Slawistyczny alfabet fonetyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Slawistyczny alfabet fonetyczny – system transkrypcji fonetycznej przystosowany do zapisu głosek języków słowiańskich (w tym także języka polskiego). W odróżnieniu od międzynarodowego alfabetu fonetycznego (IPA) uwzględnia zapis spółgłosek zwarto-szczelinowych w postaci osobnych znaków.

Spółgłoski zwarto-szczelinowe (afrykaty) powstają, gdy w pierwszej fazie artykulacji dochodzi do blokady przepływu przez jamę ustną i nosową (zwarcia), po czym tworzy się dostatecznie wąska szczelina, by powstał szum, tarcie.Litera – znak graficzny charakterystyczny dla pism fonetycznych. Może wyrażać pojedynczą głoskę, sylabę lub wchodzić w skład innych połączeń - np. dwuznaków. W języku francuskim zestaw nawet pięciu liter może oznaczać jedną głoskę.

Dwie główne zasady alfabetu:

  • jedna głoska zapisywana jest pod postacią jednej litery,
  • taka sama głoska jest zawsze zapisywana w ten sam sposób.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Artykuł zawierający listę liter dla każdej głoski
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Henryk Wróbel: Gramatyka języka polskiego, Kraków 2001.

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Opis slawistycznego alfabetu fonetycznego i jego porównanie z IPA na stronie Grzegorza Jagodzińskiego




  • Warto wiedzieć że... beta

    Głoska – najmniejszy element dźwiękowej formy wypowiedzi, charakteryzujący się stałym zespołem fonetycznych cech artykulacyjnych i akustycznych. Każda głoska jest fizyczną realizacją jakiegoś fonemu, który może mieć ponad jedną realizację.

    Reklama