Struktury poziome

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Struktury poziome – nieformalny oddolny ruch reformatorski w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej o orientacji eurokomunistycznej, powstały po sierpniu 1980. Nazwa nawiązuje do idei działania ruchu, tworzącego porozumienia bezpośrednio między niższymi szczeblami organizacji partyjnych, z pominięciem obowiązującej w PZPR hierarchii. Pod względem politycznym struktury poziome skłaniały się do porozumienia z „Solidarnością”. Do czołowych przywódców ruchu należał Zbigniew Iwanów z Torunia. Za ideologa struktur poziomych uchodził Stefan Bratkowski, a w kierownictwie PZPR za protektora ruchu uważany był Andrzej Werblan. Po IX Nadzwyczajnym Zjeździe PZPR w lipcu 1981 ruch stracił na znaczeniu.

Sierpień 1980 – jeden z kilku miesięcy, które odcisnęły największe piętno na historii PRL. Przeszedł do historii z powodu strajków na Wybrzeżu, zakończonych zawarciem czterech porozumień sierpniowych.Dzieje Najnowsze – kwartalnik wydawany w Warszawie przez Instytut Historii PAN wspólnie z Wyższą Szkołą Humanistyczną w Pułtusku. Publikuje artykuły naukowe dotyczące najnowszej historii Polski.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Eugeniusz Duraczyński, PZPR w kryzysie – kryzys w PZPR (lato 1980–lato 1981), „Dzieje Najnowsze”, XXIX (4), 1997, s. 80, ISSN 0419-8824.
  2. Roman Bäcker, Struktury poziome w Toruniu (1980-1981), Warszawa 1990.
  3. Piotr Ośko, Struktury poziome PZPR w warszawskim środowisku naukowym w latach 1980–1981. Polska 1944/45–1989. Studia i Materiały, t. XVI (2018).
  4. Eugeniusz Duraczyński, PZPR w kryzysie – kryzys w PZPR (lato 1980–lato 1981), „Dzieje Najnowsze”, XXIX (4), 1997, s. 84, ISSN 0419-8824.
Andrzej Werblan (ur. 30 października 1924 w Tarnopolu) – polski działacz komunistyczny, profesor, historyk, wieloletni członek najwyższych władz PRL, wicemarszałek Sejmu, członek Rady Państwa, poseł na Sejm PRL I, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Wykładowca Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Europejskiej Wyższej Szkoły Prawa i Administracji.Eurokomunizm – nurt ideowo-programowy przyjęty w połowie lat 70. XX w. przez część partii komunistycznych Europy Zachodniej (z Hiszpanii, Grecji, Włoch, Belgii, Wielkiej Brytanii, w mniejszym stopniu Francji), a także przez partie spoza starego kontynentu, m.in. z Japonii i Meksyku. Samo pojęcie stworzył w 1967 włoski dziennikarz F. Barbieri na określenie strategii politycznej stosowanej przez Włoską Partię Komunistyczną. W 1975 r. partie francuskie i włoskie wydały tzw. Manifest eurokomunizmu. Jego założenia zostały przedstawione w pracy przywódcy KPH Santiago Carrillo Eurocomunismo y estado (Eurokomunizm a państwo) (1977). Głównymi teoretykami eurokomunizmu byli także Enrico Berlinguer i Georges Marchais, w Polsce zaś prof. Adam Schaff. W 1980 eurokomunizm został uznany na XV zjeździe Włoskiej Partii Komunistycznej za koncepcję strategiczną tej partii. Nurt ten reprezentowała działająca na emigracji Polska Partia Komunistyczna.




Warto wiedzieć że... beta

Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” – ogólnopolski związek zawodowy, do 1989 r. pełniący również rolę masowego ruchu oporu przeciw rządom komunistycznym w okresie PRL-u.
International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.

Reklama