• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rzesza Wielkomorawska



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Encyklopedia PWN – encyklopedia internetowa, oferowana – bezpłatnie i bez konieczności uprzedniej rejestracji – przez Wydawnictwo Naukowe PWN. Encyklopedia zawiera około 122 tysiące haseł i 5 tysięcy ilustracji.Język słowacki (słow. slovenský jazyk, też slovenčina) należy do zachodniosłowiańskiej grupy językowej. Językiem tym posługuje się ponad 6 mln osób – przede wszystkim na Słowacji i w należącej do Serbii Wojwodinie, gdzie jest jednym z języków urzędowych. Używają go także Słowacy mieszkający w Polsce, Rumunii, na Węgrzech, w USA i Kanadzie. W Polsce język słowacki mógł być zdawany na maturze jako jeden z języków nowożytnych.
    Władcy wielkomorawscy[ | edytuj kod]
     Osobny artykuł: Władcy wielkomorawscy.

    Terytorium państwa wielkomorawskiego[ | edytuj kod]

    Wielkie Morawy obejmowały obszar Moraw, Słowacji, dorzecza Cisy, Czech, część Panonii i Łużyc. Niektóre z wymienionych krain nie wchodziły bezpośrednio w skład państwa wielkomorawskiego, lecz były jedynie od niego zależne na zasadzie trybutu. Nie ma obecnie dowodów na obecność południowej Polski (Śląska i Małopolski) w granicach Rzeszy Wielkomorawskiej.

    Język staro-cerkiewno-słowiański, język s-c-s, język scs, język starobułgarski (scs. Ѩзыкъ словѣньскъ, Językŭ slověnĭskŭ) – najstarszy literacki język słowiański, formujący się od połowy IX wieku i oparty głównie na słowiańskich gwarach Sołunia (dzisiejsze Saloniki). Język s-c-s stał się podstawą literacką języków: bułgarskiego, rosyjskiego, serbsko-chorwackiego w różnych redakcjach. Najbliżej spokrewniony jest ze współczesnym językiem bułgarskim i macedońskim, jakkolwiek literackie postaci tych języków oparte są na innych dialektach i cechują się innymi zasadami gramatycznymi, wynikającymi z przynależności do bałkańskiej ligi językowej.Arnulf z Karyntii (ur. wrzesień lub październik 850, zm. 8 grudnia 899 w Ratyzbonie) – król wschodniofrankijski z dynastii Karolingów w latach 887-899. Król Włoch w latach 894-895 i od 896 cesarz rzymski.
    Legenda:
    żółte linie: aktualne granice
    niebieskie linie: rzeki
    czerwone punkty: główne grody i osiedla
    1: od 833 do 907: Księstwo Morawy
    2: od 833 do 907: Księstwo Nitry
    3: przyłączone razem z 2 lub razem z 4
    4: od 833 lub od czasów panowania Rościsława do 896 (?): Księstwo Nitry
    5: przyłączone razem z 1 lub od 853/54 do 907(?): Księstwo Morawy
    6: od 858 do 894(?): Księstwo Nitry
    7: przyłączone razem z 2 lub razem z 22
    8: przyłączone razem z 6 lub razem z 20
    9: za czasów panowania Rościsława (846–870) lub Świętopełka I. (871–894) do 896: Księstwo Nitry
    10: przyłączone razem z 8 lub razem z 20
    11: prawdopodobnie od 874 do 907 (?): Wiślanie
    12: być może podporządkowane razem z Wiślanami
    13: być może od 880 do ?: Śląsk (według niektórych naukowców Śląsk nie był przyłączony)
    14: być może podporządkowane razem ze Śląskiem
    15: od 890 do 897: Łużyce
    16: prawdopodobnie wraz z Łużycami
    17: prawdopodobnie wraz z Łużycami
    18: prawdopodobnie wraz z Łużycami
    19: od 888/890 do 894: Czechy
    20: od 883/884 do 894: Księstwo Błatneńskie (Księstwo Panońskie)
    21: prawdopodobnie razem z 20
    22: razem z Księstwem Błatneńskim (i 21): być może część tego księstwa
    23: od 881/882 do 896: „Transtheissia”
    24: prawdopodobnie razem z 23
    25: od czasów panowania Świętopełka (871–894) do 896 (?)
    26: od czasów panowania Świętopełka (871–894) do ?
    27: razem z 23 lub razem z 24


    Księstwo Nitrzańskie (czes. Nitranské knížectví lub Nitransko, słow. Nitrianske kniežatstvo) – słowiańskie księstwo znajdujące się w południowo-zachodniej części dzisiejszej Słowacji. Rezydencją książęcą była Nitra.Świętopełk II – książę z rodu Mojmirowiców, od 894 do 906 roku był władcą księstwa nitrzańskiego będącego częścią składową Państwa wielkomorawskiego.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Pribina (znany również z frankijskich kronik jako Priwina, bądź Privina) – pierwszy znany władca księstwa nitrzańskiego (825–833/836) oraz księstwa błatneńskiego (840–861).
    Wiślanie – plemię zachodniosłowiańskie z grupy plemion lechickich zamieszkujące we wczesnym średniowieczu tereny w dorzeczu górnej Wisły.
    Kaganat Awarów – państwo w środkowej Europie utworzone przez koczownicze plemię Awarów po 568 roku z centrum znajdującym się w Panonii. W okresie swojej największej świetności na początku VII wieku sięgało od Lasu Wiedeńskiego na zachodzie po Don na wschodzie i od Karpat na północy po Adriatyk i dolny Dunaj na południu. Po trwającym około 30 lat kryzysie w połowie VII stulecia kaganat ponownie się skonsolidował, jednak już na znacznie mniejszym terytorium. Kres istnieniu państwa zadali na przełomie VIII i IX wieku Frankowie pod wodzą Karola Wielkiego. Ostatnie wzmianki o istnieniu kaganatu pochodzą z 822 roku.
    Wojewoda – tytuł arystokratyczny odnoszący do jurysdykcji ziemskiej, występujący w państwach Europy wschodniej, będący faktycznie dawną, słowiańską/wołoską formą księcia (rzadziej spotykane tłumaczenie to diuk).
    Śląsk (śl. Ślunsk, Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Dzieli się na Dolny i Górny Śląsk. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.
    Państwo wschodniofrankijskie - jedno z trzech państw powstałych na mocy traktatu z Verdun z 843 r. Jego królem został Ludwik II Niemiecki. Na terenie tego państwa wykształcało się przez wieki państwo niemieckie. Państwo wschodniofrankijskie określane od XI wieku mianem regnum teutonicorum, było poprzednikiem Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Do początku XII wieku nazywało się oficjalnie regnum francorum orientalium, czyli Królestwo Wschodnich Franków.
    Węgrzy (t. Madziarzy, węg. l.poj. magyar, l.mn. magyarok) – naród europejski z grupy ludów ugrofińskich, zamieszkujący głównie własne państwo narodowe - Węgry w Europie Środkowej, posługujący się językiem węgierskim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.943 sek.