Singel CD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Singel CD, singiel CD (skrótowiec CDS, od ang. CD single) – singel muzyczny wydany w formie płyty kompaktowej.

Płyta kompaktowa (ang. Compact Disc, CD-ROM – Compact Disc – Read Only Memory) — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do bezkontaktowego odczytu światłem lasera optycznego. Zaprojektowany w celu nagrywania i przechowywania dźwięku, przy użyciu kodowania PCM, który dzisiaj jest tylko jednym ze standardów cyfrowego zapisu dźwięku. Taką płytę nazywa się CD-Audio. Dzięki dużej jak na swoje czasy pojemności, niezawodności i niskiej cenie, dysk kompaktowy stał się popularnym medium do zapisywania danych.Singel (SP, singiel) – w muzyce krótkie wydawnictwo zawierające jeden lub więcej utworów zazwyczaj zapowiadające i promujące album, z którego pochodzi tytułowy utwór na singlu.

Format ten został wprowadzony do użytku w połowie lat 80., lecz nie zyskał sobie pewnego miejsca na rynku aż do wczesnych lat 90. Piosenka Brothers in Arms brytyjskiego zespołu Dire Straits z 1985 roku jest uznawana za pierwszy singel CD na świecie. Zawierał cztery ścieżki i został wytłoczony w limitowanym nakładzie.

Wydawnictwo muzyczne, wytwórnia płytowa, wytwórnia fonograficzna (ang. record label, label) – organizacja przemysłu muzycznego, zajmująca się produkcją, nagrywaniem, dystrybucją i promocją nagrań audio, a czasem wideo (np. z koncertu).

Popularnym w latach 90. stało się wypuszczanie przez amerykańskie wytwórnie płytowe zarówno dwuścieżkowego, jak i wielościeżkowego maksisingla (zazwyczaj zawierającego remiksy). W Wielkiej Brytanii wytwórnie wypuszczały także dwa kompakty, które zawierały zwykle po trzy lub więcej ścieżek każda.

Spotykane są także minisingle CD, wydawane na 3,1-calowych płytach kompaktowych.





Reklama