Stymfalos (syn Elatosa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stymfalos (gr.:Στύμφαλος, Stymfalos) – król Arkadii, syn Elatosa. Postać z mitologii greckiej.

Kajneus (także Kajnis; gr. Καινεύς Kaineús, łac. Caenis, Caeneus) – w mitologii greckiej jeden z Argonautów i Lapitów.Tegea (gr. Τεγέα) – jedno z najstarszych i najpotężniejszych miast w starożytnej Grecji w Arkadii. Wzmiankowane w Katalogu Okrętów w Iliadzie. Obecnie, pozostałości polis leżą 10 km na południowy wschód od miasta Tripolis, na terenie wsi Alea. Na terenie starożytnego miasta znajdowało się sanktuarium Demeter i Persefony oraz świątynia Ateny Alea, która była ważnym centrum religijnym w starożytnej Grecji oraz słynnym azylem dla zbiegów. Pierwotna świątynia spłonęła w 394 p.n.e., odbudowana została według projektu Skopasa.

Życie[ | edytuj kod]

Stymfalos był synem Elatosa władcy Arkadii i Laodike, córki króla Cypru Kinyrasa. Miał siostrę Kajnis i czterech braci Ajpytosa, Kyllena, Ischysa i Pereusa. Jego dziad Arkas, umierając, podzielił swoje królestwo pomiędzy synów: Azanowi przekazał Azanię, Elatosowi – okolice góry Kyllene, a Afidasowi – Tegeę.

Herakles (gr. Ἡρακλῆς Hēraklēs, Ἡρακλές Hēraklés, łac. Heracles, Hercules, Alkajos, Palajmon) – w mitologii greckiej jeden z herosów, syn Zeusa i śmiertelniczki Alkmeny. Jego rzymskim odpowiednikiem był Herkules. Znany był z wielkiej siły, męstwa, zapaśnictwa i umiejętności wojennych, zwłaszcza celnego strzelania z łuku. Lubiany przez Zeusa i Atenę, był prześladowany przez zazdrosną Herę.Robert Graves (ur. 24 lipca 1895 w Wimbledonie, zm. 7 grudnia 1985 w Dejà, Majorka) – angielski poeta, prozaik i badacz mitologii. Syn irlandzkiego pisarza Alfreda Gravesa.

Po śmierci Azana jego syn Klitor stał się najpotężniejszym władcą Arkadii. Po bezpotomnej śmierci Klitora, jego następcami zostali Ajpytos i Stymfalos. Ajpytos zginął podczas polowania, ukąszony przez węża. Został pochowany u stóp góry Kyllene. Stymfalos założył u podnóża góry Kyllene miejscowość Stymfalos, od której wzięło też nazwę pobliskie jezioro. Stymfalos bronił zwycięsko Arkadii przed atakami Pelopsa, do dnia, gdy ten, doszedłszy do wniosku, że zbrojnie niczego nie osiągnie, udał chęć pogodzenia się. Zaprosił go na dysputę, po czym zabił podczas uczty, a ciało jego poćwiartował i rozrzucił po okolicy. Za tę zbrodnię Grecję nawiedziła długotrwała klęska suszy, którą zdołały odwrócić dopiero modły Ajakosa.

Eak (także Ajakos; gr. Αἰακός Aiakós, łac. Aeacus) – w mitologii greckiej syn Zeusa i Eginy, urodzony na bezludnej wyspie, którą później nazwał imieniem swojej matki. Gdy uproszony Zeus zamienił żyjące na wyspie mrówki w ludzi, Ajakos został królem nowego ludu, Myrmidonów. Ojciec Peleusa, Telamona i Fokosa, dziadek Achillesa oraz pradziadek Neoptolemosa.Zakład Narodowy im. Ossolińskich (ZNiO, Ossolineum) – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum Książąt Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

Stymfalos miał kilku synów: Agamedesa, Gortysa, Agelaosa i córkę Partenope. Według niejasnego przekazu Stymfalos był też ojcem Stymfalid, z żony Ornis. Młode dziewczęta zostały zgładzone przez Heraklesa, dlatego że gościły Molionidów.

Zwycięstwo Pelopsa przyniosło koniec politycznego znaczenia ośrodka pod górą Kyllene. Po śmierci Stymfalosa, królem Arkadii został Aleos z Tegei, poślubiwszy Neajrę, córkę innego z synów Elatosa, Pereusa. Spośród potomstwa Stymfalosa, Agamedes został sławnym budowniczym, Gortys założył Gortydę, Partenope została uwiedziona przez Heraklesa, co wraz z wytępieniem przez niego ptaków stymfalijskich wskazuje na ekspansję władców Argolidy w tym rejonie Arkadii również w następnym pokoleniu.

Apollonios z Rodos, Apolloniusz Rodyjski (początek III wiek p.n.e. – po 246 p.n.e.) – grecki poeta, trzeci dyrektor Biblioteki Aleksandryjskiej, zastapił na tym stanowisku Kallimacha z Cyreny. Najbardziej znane jego dzieło to poemat epicki w czterech księgach Argonautica opisujący dzieje mitologicznej wyprawy Jazona po złote runo i jego romansu z Medeą. Poemat ten łączy tradycyjne, nawiązujące do Homera wzorce poezji epickiej (tematyka bohaterska, połączenie świata bogów i ludzi, nawiązania do epizodów znanych z Homera) z elementami nowej, aleksandryjskiej poetyki (znacząca rola tematyki miłosnej, zamiłowanie do scen rodzajowych, uczoność i erudycyjność).Pierre Grimal (ur. 21 października 1912 w Paryżu, zm. 11 listopada 1996 w Paryżu) – francuski historyk specjalizujący się z historii starożytnego Rzymu.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Pelops – w mitologii greckiej syn Tantala, założyciel dynastii Pelopidów. Jako dziecko zabity przez ojca i podany na uczcie bogów, zjedzony jedynie przez Demeter; wskrzeszony przez Hermesa na polecenie Zeusa. Mąż Hippomadei, zabójca Ojnomaosa.
Ptaki stymfalijskie (gr. Στυμφαλίδες Ὄρνιθες Stymphalídes Órnithes, łac. Aves Stymphalides) – w mitologii greckiej ptaki o dziobach i skrzydłach z żelaza, poświęcone Aresowi, które nawiedziły okolice Bagien Stymfalskich nad jeziorem Stymfolos w Arkadii. Ptaki zabijały ludzi i stada spadającymi piórami z żelaza, a ich odchody były trujące.
Arkadia – kraina historyczna, obecnie prefektura w środkowej części Półwyspu Peloponeskiego (z dostępem do Morza Egejskiego), w regionie administracyjnym Peloponez, ze stolicą w Tripolisie. Graniczy ze wszystkimi pozostałymi prefekturami półwyspu: Argolidą, Koryntią, Lakonią, Mesenią (region Peloponez) oraz Elidą i Achają (region Grecja Zachodnia). Ma powierzchnię 4419 km², zamieszkuje ją 102 tys. ludzi (stan z roku 2001).
Pauzaniasz (stgr. Παυσανίας, łac. Pausanias, zwany Periegeta, ur. między 100 a 110 n.e., zm. po 180 n.e.) – grecki geograf, autor dzieła Periegesis tes Hellados (Wędrówki po Helladzie) w 10 księgach, czyli przewodnika po Helladzie, w którym zawarł relację ze swoich licznych podróży, opisując poszczególne krainy Grecji: zabytki, lokalne kulty.
Elatos (gr.:Ἔλατος, Elatos) – król Kyllene w Arkadii, syn Arkasa, ojciec Kajneusa, Ajpytosa, Kyllena, Ischysa, Stymfalosa i Pereusa. Postać z mitologii greckiej.
Jezioro Stymfalijskie (gr. η λίμνη Στυμφαλία límni Stimfalía) – jezioro w Grecji, w północnej części Peloponezu, w krainie historycznej Arkadia, a według obecnej greckiej nomenklatury – w krainie górskiej Koryntii (gr. η ορεινή Κορινθία) i nomosie Koryntii. Powierzchnia jeziora wynosi ok. 770 ha wiosną, by latem zmaleć do około 350 ha. W ostatnich dziesięcioleciach kilkakrotnie nastąpiło całkowite wyschnięcie jeziora, latem. Jezioro położone jest na wysokości 920 m n.p.m., u stóp szczytów górskich, sięgających 2.374 m n.p.m. i zasilane spływającymi z nich wodami. Charakteryzuje się niewielką głębokością, nie przekraczającą 10 m, a jego większa część stanowi podmokły, porośnięty trzcinami teren i siedlisko licznych gatunków ptaków. Wschodnia część jeziora została osuszona, zmeliorowana i intensywnie wykorzystywana jest rolniczo, gdy zachodnia, porośnięta trzcinami część, stanowi rezerwat przyrody.

Reklama