• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Shanxi



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Yangquan (chiń.: 阳泉; pinyin: Yángquán) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Shanxi, niedaleko miasta Taiyuan. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 433 675. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 1 267 670 mieszkańców. Ośrodek wydobycia węgla kamiennego, pirytów, rud żelaza; rozwinięte hutnictwo żelaza oraz przemysł metalowy, maszynowy i chemiczny.Wutai Shan (chiń. 五台山, pinyin: Wǔtái Shān = Góra Pięciu Tarasów) – góra w Chinach, w prowincji Shanxi, na obrzeżach miasteczka Taihuai (太坏, Tàihuài), o wysokości 3 058 m n.p.m. W tradycji chińskiej zaliczana jest do czterech świętych gór buddyzmu. Zachowały się tu kompleksy świątyń buddyjskich, w 2009 roku wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

    Shanxi (wymowa ; chiń. 山西; pinyin Shānxī; Wade-Giles Shan-hsi) – prowincja w środkowych Chinach. Ludność stanowią w większości Chińczycy Han, ale mieszkają tam również Mongołowie i Dunganie.

    Geografia[ | edytuj kod]

    Obszar Shanxi zajmuje silnie zerodowana wyżyna, poprzecinana pasmami górskimi. Najwyższy szczyt znajduje się w górach Wutai Shan i osiąga 3058 m n.p.m. Na zachodzie biegną góry Lüliang Shan z wysokościami do 2831 m n.p.m., na wschodzie Taihang Shan (do 2870 m n.p.m.), a w środkowej części rozległe kotliny śródgórskie. Klimat umiarkowany, ciepły, kontynentalny, suchy. Roczna suma opadów waha się od 250 do 500 mm. Główną rzeką jest Huang He z dopływem Fen He. W części północno-zachodniej i zachodniej rosną stepy i lasostepy.

    Lüliang Shan (chin. upr.: 吕梁山; chin. trad.: 呂梁山; pinyin: Lǚliáng Shān) – góry w Chinach, rozciągające się równoleżnikowo wzdłuż zachodniej granicy prowincji Shanxi. Tworzą dział pomiędzy rzeką Huang He i Fen He. Najwyższy szczyt ma wysokość 2831 m n.p.m.Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Dunganie (język rosyjski: Дунгане) – grupa etniczna pochodzenia chińskiego, zamieszkująca Kirgistan i Kazachstan. Posługują się językiem dungańskim, podobnym do chińskiego. Wyznają islam w wersji sunnickiej. Etymologia nazwy Dunganie (w języku chińskim zapisywana 东干族, Dōnggānzú) nie jest jasna, prawdopodobnie jest pochodzenia tureckiego, używana jest przez tureckojęzycznych sąsiadów Dunganów, i przejęta przez Rosjan. Sami określają się jako Huizu (chińskie 回族) i istotnie są potomkami muzułmańskich Chińczyków Hui, którzy wyemigrowali w latach siedemdziesiątych XIX w. do Azji Środkowej po powstaniu dungańskim.
    Taihang Shan (chiń.: 太行山; pinyin: Tàiháng Shān) – pasmo górskie we wschodnich Chinach. Rozciąga się południkowo na długości ok. 400 km i przebiega przez prowincje Henan, Hubei oraz Shanxi, ograniczając od zachodu Nizinę Chińską. Najwyższym szczytem gór jest leżący na zachód od Pekinu Xiao Wutaishan (2882 m n.p.m.). Pasmo zbudowane jest ze skał osadowych, gnejsów i granitów. Zachodnie stoki pasma są łagodne, natomiast wschodnie bardziej strome. Pasmo charakteryzuje się dużym rozczłonkowaniem. Jest to obszar wydobycia węgla kamiennego, azbestu i grafitu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.