Typowanie statyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Statyczna typizacja)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Typowanie statyczne – nadawanie typów zmiennym w czasie kompilacji programu, poprzez deklaracje tych typów lub ich inferencje.

C# (C Sharp, dosłownie "C-krzyżyk", "cis") – obiektowy język programowania zaprojektowany przez zespół pod kierunkiem Andersa Hejlsberga dla firmy Microsoft.Język D – wieloparadygmatowy język programowania umożliwiający programowanie obiektowe, imperatywne oraz metaprogramowanie. Został opracowany przez Waltera Brighta, twórcę pierwszego natywnego kompilatora C++, Zortech C++. D powstał jako obiektowy następca języka C, jednak w przeciwieństwie do C++ zachowuje ze swoim poprzednikiem jedynie binarną kompatybilność. D posiada wiele cech obecnych w C++, a jego składnia oraz możliwości są wzorowane na Javie, C# oraz Eiffel. Pierwsza stabilna wersja języka ukazała się 2 stycznia 2007 roku. 17 czerwca 2007 roku opublikowano po raz pierwszy eksperymentalną wersję 2.0.

W porównaniu do typowania dynamicznego, zaletami są możliwość większej optymalizacji oraz możliwość wykrycia większej liczby błędów w czasie kompilacji. Wadą jest natomiast konieczność pisania dużej ilości informacji o typach. Częściowo problem ten jest rozwiązywany przez inferencję typów i polimorfizm.

TypeScript – darmowy i otwartoźródłowy język programowania zaproponowany przez firmę Microsoft jako nadzbiór języka JavaScript. Umożliwia on opcjonalne statyczne typowanie oraz programowanie zorientowane obiektowo oparte na klasach. TypeScript rozszerza składnię JavaScript, a więc potencjalnie każdy program napisany w języku JavaScript powinien działać bez komplikacji jako TypeScript. Aplikacje napisane w TypeScript kompilują się bezpośrednio do języka JavaScript zapewniając kompatybilność wsteczną.Polimorfizm (z gr. wielopostaciowość) - mechanizmy pozwalające programiście używać wartości, zmiennych i podprogramów na kilka różnych sposobów. Inaczej mówiąc jest to możliwość wyabstrahowania wyrażeń od konkretnych typów.

Języki stosujące statyczne typowanie[ | edytuj kod]

Do języków stosujących typowanie statyczne należą między innymi:

  • Ada
  • C
  • C#
  • C++
  • D
  • Go
  • Haskell
  • Java
  • Kotlin
  • Objective-C
  • Pascal
  • Rust
  • Scala
  • Swift
  • TypeScript
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Miszczyszyn 2020 ↓, s. 53-54.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Michał Miszczyszyn: TypeScript na poważnie. Type of Web, 2020. ISBN 83-957363-2-0.




  • Warto wiedzieć że... beta

    Scala − język programowania łączący cechy języków funkcyjnych i obiektowych. Scala działa na Wirtualnej Maszynie Javy, a także na Java Platform, Micro Edition Connected Limited Device Configuration i platformie .NET. Nazwa ma za zadanie podkreślać skalowalność języka, stąd Scala ("scalable language").
    Pascal – dawniej jeden z najpopularniejszych języków programowania, uniwersalny, wysokiego poziomu, ogólnego zastosowania, oparty na języku Algol. Został opracowany przez Niklausa Wirtha w 1970 roku. Nazwa języka pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka, matematyka i filozofa Blaise Pascala.
    Swift – język programowania komputerów zaproponowany przez Apple Inc. podczas Worldwide Developers Conference 2 czerwca 2014. Język ma służyć programowaniu maszyn pracujących pod kontrolą systemów operacyjnych Mac OS X i iOS i ma być następcą Objective-C. Do kompilowania programów będą wykorzystywane narzędzia z rodziny LLVM.
    Go – język programowania opracowany przez pracowników Google: Roberta Griesemera, Roba Pikea oraz Kena Thompsona. Łączy w sobie łatwość pisania aplikacji charakterystyczną dla języków dynamicznych (np. Python, Lisp), jak również wydajność języków kompilowanych (np. C, C++).
    Objective-C – rozszerzenie języka C o możliwości obiektowe, wzorowane na Smalltalku. Objective-C przyjął drogę całkowicie odmienną od C++. Jest używany głównie w frameworku Cocoa w systemie Mac OS X oraz w iOS.
    Typowanie dynamiczne to przypisywanie typów do wartości przechowywanych w zmiennych w trakcie działania programu. Przy zastosowaniu typowania dynamicznego, zmienne nie posiadają typów przypisanych statycznie, czyli przed uruchomieniem programu np. w trakcie kompilacji. W takiej sytuacji typ zmiennej wynika z wartości jaką dana zmienna przechowuje. Jest to jeden ze sposobów na zwolnienie programisty z obowiązku deklarowania typów zmiennych. Ułatwia to operacje na zmiennych, utrudnia natomiast kontrolę integralności programu. Zmienna może w różnych momentach wykonania programu przechowywać wartości różnych typów.
    C – imperatywny, strukturalny język programowania wysokiego poziomu stworzony na początku lat siedemdziesiątych XX w. przez Dennisa Ritchiego do programowania systemów operacyjnych i innych zadań niskiego poziomu.

    Reklama