Ruszt (budownictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ruszt – budowlana konstrukcja przestrzenna składająca się z dźwigarów (żelbetowych, stalowych, drewnianych), których osie, prostopadłe do siebie, tworzą zazwyczaj prostokątną siatkę leżącą w jednej płaszczyźnie, najczęściej poziomej. Ruszty stosowane są jako więzary dachowe przy ich dużych rozpiętościach oraz jako fundamenty składające się z żeber (ław) opartych bezpośrednio na gruncie lub na głowicach pali w nim zagłębionych. Ruszt często łączy się monolitycznie z ułożoną na nim płytą żelbetową lub stalową. Taka konstrukcja bywa też stosowana jako tzw. strop płytowo-żebrowy.

Ława - prosty mebel drewniany, znany od starożytności, służący do siedzenia kilku osobom (czasem do spania), którego początkiem była leżąca kłoda drewna, z biegiem czasu o ociosanej płasko górnej części, wsparta na kamieniach. Gdy upowszechniło się pilarstwo, ławę wykonywano z jednej lub kilku desek (zależnie od szerokości), a podstawę w zależności od długości ławy stanowiły 2 płaskie podpory lub 4 i więcej nóg.Pal – element składowy fundamentu palowego. Element konstrukcyjny pogrążany lub formowany w gruncie w celu przeniesienia obciążeń na głębiej zalegające, nośne warstwy podłoża gruntowego.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. W. Nowacki, Mechanika budowli, tom 2, PWN Warszawa 1960, s. 345.
  2. B. Olszowski, Z. Stojek, Z. Waszczyszyn, Zarys mechaniki budowli, Politechnika Krakowska Kraków 1978, s. 117.
  3. Ruszt przestrzenny [dostęp 2019-03-17].
  4. Konstrukcje żelbetowe, T. 2. Przekazywanie obciążeń [dostęp 2019-03-17].

Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Witold Nowacki, Statyka rusztów płaskich, Rozprawy Inżynierskie, t.II, z.1, PWN, Warszawa 1954 [dostęp 2019-03-17]




  • Reklama