Staurokonidium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Typy konidiów wg P. A. Saccardo: 1 – amerokonidia, 2 – didymokonidia, 3 – fragmokonidia, 4 – diktiokonidia, 5 – skolekokonidia, 6 – helikokonidia, 7,8 – staurokonidia

Staurokonidium, staurospora – rodzaj konidium, czyli bezpłciowego zarodnika grzybów. Charakteryzuje się tym, że posiada gwiaździsty kształt lub gwiaździste ramiona. Jest to jeden z siedmiu typów zarodników konidialnych wyróżnionych przez P.A. Saccardo. Staurokonidia mogą być jedno lub wielokomórkowe i mają kilka osi symetrii, skręconych nie więcej, niż o 180°.

Skolekokonidium – jedno- lub wielokomórkowy zarodnik konidialny charakteryzujący się długim, nitkowatym kształtem, u którego stosunek długości do szerokości jest większy od 1:15 (zarodniki o mniejszym stosunku długości do szerokości to amerokonidia lub didymokonidia). Skolekokonidia mogą być proste, lub wygięte, jeśli są wygięte, to nie więcej, niż o 180° (zarodniki o bardziej wygiętej osi to helikokonidia). Morfologia skolekokonidiów ma znaczenie przy mikroskopowej identyfikacji niektórych gatunków grzybów. Bierze się pod uwagę m.in. stosunek ich długości do szerokości, liczbę komórek, kształt (proste, łukowate, kiełbaskowate) i budowę końców (np. zaokrąglone, ostre). Zarodnik, spora – termin stosowany w botanice, mykologii i mikrobiologii w odniesieniu do komórki służącej do rozmnażania protistów, roślin (mszaki, paprotniki) i grzybów. Zarówno termin „zarodnik” jak i „spora” są stare – pochodzą z czasów, gdy nie znano jeszcze dokładnie procesów rozmnażania tych grup organizmów, stąd też też używane są zarówno do określania komórek służących do rozmnażania bezpłciowego, jak i płciowego.

U pasożytniczego gatunku Valdensinia heterodoxa staurokonidia posiadają 4–5 promienistych ramion wyrastających z centralnej części zarodnika. Na górnej stronie tych ramion i na górnej stronie części centralnej znajdują się ściśle upakowane nabrzmienia tworzące zwartą, palisadową strukturę. Przy dużej wilgotności zwiększa się ich turgor i pęcznieją, wyginając się w dół. Odbywa się to tak gwałtownie, że zarodniki odpychając się wyginającymi się ramionami od liścia zostają wyrzucone na odległość 25–30 cm. W ten sposób same się rozsiewają i infekują sąsiednie rośliny (ballochoria).

Konidium (l.mn. konidia), zarodniki konidialne – rodzaj zarodników grzybów, stanowiących organ rozmnażania bezpłciowego. Występują w dwóch typach, jako blastokonidia i tallokonidia. Wytwarzane są często przez workowce (Ascomycota), rzadziej podstawczaki (Basidiomycota). Powstają na szczycie strzępki przez pączkowanie holoblastyczne (odcinanie wszystkich ścian pączka) lub enteroblastyczne (kiedy zewnętrzna ściana nie ulega odcięciu).Didymokonidium, didymospora – zarodnik konidialny z jedną przegrodą, u którego stosunek długości do szerokości jest mniejszy, niż 1:15 (zarodniki o większym stosunku długości do szerokości to skolekokonidia). Morfologia didymokonidiów ma znaczenie przy mikroskopowej identyfikacji niektórych gatunków grzybów. Wyróżnia się wśród nich zarodniki o kształcie kulistym, elipsoidalnym, jajowatym, odwrotnie jajowatym, gruszkowatym, cylindrycznym (prostym lub wygiętym), maczugowatym i odwrotnie maczugowatym. Końce didymokonidiów mogą mieć wyrostki lub szczecinki, bierze się też pod uwagę rozmiary zarodników, fakturę ich powierzchni, barwę, grubość ściany komórkowej, występowanie gutuli.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, ​ISBN 78-83-09-01048-7
  2. Wojciech Kukuła, Ewa Mirzwa-Mróz. ''Biologia i epidemiologia Valdensinia heterodoxa Peyronel – patogena borówki wysokiej'' [dostęp 2018-02-03] (ang.).
Fragmokonidium, fragmospora – zarodnik konidialny trzy- lub więcej komórkowy. Morfologia fragmokonidiów ma znaczenie przy mikroskopowej identyfikacji niektórych gatunków grzybów. Wyróżnia się wśród nich zarodniki o kształcie kulistym, elipsoidalnym, jajowatym, odwrotnie jajowatym, gruszkowatym, cylindrycznym (prostym lub wygiętym), maczugowatym i wrzecionowatym. Końce fragmokonidiów mogą mieć wyrostki lub szczecinki, bierze się też pod uwagę rozmiary zarodników, fakturę ich powierzchni, barwę, grubość ściany komórkowej, występowanie gutuli. Diktiokonidium, diktyokonidium, diktiospora lub zarodnik murkowaty – zarodnik wielokomórkowy, który oprócz przegród poprzecznych posiada także przegrody podłużne. Swoim wyglądem przypomina mur. Tego typu zarodniki są charakterystyczne np. dla przedstawicieli rodzajów Pleospora, czy Leptosphaerulina. Przy oznaczaniu gatunków ważny jest sposób położenia przegród, oraz to, czy zarodniki w miejscu przegród poprzecznych są wcięte, czy nie.




Warto wiedzieć że... beta

Amerokonidium, amerospora – jednokomórkowy zarodnik konidialny, u którego stosunek długości do szerokości jest mniejszy, niż 1:15 (zarodniki o większym stosunku długości do szerokości to skolekokonidia). Morfologia amerokonidiów ma znaczenie przy mikroskopowej identyfikacji niektórych gatunków grzybów. Wyróżnia się wśród nich zarodniki o kształcie kulistym, elipsoidalnym, jajowatym, odwrotnie jajowatym, gruszkowatym, cylindrycznym, maczugowatym i wrzecionowatym. Końce amerokonidiów mogą mieć wyrostki lub szczecinki, bierze się też pod uwagę rozmiary amerokonidiów, fakturę ich powierzchni, barwę, grubość ściany komórkowej, występowanie gutuli.
Ballochoria – to sposób rozsiewania nasion (diaspor) za pomocą mechanizmów eksplozyjnych (balistycznych), na drodze zwolnienia naprężeń w owocni, co powoduje wyrzucenie nasion. Ruchy te spowodowane są wzrostem turgoru w trakcie dojrzewania owocu, oraz różnicami w ułożeniu elementów tkanek. Nasiona mają zwykle kształt kulisty lub owalny.

Reklama