Stan ustalony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przebiegi dążące do stanu ustalonego (w tym przypadku wartości zero) dla układu o różnych wartościach współczynnika tłumienia

Stan ustalony, stan stacjonarny, stan stabilny – stan układu fizycznego, w którym opis tego układu jest niezależny od zmiennej czasowej. Nie oznacza to braku ruchu, przepływu ciepła, prądu i tym podobnych, a jedynie niezmienność tych wielkości w czasie.

Sterowanie polega na takim oddziaływaniu na dany obiekt aby osiągnąć określony cel. Samo sterowanie nie wiąże się zwykle bezpośrednio z wydatkiem energii, związane jest natomiast z pewną informacją w postaci sygnału. Natomiast efekt sterowania może wiązać się ze zmianami energii albo przemianami materii – szerzej to ujmując ze zmianami stanu (właściwości) obiektu. Obiekt, na który oddziałuje się podczas sterowania, nazywany jest obiektem sterowania.Układ fizyczny - układ (wyodrębniony, realnie lub jedynie myślowo, fragment rzeczywistości), w postaci obiektu fizycznego lub zbioru takich obiektów. Może on być oddzielony od otoczenia wyraźnymi granicami, które są powierzchniami nieciągłości określonych wielkości fizycznych, charakteryzujących układ. W znaczeniu używanym w mechanice klasycznej to przede wszystkim zbiór ciał.

W automatyce[ | edytuj kod]

Jest to stan, dla którego w układzie regulacji nie występują już zmiany sygnału wyjściowego.

Dla układów stabilnych wartość sygnału wyjściowego w stanie ustalonym jest równa granicy z iloczynu zmiennej transformaty Laplace’a sygnału wejściowego i transmitancji zastępczej układu, przy dążącym do zera. Jest to twierdzenie o wartości granicznej:

W przypadku rozpatrywania sygnału wejściowego (określanego w układzie regulacji mianem wartości zadanej) jako funkcji skokowej Heaviside’a wzór upraszcza się do postaci:

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • stan stacjonarny




  • Reklama