tekst ten powstał w Indiach, w sanskrycie, po czym został przełożony na chiński. Znanych jest siedem zachowanych przekładów Sutry Serca.

    Mantra (dewanagari मन्त्र , od rdzenia man- myśleć, z przyrostkiem tra- wznieść lub ochraniać) – w buddyzmie i hinduizmie formuła, werset lub sylaba, która jest elementem praktyki duchowej. Jej powtarzanie ma pomóc w opanowaniu umysłu, zaktywizowaniu określonej energii, uspokojeniu, oczyszczeniu go ze splamień. Szczególnie istotną sprawą jest bezpośredni przekaz z ust wykwalifikowanego nauczyciela (guru), gdyż tylko wtedy mantra uzyskuje właściwą moc.Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.

    Nazwa[ | edytuj kod]

  • Maha znaczy "Wielka".
  • Prajñā (Pradżnia) oznacza intuicyjną mądrość.
  • Pãramitã (Paramita) oznacza wyzwalające działanie (prowadzące do Nirwany) lub "osiąganie drugiego brzegu".
  • Hdaya (Hridaja) oznacza "serce", "umysł" lub po prostu "rdzeń" (kwintesencję, abstrakt szerszego zbioru nauk).
  • Cały tytuł można więc dosłownie przetłumaczyć jako "Serce Wielkiej Mądrości Osiągające Drugi Brzeg" lub "Kwintesencja wielkiej, wyzwalającej metody intuicyjnej mądrości". Chiński tekst sutry (który różni się od tybetańskiego brakiem wstępu i zakończenia), składa się z 268 znaków (wliczając tytuł). Końcową część tej sutry stanowi mantra, która jest recytowana wraz z całym tekstem.

    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.Mahajana (skt. mahāyāna "Wielki Wóz", chin.: 大乘, dàshèng; kor. 대승 taesŭng, jap.: 大乗, daijō, wiet. đại thừa) — kierunek buddyzmu, który wyodrębnił się w I wieku p.n.e..

    Tłumaczenia[ | edytuj kod]

  • Prajñāpāramitāhdaya Sūtra (tzw. Sutra Serca)
  • Banruo boluomiduo xin jing. Tłum. Xuanzang w 649 r. w pałacu Cuiwei na górze Zhongnan. T 251; K 20. Mohebanruo boluomida mingzhou jing. Tłum. Kumaradżiwa pomiędzy latami 402 a 412. T 250; K 21. Pubian zhicang boruo boluomiduo xin jing. Tłum. Dharmacandra w roku 738 w Chang’anie. T 252; K 1267 Boruo boluomida xin jing. Tłum. Prajñā i Candra(?) w 790 r. T 253; K 1383 Shengfomu boruo boluomida jing. Tłum. Dānapāla w 1005 r. T 257; K 1427 Tłumaczona przez wielu uczonych: M. Müllera (Oxford 1912), Shaku Hannyę (w Eastern Buddhist, 1922-1923), D.T. Suzukiego (w Essays in Zen Buddhism, 1934), dr. E. Conze'a (w JRAS, 1948) itd.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Red. Lewis R. Lancaster. The Korean Buddhist Canon: a Descriptive Catalogue. University of California, Berkeley 1979 r. ​ISBN 0-520-03159-8
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Sutra Serca w języku polskim, angielskim, japońskim, chińskim, koreańskim, tybetańskim i sanskrycie
  • polskie tłumaczenie Sutry Serca według szkoły Kuan Um w Polsce.
  • www.zbigniew-modrzejewski.webs.com/teksty/sutra_serca.html - Sutra Serca w języku polskim, według szkoły GELUG buddyzmu tybetańskiego.
  • Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.




    Warto wiedzieć że... beta

    Szkoła Zen Kwan Um w Polsce – związek wyznaniowy reprezentujący tradycję koreańskiego buddyzmu sŏn (jap. zen). Duchowym patronem szkoły jest Dae Soen Sa Nim Seung Sahn (1927–2004), 78. patriarcha koreańskiej tradycji chogye. Działalność związku datuje się od pierwszej wizyty Seung Sahna w Polsce w 1978 r., natomiast formalna rejestracja nastąpiła w 1982 r. (pod nazwą Stowarzyszenie Buddyjskie Zen "Chogie" w Polsce). Związek jest częścią ogólnoświatowej Szkoły Zen Kwan Um, zrzeszającej obecnie ok. 70 ośrodków medytacyjnych w 17 krajach świata. W Polsce Szkoła Zen Kwan Um prowadzi pięć ośrodków i dziesięć grup medytacyjnych. Opatem szkoły jest mistrzyni zen Bon Shim (Aleksandra Porter). Szkoła jest członkiem Polskiej Unii Buddyjskiej.
    Sutra (sans. सूत्र, sūtra; pali sutta, co znaczy księga lub pismo; chiń. jing 經; kor. kyǒng 경; jap. kyō; wiet. kinh; tyb. མདོ, Wylie mdo) – to nazwa religijnych ksiąg buddyjskich lub hinduskich. W buddyzmie sutry zawierają nauki Buddy: jego wykłady, dyskusje z uczniami i słuchaczami. W hinduizmie termin sutra oznacza mniej więcej aforyzm i odnosi się do mądrości wyrażonej w zwięzły sposób.
    Hinajana – nazwa "hīnayāna" (sanskr. हीनयान; chiń. xiaosheng 小乘, kor. sosŭng 소승, jap. shōjō, wiet. tiểu thừa) oznacza Podrzędny Pojazd, Gorszy Wóz, Niższy Wóz (według Pali Text Society: hina = 1. gorszy, niższy, 2. pozbawiony), choć często tłumaczy się tę nazwę jako Mały Wóz. Termin ten został nadany kilku szkołom spośród wczesnych szkół buddyjskich przez ich oponentów ze szkoły mahāsaṃghika na II soborze w Vesali (lub Vaishali, Wajśali) za panowania króla Kalasoki około roku 386 p.n.e..

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.731 sek.