Silnik parowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Silnik parowy to silnik napędzany parą, najczęściej parą wodną.

Sterowiec – aerostat (statek powietrzny lżejszy od powietrza), od balonu różniący się posiadaniem steru i napędu, dzięki którym może się samodzielnie poruszać, niezależnie od otaczającego go powietrza. Maszyna parowa to parowy silnik tłokowy. Czasem do maszyn parowych zalicza się pompy parowe powstałe przed silnikiem tłokowym. Za wynalazcę maszyny parowej uważa się Jamesa Watta, który w 1763 roku udoskonalił atmosferyczny silnik parowy zbudowany wcześniej przez Thomasa Newcomena.

Są nimi:

  • Parowy podnośnik wody – prekursor maszyny parowej
  • Maszyna parowa
  • Turbina parowa
  • Parowa pompa strumieniowa
  • Silnik parowy Newcomena
  • Pierwszym znanym silnikiem parowym była bania Herona z 60 n.e., a pierwszym znanym urządzeniem napędzanym silnikiem parowym był mechanizm otwierania drzwi świątyni z ok. 120 p.n.e. prawdopodobnie działający na zasadzie fontanny parowej.

    Elisha Graves Otis (ur. 3 sierpnia 1811 w Halifaksie w stanie Vermont, zm. 8 kwietnia 1861) – amerykański konstruktor pierwszego sprawnie funkcjonującego dźwigu osobowego zabezpieczonego przed skutkami zerwania się liny.Mechanizm – zespół współpracujących ze sobą części składowych maszyny lub przyrządu spełniających określone zadanie, jak np. przenoszenie ruchu, sił, sygnałów.

    Kalendarium[ | edytuj kod]

    Pojazd parowy Cugnota, 1771 r.
    Pierwszy tramwaj parowy Le Raincy - Montfermeil, 1868 r.
    Lokomobila napędzająca młockarnię

    W czasach nowożytnych rozwój silnika parowego przebiegał zgodnie z chronologią wynalazków bezpośrednio z nim związanych:

    George Stephenson (ur. 9 czerwca 1781 w Wylam (15 km na zachód od Newcastle upon Tyne) w Anglii, zm. 12 sierpnia 1848 w Chesterfield w Anglii) – brytyjski inżynier, który jako pierwszy zaprojektował współczesną lokomotywę parową, uważany jest za "ojca brytyjskich kolei parowych".Tramwaj parowy – dawny pojazd szynowy służący do komunikacji miejskiej, napędzany maszyną parową. Istniały dwa podstawowe typy tego pojazdu: albo w silnik parowy wyposażony był bezpośrednio wagon, albo skład ciągnięty był przez stosunkowo niewielką lokomotywę parową.
  • 1698 – Anglik Thomas Savery opatentował jeden z pierwszych silników parowych.
  • 1711 – maszyna parowa zastosowana do napędu maszyn o ruchu posuwisto-zwrotnym (pompy odwadniające kopalnie),
  • 1732 – maszyna parowa użyta do napędu maszyn o ruchu obrotowym,
  • 1766 – maszyna parowa użyta do napędu miechów hutniczych,
  • 1771 – pierwszy pojazd parowy – Nicolas-Joseph Cugnot, Paryż,
  • 1783 – pierwsza walcownia z walcarkami i innymi maszynami napędzanymi parą – J. Wilkinson, Anglia,
  • 1783 – pierwsze próby z łodzią o napędzie parowym – C. F. Jouffroy d'Abbans, rzeka Saona koło Lyonu,
  • 1802 – parowy holownik rzeczny „Charlotte Dundas” – W. Symington, Anglia,
  • 1804 – koparka z silnikiem parowym – O. Evans, Ameryka,
  • 1804 – przemysłowa kolejka parowa na szynach – R. Trevithick, Anglia,
  • 1807 – pierwszy działający parostatek,
  • 1811 – szybkobieżna maszyna drukarska – F. Koenig, Londyn,
  • 1814 – druk gazety przy użyciu maszyny Koeniga,
  • 1819 – pierwszy rejs przez Atlantyk parostatku „Savannah” – Nowy Jork-Liverpool,
  • 1825 – pierwszy eksploatowany dyliżans parowy – G. Gurney, Anglia,
  • 1830 – pierwsza linia kolei żelaznej – G. Stephenson – Anglia,
  • 1836 - koparka parowa, William Otis
  • 1848 – pierwszy rejs przez Atlantyk parostatku bez użycia żagli - „Sirius”,
  • 1842 – młot parowy do kucia metali – J. Nasmyth – Anglia,
  • 1845 – przemysłowa produkcja ciągników parowych – Anglia, Francja,
  • 1850 – orka za pomocą dwóch lokomobil parowych – Anglia,
  • 1852 – prototyp sterowca – balon ze śmigłem napędzanym silnikiem parowym – J. H. Giffard, Francja,
  • 1857 – pierwsza winda osobowa z napędem parowym – E. G. Otis, Nowy Jork,
  • 1859 – parowe walce drogowe,
  • 1879 – pierwszy zbiornikowiec parowy – „Zoroaster”, Morze Kaspijskie.
  • Lokomotywa parowa (również parowóz) – lokomotywa napędzana maszyną parową lub rzadziej turbiną parową. Para pochodzi z kotła opalanego węglem, rzadziej drewnem, ropą czy mazutem, a w parowozach bezogniowych z zasobnika pary.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    SS Savannah – amerykański statek żaglowo – parowy, który w 1819 roku jako pierwsza jednostka z napędem parowym przepłynął Atlantyk stając się prekursorem przyszłych transatlantyków.
    Parowiec – statek lub okręt o napędzie parowym, napędzany tłokową maszyną parową (SS) lub turbiną parową (TSS).
    Nicolas-Joseph Cugnot (ur. 26 lutego 1725 – zm. 2 października 1804), francuski wynalazca, konstruktor pierwszego na świecie pojazdu z napędem parowym.
    Sirius – statek parowy, który jako jeden z pierwszych przepłynął Ocean Atlantycki przy użyciu wyłącznie napędu mechanicznego.
    Wynalazek – rozwiązanie problemu, które w ocenie twórcy jest nowe. W systemie prawa brak definicji pojęcia „wynalazek”. Ustawa Prawo własności przemysłowej definiuje jedynie szczególne kryteria, które musi posiadać wynalazek aby mógł zostać udzielony na niego patent. Zgodnie z ustawą: patenty są udzielane – bez względu na dziedzinę techniki, na wynalazki, które są nowe (nie są częścią stanu techniki), posiadają poziom wynalazczy (nie wynikają dla wynalazcy w sposób oczywisty ze stanu techniki) i nadają się do przemysłowego stosowania.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Store Norske leksikon (Wielka encyklopedia norweska) - norweska encyklopedia w języku bokmål. Powstała po fuzji dwóch dużych, tworzących encyklopedie i słowniki wydawnictw norweskich Aschehoug i Gyldendal w 1978 roku, które utworzyły wydawnictwo Kunnskapsforlaget. Były cztery wydania papierowe: pierwsza w latach 1978-1981 w 12 tomach, druga w latach 1986-1989 w 15 tomach, trzecia w latach 1995-1999 w 16 tomach i czwarta w latach 2005-2007 w 16 tomach. Ostatnie wydanie zawierało 150 tys. haseł i 16 tys. ilustracji i zostało opublikowana przy wsparciu finansowym stowarzyszenia Fritt Ord. W 2010 roku ogłoszono, że nie będzie już wydań papierowych encyklopedii. Encyklopedia dostępna jest on-line od 2000 roku, a od 2009 roku może być edytowane przez użytkowników. Kunnskapsforlaget korzysta jednak z pomocy ekspertów przy sprawdzaniu treści zamieszczonych przez czytelników.

    Reklama