Rozdzielnica prefabrykowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rozdzielnica prefabrykowana - urządzenie do rozdziału energii elektrycznej, składające się z aparatów wraz z przynależnymi połączeniami, elementami izolacyjnymi, konstrukcjami i osłonnymi. Zespół urządzeń rozdzielczych wraz z budynkiem (lub pomieszczeniem) i urządzeniami pomocniczymi stanowi rozdzielnię.

Budynek – obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach.

Rozdzielnice prefabrykowane mogą być jednoczłonowe lub dwuczłonowe. Rozdzielnice dwuczłonowe składają się z członu nieruchomego i wysuwanego, który w łatwy sposób może być oddzielny mechanicznie i elektrycznie od członu stałego zachowując bezpieczną biegunową przerwę izolacyjną.

Rozdzielnice na ogół dzielą się na segmenty (pola), z których można wyróżnić w zależności od funkcji: pole zasilające, odbiorcze, sprzęgłowe, pomiarowe, w zależności od wyposażenia: pole wyłącznikowe, rozłącznikowe, bezpiecznikowe.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Poradnik inżyniera elektryka, Tom 2, WNT, Warszawa 1997, ​ISBN 978-83-204-3292-3




  • Reklama