Strop (geologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Strop – górna granica warstwy geologicznej, a także pokładu lub wyrobiska. Na podstawie stropu lub spągu określa się bieg i upad warstwy.

Pokład – w geologii jest to złoże mające formę warstwy, zalegające na dużej przestrzeni i ograniczone dwiema mniej więcej równoległymi warstwami (górna to strop, dolna to spąg). Pokłady są charakterystyczne dla skał osadowych. W formie pokładów występują najczęściej węgiel kamienny, węgiel brunatny, siarka, sole potasowe itd. Złoża występujące w więcej niż jednym pokładzie to złoża wielopokładowe.Hipoteza Sałustowicza jest jedną z hipotez, na których podstawie można określić zasięg powstałej strefy spękań i strefy odprężonej wokół wyrobiska korytarzowego, oraz ciśnienie statyczne górotworu - obciążenia wywoływane przez skały położone w strefie odprężonej. Według hipotezy Sałustowicza, po przekroczeniu w stropie lub w spągu wytrzymałości na rozciąganie, wyrobisko będzie dążyć do osiągnięcia przekroju eliptycznego, w którym maksymalne naprężenia rozciągające nie przekraczają wytrzymałości górotworu, nad stropem wyrobiska wytworzy się strefa odprężeniowa. Hipoteza ta została zmodyfikowana przez Z. Kłeczka, który dodał strefę spękań w ociosach. Hipoteza Sałustowicza wykorzystuje model ośrodka sprężystego, w którym przejście do nowego stanu równowagi wywołuje w materiale jedynie odkształcenia sprężyste.

Naprężenia w stropie wyrobiska[ | edytuj kod]

W stropie wyrobiska występują naprężenia rozciągające równe -pz+3px (px to ciśnienie pionowe, a pz - ciśnienie poziome). Jeśli naprężenia te przekroczą wytrzymałość na ściskanie skał budujących go, nastąpi obwał, którego zasięg można w przybliżeniu określić np. na podstawie teorii Protodiakonowa, Cymbariewicza lub Sałustowicza.





Reklama