Rytm zatokowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rytm zatokowy (łac. rythmus sinusalis, ang. sinus rhythm) – prawidłowy, fizjologiczny, nadawany przez węzeł zatokowy rytm serca.

Niemiarowość zatokowa oddechowa – fizjologiczna, niewielka zmiana częstości akcji serca podczas wdechu i wydechu. Polega na przyspieszeniu akcji serca podczas wdechu, na skutek zwiększenia się powrotu żylnego do serca, dzięki obniżonemu ciśnieniu w klatce piersiowej. Zwiększenie ciśnienia podczas wydechu prowadzi do zmniejszenia powrotu żylnego i zwolnienia akcji serca.Serce (łac. cor, gr. kardia) – centralny narząd układu krwionośnego strunowców i niektórych bezkręgowców. Zbudowany jest z tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej typu sercowego. Zazwyczaj narząd ten otoczony jest osierdziem (pericardium).

Jest rozpoznawany na podstawie badania elektrokardiograficznego i do jego stwierdzenia konieczne jest stwierdzenie następujących cech zapisu EKG:

Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.
  • załamki P są dodatnie w odprowadzeniach I, II i aVF elektrokardiogramu i ujemne w aVR
  • dopuszczalna zmienność kształtu związana z oddychaniem
  • częstość rytmu mieści się w granicach 60 - 100/minuta.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • niemiarowość zatokowa
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. MedicineNet.com
    2. Rafał Baranowski, Dariusz Wojciechowski, Monika Maciejewska. Zalecenia dotyczące stosowania rozpoznań elektrokardiograficznych. „Kardiologia Polska”, s. 335-390, 2010. 




    Reklama