Schizofrenia prosta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Schizofrenia prosta – jeden z typów schizofrenii charakteryzujący się brakiem występowania objawów wytwórczych i występowanie jedynie objawów negatywnych (np. brak woli, spłycenie afektu, apatia).

Autyzm schizofreniczny jest uważany za jeden z objawów osiowych schizofrenii według Bleulera. Występuje u 50–60% chorych. Polega na wycofaniu się z kontaktów z innymi ludźmi, zamknięciu w sobie i rosnącym (aż do wyłączności) pochłonięciu na przeżywaniu świata wewnętrznego. Kontakt z otoczeniem jest zwykle niedostosowany i znacznie ograniczony. Nasilenie autyzmu zwykle ma związek z nasileniem innych objawów choroby i jest największe w ostrej fazie. Może się utrwalić w zaburzeniach przewlekłych.Psychiatria Polska – polskie recenzowane czasopismo naukowe, publikujące prace z dziedziny psychiatrii. Kontynuuje tradycje przedwojennego „Rocznika Psychiatrycznego”.

Przebieg schizofrenii prostej rozpoczyna się od coraz bardziej zwiększającego się zobojętnienia, obniżenia nastroju i brakiem zainteresowania własnym losem i otoczeniem. Stosunek chorego do otoczenia staje się coraz bardziej pozbawiony emocji, a sama osoba staje się wyalienowana.

W Polsce rozpoznawana jest bardzo rzadko (około 1% pacjentów).

Schizofrenia (stgr. σχίζειν, schizein, "rozszczepić" i stgr. φρήν, φρεν-, phrēn, phren-, "umysł", rzadziej stosowana nazwa – choroba Bleulera, łac. Morbus Bleuleri, w skrócie MB, synonimy: zaburzenia schizofreniczne, psychoza schizofreniczna) – zaburzenie psychiczne (lub raczej grupa zaburzeń) zaliczane do grupy psychoz endogennych.Zaburzenia afektywne (nastroju) – grupa zaburzeń endogennych, w których okresowo występują zaburzenia nastroju, emocji i aktywności. Zaburzenia te mogą się przejawiać występowaniem zespołów depresyjnych, hipomaniakalnych i maniakalnych oraz stanów mieszanych.

Kryteria diagnostyczne[ | edytuj kod]

Kryteria diagnostyczne schizofrenii prostej A. Kalinowskiego:

  • zmniejszenie ogólnej aktywności i inicjatywy;
  • stopniowa utrata zainteresowania;
  • autyzm;
  • naruszenie kontaktu z otaczającymi ludźmi, aż do samoizolacji;
  • formalne zaburzenia myślenia;
  • zaburzenia afektywne (zubożenie i nieadekwatność emocji);
  • ambiwalencja;
  • często niezdolności zdania sobie sprawy z własnej choroby.
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Stanisław Porczyk: Podtypy schizofrenii (pol.). 2005-02-14.
    2. Antoni Kalinowski. Kryteria diagnostyczne i rokowanie w schizofrenii prostej. „Psychiatria Polska”. 14 (5), s. 497—504, 1980. 

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    1. Marek Jarosz: Co każdy powinien wiedzieć o chorobach psychicznych. Łódź: Piątek Trzynastego Wydawnictwo, 2004, s. 38, seria: Nasze zdrowie. ISBN 83-7415-003-3.

    Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Apatia – stan znacznie zmniejszonej wrażliwości na bodźce emocjonalne i fizyczne. Towarzyszy mu obniżenie aktywności psychicznej i fizycznej, utrata zainteresowań, zmniejszenie liczby kontaktów społecznych, anhedonia.Emocja (od łac. e movere, w ruchu) – stan znacznego poruszenia umysłu. Słowo to miało w historii wiele znaczeń przed-psychologicznych, i odnosiło się nie do stanu indywidualnego umysłu, ale najpierw do przemieszczania się (ludów, populacji), potem do prawie fizycznej agitacji (np. w przypadku burzy, an Emotion in the air, 1708). We współczesnym znaczeniu tego słowa, emocja implikuje aspekt działaniowy, reakcyjny, i nie jest równoznaczna z pasywnym uczuciem (ang., fr. passion, gr. πάσχω, zob. namiętność). Takie rozumienie emocji zwiazane jest z pracami Williama Jamesa (1890), Roberta Solomona i Antonio Damasio (1995).
    Objawy pozytywne (wytwórcze) – grupa objawów aktywnie tworzonych występujących w zaburzeniach psychotycznych. Do objawów pozytywnych zaliczają się: halucynacje, urojenia, rozkojarzenie myślenia, niezrozumiałe wypowiedzi oraz dziwaczne zachowanie.




    Reklama