Rozdrabniacze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rozdrabniaczefunkcjonalna grupa troficzna bezkręgowców wodnych, odżywiająca się dużymi fragmentami (powyżej 1 mm) detrytusu (CPOM) lub roślin wodnych. W wyniku ich pokarmowej aktywności następuje rozdrobnienie materii organicznej i zwiększenie FPOM.

Funkcjonalne grupy troficzne, gildie - grupa organizmów odżywiająca się w podobny sposób i podobnym pokarmem. Pojęcie wprowadził Cummins w ramach koncepcji ciągłości rzeki (river continuum). Ze względu na wielkość konsumowanego pokarmu jak i sposób odżywiania się wyrózniamy:Ślimaki, brzuchonogi (Gastropoda, z gr. gaster – brzuch + pous – noga) – jedna z najliczniejszych i najbardziej zróżnicowanych gromad mięczaków, zaliczana niekiedy do podtypu muszlowce.

Zasoby pokarmowe – niezdrewniała CPOM, liście wraz z bakteriami i grzybami na nich rozwijającymi się.

Sposób odżywiania się – przeżuwanie i drążenie.

Przykłady rozdrabniaczy: chruściki (Limnephilus, Halesus, Anabolia), widelnice, skorupiaki, muchówki, ślimaki.

Wyróżnia się czasem także grupę rozdrabniaczy-zgryzaczy, których zasobami pokarmowymi jest zdrewniała CPOM, wraz z mikroorganizmami (grzyby, bakterie). Zjadane są warstwy powierzchniowe. Należą tu niektóre muchówki, chrząszcze wodne i chruściki.

Chruściki (Trichoptera) – rząd owadów wodnych o przeobrażeniu zupełnym. Są stosunkowo niewielkich rozmiarów, od 2 mm do 4-5 cm. Największe znane chruściki zamieszkują Himalaje (rodzaje: Eubasilissa, Himalopsyche, u owadów dorosłych rozpiętość skrzydeł dochodzi do 8 cm). Cechą charakterystyczną postaci dorosłych są włoski na skrzydłach, natomiast larwy mają wyraźnie odnóża analne zakończone pazurkiem.Zdrapywacze (skrobacze, spasacze) – funkcjonalna grupa troficzna bezkręgowców wodnych, odżywiająca się peryfitonem, zeskrobując z powierzchni kamieni, kłód drewna itd. W pokarmie oprócz glonów pojawiają się także kolonijne orzęski i inne małe bezkręgowce, współwystępujące w peryfitonie.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • filtratorzy
  • zdrapywacze
  • river continuum




  • Warto wiedzieć że... beta

    Bakterie (łac. bacteria, od gr. bakterion – pałeczka) – grupa mikroorganizmów, stanowiących osobne królestwo. Są to jednokomórkowce lub zespoły komórek o budowie prokariotycznej. Badaniem bakterii zajmuje się bakteriologia, gałąź mikrobiologii.
    Bezkręgowce (Invertebrata) – zespół wszystkich grup zwierzęcych o rozmaitych planach budowy i różnym pochodzeniu, przeciwstawiany potocznie kręgowcom (Vertebrata). Jest to sztuczna jednostka systematyczna grupująca zwierzęta wielokomórkowe (Metazoa), wyodrębniane na podstawie negatywnej cechy diagnostycznej – braku szkieletu wewnętrznego (osiowego) w postaci kręgosłupa i czaszki. Pozostałe cechy, którymi określa się bezkręgowce nie są jednoznaczne. Do bezkręgowców należy 97–99% współcześnie występujących zwierząt. Liczba opisanych gatunków przekracza 1 milion.
    Drobnocząstkowa materia organiczna (ang. fine particulate organic matter FPOM) – frakcja martwej materii organicznej o cząstkach większych niż 0,5 μm i mniejszych od 1 mm, będącą źródłem pokarmu dla filtratorów i zbieraczy.
    Filtratory – funkcjonalna grupa troficzna bezkręgowców wodnych odżywiająca się małymi fragmentami (poniżej 1 mm) detrytusu i cząstek organicznych, odfiltrowywanych z wody. Występują różnorodne przystosowania anatomiczne i behawioralne do filtrowania sestonu.
    Hydrofity, rośliny wodne, rośliny wodnopączkowe (gr. hydrol = woda, fyton = roślina) – rośliny wodne (oprócz planktonu), których pączki odnawiające zimują w wodzie. Według klasyfikacji Raunkiæra są jedną z grup kryptofitów, czyli roślin skrytopączkowych.
    Grzyby (Fungi Juss.) R. T. Moore – królestwo należące do domeny jądrowców (Eucaryota). Dawniej, w zależności od ujęcia systematycznego takson ten miał rangę podkrólestwa (Fungi R.T. Moore, 1971), podtypu, (Fungi Engl. 1889) i klasy (Fungi Bartling, 1830).
    Anabolia – rodzaj owada z rzędu chruścików (Insecta:Trichoptera) z rodziny Limnephilidae. Larwy budują domki z piasku i fragmentów roślin lub detrytusu. W Polsce najpospolitsza jest Anabolia laevis - żyje w rzekach i jeziorach. Rzadsza jest Anabolia furcata, zasiedlająca głównie wody płynące, oraz Anabolia nervosa - występująca w rzekach i jeziorach głównie zachodniej Polski. Larwy są bardzo trudne do rozróżnienia. W jeziorach i rzekach występują przy brzegu zadrzewionym, czasami masowo. Anabolia brevipennis zasiedla drobne, śródleśne zbiorniki, czasem spotykana w niewielkich, wolno płynących, śródleśnych strumieniach nizinnych. Larwy tego gatunku wyraźnie różnią się od trzech pozostałych.

    Reklama