Stefan I Krzesimirowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan I Krzesimirowicz (ok. 9881058) – król Chorwacji z dynastii Trpimirowiczów panujący w latach 10301058.

Trpimirowicze (chor. Trpimirovići) − narodowa dynastia chorwacka, która rządziła tym krajem, z przerwami, w latach 845-1091.Chorwacja, Republika Chorwacji – państwo w Europie Południowej, nad Morzem Adriatyckim, graniczy od południa z Bośnią i Hercegowiną i Czarnogórą, od wschodu z Serbią oraz Węgrami i Słowenią od północy. Od południowego zachodu ma dostęp do Morza Adriatyckiego. Od 1 lipca 2013 należy do Unii Europejskiej jako 28. członek wspólnoty.

Życiorys[ | edytuj kod]

Urodził się około 988 roku. Około 1008 poślubił Hicelę Orseolo, z którą miał dwójkę dzieci.

Stefan I formalnie objął tron chorwacki w 1030 roku po śmierci swego ojca, króla Krzesimira III. Jest jednak niewykluczone, że dzielił z nim władzę już od 1028 roku.

W 1035 karyncki hrabia Aldabero planował stworzyć koalicję przeciwko Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu wraz z Chorwacją, jednak jego spisek został wykryty. W odpowiedzi cesarz Konrad II wzmocnił południowo-wschodnie rubieże swego cesarstwa, które graniczyły z Chorwacją.

Republika Wenecka (wł. Serenissima Repubblica di Venezia) – północnowłoska republika kupiecka istniejąca od VIII wieku do 1797. Najdłużej nieprzerwanie funkcjonujące państwo o ustroju republikańskim w historii. W średniowieczu jedna z największych potęg handlowych i politycznych w basenie Morza Śródziemnego i jedno z najbogatszych miast Europy. Republika Wenecka była najpotężniejszą i zarazem najtrwalszą z powstałych w średniowieczu miejskich komun włoskich. Jako jedno z nielicznych państw włoskich odegrała również wielką rolę w historii nie tylko Italii, ale całej Europy i basenu Morza Śródziemnego. Od czasów wypraw krzyżowych po zmagania z Imperium Osmańskim, dla Europy była Republika Wenecka głównym pośrednikiem i uczestnikiem kontaktów z muzułmańskim Bliskim Wschodem – zarówno tych pokojowych, jak i wojennych.Konrad II (Konrad Starszy) (ur. ok. 990; zm. 4 czerwca 1039 w Utrechcie) – król Niemiec od 1024, król Włoch od 1026, Święty Cesarz Rzymski od 1027, król Burgundii od 1032. Pierwszy władca niemiecki z dynastii salickiej. Konrad kontynuował działania swojego poprzednika Henryka II dążąc do powiększenia potęgi Rzeszy. Starał się o wzrost znaczenia niemieckiego kościoła i równocześnie unikał konfliktu z papieżem. Mimo kilku buntów jego władza nigdy nie była poważnie zagrożona. Konrad zabezpieczył północne i wschodnie granice Rzeszy częściowo poprzez ustępstwa terytorialne. Przyłączając Burgundię powiększył terytorium państwa.

W 1040 powołał do życia diecezję knińską. Biskup Kninu otrzymał ponadto tytuł „chorwackiego biskupa” (łac. episcopus Chroatensis).

Między 1038 a 1041 rokiem zdołał na krótko odbić Zadar z rąk Republiki Weneckiej, w czym prawdopodobnie pomagał mu węgierski król Piotr Orseolo, który był mężem ciotki Stefana.

W 1046 Stefan I odbył wyprawę łupieżczą na Węgry, czym sprowokował dożę weneckiego Domenico Contariniego. Cztery lata później utracił na rzecz Wenecji miasto Zadar. W chorwackiej historiografii przyjęło się, że w 1050 król Stefan przekazał bezpośrednio do miasta Raguzy (dzisiejszy Dubrownik w formie darowizny ziemię należącą do miasta Zaton. Ta informacja jest jednak podważana przez wielu historyków, gdyż jako pierwsza pojawiła się w dziele „Chronice de Ragusa” autorstwa Džono Rasticia, który żył na przełomie XVII i XVIII wieku.

W 1102, Koloman Uczony zakończył podbój Chorwacji i Dalmacji. Od tej pory władzę w kraju sprawował w imieniu władcy węgierskiego Ban (wicekról). Karyntia (niem. Kärnten, słoweń. Koroška, wł. Carinzia) – kraj związkowy w południowej Austrii. Jako kraj związkowy graniczy ze Słowenią, Włochami, Tyrolem, Salzburgiem i Styrią. Stolicą landu jest Klagenfurt. Obok Austriaków, zamieszkuje ją też mniejszość słoweńska w liczbie 14 tys. osób.

Zmarł w 1058 roku. Po śmierci Stefana tron objął jego syn, Piotr Krzesimir IV.

Numeracja[ | edytuj kod]

Stefan I Krzesimirowicz nie był pierwszym królem Chorwacji o imieniu Stefan. Przed nim był jeszcze Stefan Drżisław, którego jednak nie liczy się jako „pierwszego” z racji przyjęcia imienia Stefan podczas koronacji.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. N. Klaic, Sources for Croatian History before 1526, 1972 (ang.)
  2. F. Šišić, Povijest Hrvata u vrijeme narodnih vladara. Zagreb, 1990. ​ISBN 86-401-0080-2​ (chor.)
  3. Archidiakon Tomasz ze Splitu: Historia Salonitana (łac.)
  4. F. B. Singleton, A Short History of Yugoslav Peoples, 1985. Cambridge University Press, ​ISBN 0-521-27485-0​ (ang.)
  5. S. Antoljak, Hrvatska historiografija, s. 165–166 (chor.)




Warto wiedzieć że... beta

Węgry (węg. Magyarország) – państwo śródlądowe w Europie Środkowej, od 1955 członek ONZ, od 1999 członek NATO, od 2004 członek Unii Europejskiej.
Knin miasto w Chorwacji (żupania szybenicko-knińska), położone w pobliżu źródeł rzeki Krka, przy linii kolejowej Zagrzeb – Split (pierwsze połączenie kolejowe w latach 80. XIX w., ze Splitem i Szybenikiem), średniowieczna stolica Królestwa Chorwacji, w latach 1991 - 1995 stolica Republiki Serbskiej Krajiny.
Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.
Język chorwacki (chorwacki standardowy wariant serbochorwackiego języka policentrycznego) – należący do podgrupy języków południowosłowiańskich. Używany jest głównie w Chorwacji, w sąsiednich krajach oraz przez część Chorwatów na całym świecie.

Reklama