Pocisk balistyczny wystrzeliwany z okrętu podwodnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pocisk Trident wystrzelony z zanurzonego okrętu podwodnego

Pocisk balistyczny wystrzeliwany z okrętu podwodnego, SLBM (od ang. submarine-launched ballistic missile) – pocisk balistyczny klasy woda–ziemia zaprojektowany do wystrzeliwania z okrętu podwodnego i przenoszenia głowicy jądrowej. Nowoczesny pocisk tego typu uzbrojony jest w kilka takich głowic (MIRV, od ang. multiple independently targetable reentry vehicle), co pozwala na jednoczesne uderzenie w kilka niezależnych celów przy odpaleniu jednej rakiety.

R-11FM – radziecki pocisk balistyczny krótkiego zasięgu. R-11FM był wariantem pocisku R-11, i jako taki był pierwszym na świecie wprowadzonym do czynnej służby pociskiem wystrzeliwanym z pokładu okrętu podwodnego (SLBM).Amerykańskie i radzieckie morskie systemy balistyczne. Rozwój systemów rakietowych opartych na pociskach balistycznych wystrzeliwanych z pokładów okrętów podwodnych (SLBM) był jednym z pól wyścigu zbrojeń w ramach zimnej wojny. Wyścig pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim w tym zakresie od samego początku był w awangardzie postępu technologicznego związanego z rywalizacją dwóch supermocarstw i jednocześnie jednym z jego najsilniejszych motorów. Rywalizacja w zakresie morskich systemów rakietowych w obu państwach przyczyniała się do powstawania nowych gałęzi przemysłu, dostarczając także nowych technologii dla innych zastosowań – zarówno wojskowych, jak i cywilnych (w tym kosmicznych). Wyścig zbrojeń w zakresie systemów SLBM prowadzony był przez obydwa państwa z uwzględnieniem ich specyfik zarówno gospodarczych i naukowych, jak i polityczno-ideologicznych, a nawet kulturowych. Znajdowały one odbicie w każdym aspekcie budowanych przez USA i ZSRR systemów, począwszy od kwestii konstrukcyjnych, przez stopień automatyzacji aż po względy operacyjne i taktykę wykorzystania własnych systemów rakietowych. Powodowało to, że oba państwa nie rozwijały swoich systemów w identyczny sposób, jakkolwiek rozwój kolejnych generacji systemów był zawsze odpowiedzią na osiągnięcia i sposób działania rywala.

16 września 1955 o godzinie 17.32 na Morzu Białym kapitan drugiej rangi (komandor porucznik) F.I. Kozłow dokonał pierwszego na świecie odpalenia pocisku balistycznego (R-11FM) z okrętu podwodnego znajdującego się na powierzchni morza. 20 lipca 1960 o godzinie 12:39 z pierwszego na świecie strategicznego okrętu podwodnego z napędem atomowym, USS George Washington, dokonano pierwszego na świecie odpalenia pocisku balistycznego w zanurzeniu.

Komandor porucznik (kmdr por.) – wojskowy stopień oficerski w polskiej Marynarce Wojennej, odpowiadający podpułkownikowi w Wojskach Lądowych i Siłach Powietrznych. Jego odpowiedniki znajdują się także w marynarkach wojennych innych państw.Multiple independently targetable reentry vehicle (MIRV) – jedna z kilku głowic pocisku balistycznego umieszczonych w tym samym pojeździe fazy postartowej pocisku klasy ICBM lub SLBM, z których po zakończeniu fazy startowej każda może być niezależnie umieszczona na kursie balistycznym prowadzącym do odrębnych celów.

Uwagi[ | edytuj kod]

  1. także pocisk balistyczny odpalany z okrętu podwodnego oraz pocisk balistyczny startujący z okrętu podwodnego

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003, s. 115–126. ISBN 1-57488-530-8.
  2. USS "George Washington" (SSBN-598) Nation's First Boomer (ang.). Undersea Warfare. [dostęp 2010-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-02)].

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • amerykańskie i radzieckie morskie systemy balistyczne

  • Rakietowy pocisk balistyczny – pocisk rakietowy, którego najistotniejszymi cechami są lot po parabolicznej krzywej balistycznej z napędem silnikowym jedynie w części trasy oraz wyposażenie w układ naprowadzania. Na etapie wznoszenia, lot odbywa się dzięki napędowi za pomocą jednego bądź więcej silników rakietowych, dalsze zaś etapy lotu odbywają się dzięki wykorzystaniu energii nadanej pociskowi w fazie silnikowej oraz sile grawitacji ziemskiej. Zastosowanie pocisków balistycznych opiera się na przenoszeniu do celu głowicy bojowej o charakterze konwencjonalnym bądź masowego rażenia.Głowica bojowa - ładunek bojowy, zwykle wybuchowy, wraz z detonatorem przenoszony przez pocisk rakietowy, artyleryjski, bombę lub torpedę. Pojęcie to często uzywane jest w odróżnieniu od głowic ćwiczebnych, bądź testowych, używanych w celach szkoleniowych lub testowych danego rodzaju broni.
    Broń jądrowa – rodzaj broni masowego rażenia wykorzystującej wewnątrzjądrową energię wydzielaną podczas niekontrolowanej łańcuchowej reakcji rozszczepienia jąder ciężkich pierwiastków (uranu i plutonu – broń atomowa) lub reakcji termojądrowej syntezy lekkich pierwiastków z wodoru – bomba wodorowa – o sile wybuchu znacznie większej od broni atomowej. Podobnie do każdego innego rodzaju broni, broń jądrowa jest trudna do jednoznacznego zdefiniowania. Według jednak amerykańskiego Departamentu Obrony, bronią jądrową jest kompletne urządzenie w jego zamierzonej ostatecznej konfiguracji, które po zakończeniu procedur i procesów uzbrojenia, fuzji oraz sekwencji odpalenia, zdolne jest do produkcji zamierzonej reakcji nuklearnej oraz uwolnienia energii.Pocisk rakietowy – pocisk odrzutowy napędzany silnikiem rakietowym. Składa się z silnika rakietowego, zespołu bojowego, układu kierowania (jeśli jest kierowany) i innych elementów pomocniczych. Konstrukcję nośną stanowi jego kadłub (korpus). Nasilony progres w rozwijania tego rodzaju bojowych pocisków odrzutowych datuje się od lat 40. XX wieku.




    Warto wiedzieć że... beta

    UGM-133 Trident II D-5 – amerykański trzystopniowy pocisk balistyczny SLBM klasy głębina wodna-ziemia na paliwo stałe o zakresie zasięgu operacyjnego 2500 do 11000 km. Pocisk ten jest jedynym obecnie typem SLBM na wyposażeniu okrętów podwodnych Stanów Zjednoczonych. Przenoszone przez okręty amerykańskie typu Trident oraz brytyjskie jednostki typu Vanguard pociski D-5, naprowadzane są w locie systemami bezwładnościowo-astronawigacyjnymi, które zapewniają im celność z marginesem błędu CEP wynoszącym 90–120 metrów. Mimo że Trident II mogą przenosić do czternastu głowic, przenoszą aktualnie do ośmiu jedynie MIRV z ładunkami termonuklearnymi o mocy 100 albo 475 kiloton.

    Reklama