• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Septuaginta



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Księga Daniela [Dn lub Dan] – księga zaliczana do Pism (Ketuwim) Biblii hebrajskiej oraz ksiąg prorockich chrześcijańskiego Starego Testamentu. Jej autorstwo przypisuje się tradycyjnie Danielowi. Czas jej powstania datuje się obecnie na okres od połowy VI wieku po 164 rok przed Chrystusem. Księga została zredagowana częściowo w języku hebrajskim, a częściowo w aramejskim. Dwa ostatnie rozdziały tej księgi, według katolickiego i prawosławnego kanonu, zostały napisane w języku greckim i nie są uznawane za natchnione przez judaizm i protestantyzm. Treść księgi wiąże się z postacią proroka Daniela, żyjącego na dworze babilońskim i perskim na przełomie VII i VI wieku przed Chr. Składa się na nią osiem opowiadań o Danielu i cztery jego wizje.Księgi Machabejskie – księgi związane bądź przypisywane Machabeuszom, przywódcom żydowskiego powstania przeciwko dynastii Seleucydów.
    Uwagi[ | edytuj kod]
    1. Inne rękopisy reprezentujące ten sposób zapisu to: 8HevXII a (LXXVTS 10a), 8HevXII b (LXXVTS 10b) i Se2grXII (LXXIEJ 12) znad Morza Martwego czy P.Oxy.VII.3522 i P.Oxy. LXXVII.5101 z Oksyrynchos.
    2. 4Q119 (4Q LXXLev), 4Q120 (4Q LXXLev), 4Q121 (4Q LXXNum), 4Q122 (4Q LXXDeut), 7Q1 (7Q LXXEx), 7Q2 (7Q LXXEpJer)
    3. Są to P.Oxy 656, P.Oxy 845, P.Oxy 846, P.Oxy 1007, P.Oxy 1074, P.Oxy 1075, P.Oxy 1076, P.Oxy 1125, P.Oxy 1166, P.Oxy 1167, P.Oxy 1168, P.Oxy 1226, P.Oxy 1351, P.Oxy 1352, P.Oxy 1594, P.Oxy 1595, P.Oxy 1779, P.Oxy 1928, P.Oxy 2065, P.Oxy 2066, P.Oxy 2073, P.Oxy 2386, P.Oxy 3522, P.Oxy 4442, P.Oxy 4443, P.Oxy 4444 i P.Oxy 5101.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Wulgata
  • Papirus 994 (Rahlfs)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Biblia 2000: LXX – Przekład Siedemdziesięciu. biblia.info.pl. [dostęp 2013-07-18].
    2. Ernst Würthwein: Der Text des Alten Testaments. Stuttgart: 1989, s. 59–60.
    3. Majewski 2013 ↓, s. 12.
    4. Majewski 2013 ↓, s. 13.
    5. Tavis Bohlinger: How the Vatican Library celebrates LXX Day (ang.). logos.com, 8 lutego 2017. [dostęp 2017-02-08].
    6. Portal wiedzy: Septuaginta. portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2013-07-18].
    7. Jewish Encyclopedia: Theodotion (ang.). jewishencyclopedia.com, 1906. [dostęp 2013-07-08].
    8. Benjamin E. Reynolds: Rękopisy biblijne. W: The „One Like a Son of Man” According to the Old Greek of Daniel 7,13–14 [on-line]. s. 70. [dostęp 2013-07-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-10)].
    9. Hugolin Langkammer: Słownik biblijny. Katowice: Księgarnia św. Jacka, 1990, s. 54. ISBN 83-7030-014-6.
    10. Zofia Borzymińska: Daniela Księga. W: Żydowski Instytut Historyczny [on-line]. jhi.pl. [dostęp 2015-12-09].
    11. Jewish Encyclopedia: Jeremiah, Book of. (ang.). jewishencyclopedia.com, 1906. [dostęp 2013-07-18].
    12. Henryk Paprocki: Kanon ksiąg Pisma Świętego. liturgia.cerkiew.pl. [dostęp 2019-03-12].
    13. Kilka słów o krytyce tekstu i Zwojach znad Morza Martwego. biblista.pl. [dostęp 2013-03-27].
    14. John William Wevers: The Future of Septuagint Textual Studies. W: Scot McKendrick, Orlaith A. O’Sullivan: The Bible as Book: the Transmission of the Greek Text. London: British Library, 2003, s. 214–215. ISBN 978-1584560821.
    15. Swete 1902 ↓, s. 973.
    16. Swete 1902 ↓, s. 974–975.
    17. Swete 1902 ↓, s. 976–977.
    18. John William Wevers, s. 214.
    19. John William Wevers: The Future of Septuagint Textual Studies. W: Scot McKendrick, Orlaith A. O’Sullivan: The Bible as Book: the Transmission of the Greek Text. London: British Library, 2003, s. 215. ISBN 978-1584560821.
    20. Würthwein 1989 ↓, s. 190.
    21. The Septuagint and Modern Study, Sidney Jellicoe, 1968, s. 271–272.
    22. Rajmund Pietkiewicz, Gdy otwierasz Biblię, Wrocław 1995, s. 67.
    23. W. Emery Barnes, On the Influence of Septuagint on the Peshitta, JTS 1901, s. 186–197.
    24. Andreas Juckel, Septuaginta and Peshitta Jacob of Edessa quoting the Old Testament in Ms BL Add 17134 „Journal of Syriac Studies”.
    25. Akademie der Wissenschaften zu Göttingen: Herzlich willkommen auf den Seiten des Göttinger Septuaginta-Unternehmens! (niem.). adw-goe.de. [dostęp 2013-09-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-06)].
    26. Swete 1902 ↓, s. 87–121.
    27. Würthwein ↓, s. 102–115.
    28. The International Organization for Septuagint and Cognate Studies – Brenton's Translation of the Septuagint.
    29. New English Translation of the Septuagint – About.
    30. Waldemar Chrostowski: Septuaginta wraz z księgami deuterokanonicznymi i apokryfami żydowskimi oraz onomastykonem. vocatio.com.pl, 2014. [dostęp 2015-11-17].
    31. E. Würthwein, The Text of the Old Testament. An Introduction to the Biblia Hebraica, Grand Rapids 1995, s. 75–78.
    Codex Chisianus 87 (oznaczany siglum 88) – minuskułowy kodeks Septuaginty pochodzący z IX wieku. Jest to jedyny kodeks, który przekazuje pełny grecki tekst Księgi Daniela w wersji Septuaginty. Na liście rękopisów Septuaginty według klasyfikacji Alfreda Rahlfsa został oznaczony numerem 88.Oksyrynchos (gr. Ὀξύρρυγχος, obecnie Al-Bahnasa) – starożytne miasto, obecnie miejscowość, w środkowym Egipcie, położona około 160 km na południowy zachód od Kairu, stolica XIX nomu górnoegipskiego. Jest także stanowiskiem archeologicznym - jednym z najbardziej znaczących w historii. Przez dwa ostatnie stulecia obszar wokoło miasta był rozkopywany, ukazując olbrzymią kolekcję papirusów datowanych na okres ptolemejski i rzymski w egipskiej historii. Wśród odkrytych tekstów odnaleziono prace Menandra i Ewangelię Tomasza - pismo zaliczane do apokryfów Nowego Testamentu.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.
    Pierwsza Księga Machabejska - księga historyczna zaliczana do deuterokanonicznych ksiąg Starego Testamentu przez Kościół katolicki i prawosławny. Wyznawcy judaizmu i Kościoły protestanckie odrzucają jej kanoniczność, zaliczając 1. Księgę Machabejską do utworów apokryficznych, aczkolwiek w porównaniu z innymi apokryfami jest przez te wyznania wysoko ceniona jako źródło historyczne. Na użyteczność 1 Księgi Machabejskiej pod względem historycznym jako pierwszy zwrócił uwagę Józef Flawiusz.
    Oficyna Wydawnicza „Vocatio” – wydawnictwo założone w 1991 roku w Warszawie specjalizujące się w wydawaniu książek dla dzieci, poradników, powieści, oraz publikacji naukowych związanych z religią (m.in. z biblistyką). Sztandarową serią wydawnictwa jest „Prymasowska Seria Biblijna”, „Z Biblią przez życie – pod patronatem Prymasa Polski”, „Rozprawy i Studia Biblijne”, „Biblioteka Dialogu” i inne.
    Księga Hioba [Hi], Księga Joba [Job] – dydaktyczny poemat stanowiący jedną z ksiąg Biblii hebrajskiej. Umieszczana jest między księgą Estery a Psalmami.
    Księgi deuterokanoniczne (wtórnokanoniczne) – termin używany w katolicyzmie i prawosławiu na określenie tych spośród ksiąg Pisma Świętego Starego Testamentu funkcjonujących w kanonie tych wyznań, których nie zawiera Biblia hebrajska. Samo określenie deuterokanoniczne nawiązuje do kwestionowania kanoniczności tychże ksiąg w odróżnieniu od ksiąg protokanonicznych, które uznaje za natchnione zarówno judaizm, jak i całe chrześcijaństwo.
    Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.
    Jod lub jud (י) – dziesiąta litera alfabetu hebrajskiego o wartości numerycznej 10. Odpowiada dźwiękom [j] (jak np. ילד trb. jeled - dziecko) lub [i] (jak np. מילון trb. milon - słownik).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.037 sek.