Rozpoznanie radiolokacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rozpoznanie radiolokacyjne - rozpoznanie za pomocą stacji radiolokacyjnych służących do wykrywania celów.

Rozpoznanie – jest produktem wiedzy dotyczącej działalności i możliwości prowadzenia działań przez aktualnego lub potencjalnego przeciwnika, obszaru prowadzenia działań i warunków hydrometeorologicznych.Radar (stacja radiolokacyjna) – urządzenie służące do wykrywania – za pomocą fal radiowych – obiektów powietrznych, nawodnych oraz lądowych takich jak: samoloty, śmigłowce, rakiety, statki (również chmury oraz obiekty terenowe), pozwalające na określenie kierunku, odległości a także wielkości obiektu, a w radarach dopplerowskich także do pomiarów prędkości wykrywanego obiektu.

Celami mogą być powietrzne i naziemne cele ruchome (określają ich bieżące współrzędne, kierunek i prędkość ruchu) oraz nawodne cele ruchome i nieruchome. Rozpoznanie radiolokacyjne umożliwia także strzelanie własnej artylerii (rozpoznanie artyleryjskie), prowadzenie rozpoznania w nocy i podczas złej widoczności, określa współrzędne biegunowe celów oraz kierunek ruchów celów, umożliwia rozpoznanie strzelających dział i wyrzutni rakiet. Współrzędne celów określa się na podstawie wcięć pocisku na wznoszącej się części jego toru lotu. Maksymalny zasięg rozpoznania wynosi około 20 km.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • [red.] Marian Laprus: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 376. ISBN 83-11-06229-3.




  • Reklama