Sophia Loren

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sophia Loren, właśc. Sofia Villani Scicolone [soˈfiːa vilˈlaːni ʃikoˈloːne] (ur. 20 września 1934 w Rzymie) – włoska aktorka filmowa. Jedna z największych gwiazd włoskiego i światowego kina, występująca z powodzeniem zarówno w filmach europejskich, jak i amerykańskich. W 1999 American Film Institute umieścił ją na 21. miejscu w rankingu „największych aktorek wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends).

Michael Curtiz, także Mihály Kertész, właśc. Manó Kertész Kaminer (ur. 24 grudnia 1886 w Budapeszcie, zm. 10 kwietnia 1962 w Hollywood, Kalifornia) – reżyser amerykański pochodzenia węgierskiego.Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.

Jej zawarty w 1956 roku kontrakt na pięć filmów z Paramount zapoczątkował światową karierę aktorki. W 1961 za główną rolę w dramacie Matka i córka została nagrodzona Oscarem, była to pierwsza w historii Akademii Filmowej taka nagroda za występ nieanglojęzyczny. Laureatka m.in. rekordowej ilości dziesięciu ojczystych nagród David di Donatello w tym siedmiu dla najlepszej aktorki oraz pięciu specjalnych Złotych Globów.

Centro Sperimentale di Cinematografia – włoska szkoła filmowa finansowana z budżetu państwa, założona w Rzymie w 1935 roku i działająca po dziś dzień. Jest to najstarsza tego typu uczelnia w Europie Zachodniej.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

Wczesne lata[ | edytuj kod]

Sofia Costanza Brigida Villani Scicolone urodziła się w rzymskiej Klinice Królowej Margherity jako córka Romildy Villani (1910-91), nauczycielki gry na fortepianie i Riccarda Scicolonego, inżyniera i przedsiębiorcy. Ma siostrę Annę Marię. Jej ojciec nie ożenił się z matką, nie wspierał finansowo, a Loren spotkała się z nim trzy razy w życiu.

Paramount Pictures Corporation - amerykańska wytwórnia filmowa założona 8 maja 1912 roku przez Adolpha Zukora, zajmująca się produkcją i dystrybucją filmów, mająca swą siedzibę w Hollywood. Jest ona drugą najstarszą działającą wytwórnią w USA (zaraz po Universal Pictures). Większość jej udziałów posiada dziś korporacja Viacom.Nagroda BAFTA dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej przyznawana jest od 1952 roku. W latach 1952-67 przyznawana była dla najlepszej aktorki brytyjskiej i zagranicznej.

Dzieciństwo spędziła we względnym niedostatku w miasteczku Pozzuoli niedaleko Neapolu, gdzie mieszkała jej babka i dokąd jej matka udała się z powodów ekonomicznych. Port i fabryka amunicji w tej miejscowości była przez siły alianckie często bombardowane, gdy nastolatka uległa skaleczeniu odłamkiem rodzina przeniosła się na pozostały okres wojny do dalszych krewnych do Neapolu. Po wojnie kobiety podobno prowadziły bar, w którym matka grała na pianinie, Anna śpiewała a Sofia była kelnerką i który odwiedzany był często przez stacjonujących niedaleko żołnierzy amerykańskich.

Krwawe zajście pomiędzy dwoma mężczyznami z powodu pewnej wdowy. Podejrzewa się przyczyny polityczne lub Krwawa zemsta (wł. Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vedova, si sospettano moventi politici) – włoski thriller z 1978 roku oparty na scenariuszu i reżyserii Liny Wertmüller.Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.

Jako nastolatka zamierzała zostać nauczycielką angielskiego jednak zachęcana przez matkę wzięła, mają 15 lat, udział i zwyciężyła w konkursie piękności „Królowa Morza” a za pieniądze z wygranej wyjechała do Rzymu. Rok później, w 1950, wygrała jeszcze jeden konkurs oraz była druga w konkursie Miss Włoch. Jury było jednak pod jej wrażeniem na tyle, że wprowadzono wtedy i jako pierwszą ją nagrodzono tytułem Miss Elegancji. W 1950 poznała w trakcie konkursu Miss Rzymu producenta filmowego Carlo Pontiego, który zaproponował jej 7-letni kontrakt, dopomógł w dalszej karierze i który miał później stać się jej mężem (wg innych źródeł poznali się później, na planie filmowym w 1953 roku). Uczęszczała do włoskiej Narodowej Szkoły Filmowej w Rzymie. Z pierwotnie używanego nazwiska ojca jako 'Sofia Scicolone' bardzo szybko zamieniła na 'Sofia Lazzaro' a finalnie producent Goffredo Lombardo zasugerował 'Sophia Loren' (na planie Afryka pod wodą od 1952, inspiracja nazwiskiem szwedzkiej aktorki Märty Torén).

Antologia filmowa – fragmenty kilku różnych filmów dobrane według jednego klucza (np. tematu, motywu fabularnego, gatunku, występującego aktora czy wytwórni, która je wyprodukowała) i połączone w jeden film fabularny.Oscary honorowe przyznawane są za całokształt osiągnięć dla wybitnych twórców kina światowego, za wkład w rozwój technologii filmowej oraz za propagowanie sztuki filmowej.

Przebieg kariery[ | edytuj kod]

Gdy miała 17 lat pojawiła się, niewzmiankowana wraz z Budem Spencerem w napisach końcowych, w nakręconym z ogromnym rozmachem amerykańskim filmie wytwórni MGM Quo vadis (1951), adaptacji powieści historycznej Henryka Sienkiewicza. Występowała w fotonowelach, czy poszukiwanch przez fanów po latach filmach Era lui... sì! sì! (1951) i Dwie noce z Kleopatrą (1953). W wieku 18 lat wystąpiła w drobniejszych rolach już w ponad 15 włoskich filmach.

Dwie noce z Kleopatrą (wł. Due notti con Cleopatra) - włoski film komediowy z 1953 roku. Film swobodnie nawiązuje do postaci Kleopatry, królowej Egiptu.Faszyzm włoski (wł. fascismo) był totalitarnym ruchem politycznym, pozostającym u władzy we Włoszech od 1922 do 1943 roku. Jego przywódcą był Benito Mussolini. Podobne ruchy, takie jak nazizm, rozprzestrzeniały się w całej Europie i Ameryce Łacińskiej pomiędzy pierwszą a II wojną światową. Postuluje się czasem, aby słowo to pisać wielką literą mając na myśli faszyzm włoski, małą chcąc opisać podobne mu ruchy. Sądzi się, iż faszyzm włoski był wzorem dla innych jego form, choć kwestią dyskusyjną jest, jakie aspekty jego struktury, taktyki, kultury i ideologii można uznać za niezbędne minimum dla uznania danego ruchu za faszystowski.

Jej pierwszą główną rolą była ta w Aidzie (1953), z kolei pierwszej ekranizacji słynnej opery Giuseppego Verdiego, występ Loren spotkał się z uznaniem krytyki. Jej kariera zaczęła nabierać jeszcze większego rozpędu gdy poznała w 1954 Vittoria De Sicę oraz Marcella Mastroianniego. Odniosła wtedy swój pierwszy duży sukces rolą w antologii filmowej Złoto Neapolu (1954) w reżyserii De Siki. Jak Claudia Cardinale, Gina Lollobrigida i Lucía Bosé zaliczana była do grupy włoskich piękności, które łączyły figlarność oraz emocje w filmach włoskiego neorealizmu. W pewien sposób Sophia Loren była jednak przeciwieństwem Anny Magnani (pierwszy Oscar dla włoskiej aktorki w 1955 za rolę anglojęzyczną) uważanej za mniej atrakcyjną, lecz bardziej emocjonalną.

Gérard Oury, właśc. Max-Gérard Tannenbaum (ur. 29 kwietnia 1919 w Paryżu, zm. 20 lipca 2006 w Saint-Tropez) – francuski reżyser filmowy, scenarzysta i aktor. Twórca najbardziej kasowych komedii w historii francuskiej kinematografii.Konsens lub konsensus (od łac. consensus, zgoda) – w wąskim rozumieniu synonim pojęcia określającego zgodę powszechną między członkami danej społeczności. W rozumieniu szerszym jest to również teoria i praktyka osiągania takiej zgody, a więc proces dochodzenia do konsensusu w znaczeniu węższym.

W 1957 Loren przyjechała do Hollywood i występowała w głównej kobiecej roli w wielu amerykańskich filmach. W ciągu osiemnastu lat zagrała z prawie wszystkimi najbardziej popularnymi aktorami Hollywood tamtych lat, byli to m.in.: John Wayne (Legenda zaginionego miasta, 1957), Frank Sinatra (Duma i namiętność, 1957), Anthony Perkins (Pożądanie w cieniu wiązów, 1958), Anthony Quinn (Czarna orchidea, 1958), Cary Grant (popularny Dom na łodzi, 1958), Clark Gable (bardzo kasowy Zaczęło się w Neapolu, 1960), Peter Sellers (Milionerka, 1960), Charlton Heston (monumentalny Cyd, 1961), Alec Guinness (Upadek Cesarstwa Rzymskiego, 1964), Paul Newman (Lady L, 1965), Gregory Peck (Arabeska, 1966), Marlon Brando (Hrabina z Hongkongu, 1967), Peter O'Toole (Człowiek z La Manchy, 1972), Richard Burton (Podróż, 1974), czy Jean Gabin (Werdykt, 1974); byli to także m.in. William Holden, Trevor Howard, George Sanders, John Gavin, czy Raf Vallone.

Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.John Wayne, właśc. Marion Mitchell Morrison (ur. 26 maja 1907 w Winterset, zm. 11 czerwca 1979 w Los Angeles) – amerykański aktor, reżyser i producent filmowy, który zdobył popularność głównie dzięki rolom w westernach, jedna z największych legend Hollywood. Symbol amerykańskiego indywidualizmu i patriotyzmu. Odznaczony Złotym Medalem Kongresu i Prezydenckim Medalem Wolności.

Kluczową rolę w jej karierze odegrała jednak dalsza współpraca z włoskim reżyserem Vittorio De Siką. Za główną rolę w jego Matce i córce (1960) otrzymała Oscara (jako druga Włoszka i pierwsza w historii aktorka za rolę w filmie nieanglojęzycznym) oraz nagrodę aktorską na 14. MFF w Cannes. Film został znakomicie odebrany przez krytyków i okazał się wielkim przebojem kasowym. Jakkolwiek dumna ze swoich osiągnięć Loren nie pojawiła się jednak na rozdaniu Oscarów wskazując na potencjalny stres. Od 1962 roku zagrała łącznie w pięciu bardzo udanych filmach tego reżysera. Wystąpiła m.in. w jego wielokrotnie nagradzanych komediach: Wczoraj, dziś, jutro (1963, Oscar dla filmu nieanglojęzycznego) i Małżeństwo po włosku (1964, druga nominacja aktorska do Oscara). W obydwu filmach partnerował jej Marcello Mastroianni, z którym Loren stworzyła stały ekranowy duet. Zagrali razem w 13 filmach na przestrzeni 40 lat. Przewodniczyła jury konkursu głównego na 19. MFF w Cannes (1966).

Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.Lucia Bosé, właśc. Lucia Borloni (ur. 28 stycznia 1931 w Mediolanie) – włoska aktorka, najbardziej znana z filmów okresu włoskiego neorealizmu z początku lat 50. XX w.

W 1977 dużym powodzeniem cieszył się doceniony krytycznie, opowiadający o faszyźmie, włosko-kanadyjski melodramat Szczególny dzień.

W dekadzie 1980. grała rzadko, w 1981 odrzuciła rolę Alexis Carrington w popularnym serialu Dynastia. Niepowodzeniem skończyły się negocjacje do jej roli w jeszcze innym amerykańskim serialu, aktorka wolała poświęcić więcej czasu dorastającym synom.

W 1991 roku Loren otrzymała Oscara honorowego za całokształt twórczości.

Quo Vadis – film historyczny produkcji amerykańskiej z 1951 roku w reżyserii Mervyna LeRoya. Film powstał na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis.Puchar Volpiego dla najlepszej aktorki (wł. Coppa Volpi per la migliore interpretazione femminile) – nagroda przyznawana corocznie na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji za najlepszą rolę kobiecą spośród filmów konkursu głównego. Wyróżnienie, nazwane na cześć założyciela festiwalu hrabiego Giuseppe Volpiego, przyznaje międzynarodowe jury. Nazwa i forma nagrody funkcjonuje od trzeciej edycji imprezy, czyli od 1935 - wcześniej przyznawano aktorkom Złote Medale.

W filmie Jeszcze bardziej zgryźliwi tetrycy (1995) wykreowała femme fatale, film odniósł sukces kasowy i był jej największym od lat amerykańskim hitem. W 2009 pojawiła się, po pięciu latach przerwy, wśród doborowej obsady w musicalu Dziewięć. W 2013 roku aktorka pojawiła się we włoskiej adaptacji monodramu Głos ludzki.

IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.Duce (z wł. "wódz", wym. ducze) - tytuł, jaki przyjął w 1926 r. Benito Mussolini i który podkreślał jego całkowitą (totalitarną) władzę w państwie. Symbolika tytułu nawiązuje do starożytnych wodzów rzymskich legionów.

W czasie swojej, ponad już 70-letniej kariery, współpracowała z wieloma znanymi reżyserami zarówno z Włoch jak i z Hollywood. Byli wśród nich Mario Monicelli, Ettore Scola, Dino Risi, Mario Camerini, Charlie Chaplin, Sidney Lumet, George Cukor, Michael Curtiz, Anthony Mann czy André Cayatte.

Sophia Loren powróciła na globalne ekrany w 2020 roku we włoskim dramacie Życie przed sobą. Rola aktorki spotkała się z szerokim uznaniem a konsensus krytyków w serwisie Rotten Tomatoes brzmi: "Klasyczny przykład jak utalentowany aktor może wydźwignąć trochę przeciętny materiał. Życie przed sobą dowodzi, że gwiazdorska moc Sophii Loren pozostaje absolutnie niewzruszona.".

Film dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.Mario Monicelli (ur. 15 maja 1915 w Rzymie, zm. 29 listopada 2010 w Rzymie) – włoski reżyser i scenarzysta, mistrz komedii włoskiej.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Vittorio De Sica (ur. 7 lipca 1901 w Sore we Włoszech; zm. 13 listopada 1974 w Paryżu) – włoski reżyser i aktor, przedstawiciel włoskiego neorealizmu.
Peter Seamus O’Toole (ur. 2 sierpnia 1932 w Connemarze, zm. 14 grudnia 2013 w Londynie) – brytyjski aktor filmowy, teatralny oraz telewizyjny; producent i reżyser, pochodzenia irlandzkiego. Ośmiokrotnie nominowany do Oscara za role pierwszoplanowe. Laureat Oscara za całokształt twórczości.
Adaptacja filmowa (łac. adaptatio - przystosowanie) – rozumiana jest jako obróbka materiału, najczęściej literackiego, choć także przedstawienia teatralnego lub słuchowiska radiowego, przeznaczonego do sfilmowania. W praktyce jednak adaptacja filmowa często wykracza poza tę definicję, poszerzając lub nawet zupełnie zmieniając kontekst dzieła.
Corriere della Sera (wł. Kurier wieczorny) jest jednym z czołowych dzienników we Włoszech. Reprezentuje orientację centrolewicową. Jego nakład sięga 690 tysięcy egzemplarzy (największy we Włoszech), ma też cztery tzw. wydania lokalne. Stanowi konkurencję dla wydawanego w Rzymie dziennika La Repubblica oraz w Turynie La Stampa. Jest trzecią najchętniej czytaną przez Włochów gazetą – zaraz po La Gazzetta dello Sport i La Repubblica.
Dino Risi (ur. 23 grudnia 1916 w Mediolanie, zm. 7 czerwca 2008 w Rzymie) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy. Uważany za jednego z mistrzów tzw. commedia all’italiana.
Anthony Perkins (ur. 4 kwietnia 1932 w Nowym Jorku, zm. 12 września 1992 w Hollywood) – amerykański aktor filmowy i teatralny.
Fotonowela lub fotonovela – opowieść graficzna, przypominająca komiks, jednak oparta nie na rysunkach, a na fotografiach. Zawiera dodatek tekstowy w postaci dymków lub komentarza. Fotonowele skierowane są głównie do żeńskiej publiczności i poruszają głównie tematy romansowe. Jako, że nie wymagają dużych kompetencji czytelniczych, są popularne wśród osób słabiej wykształconych.

Reklama