Rota Rzymska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nazwa trybunału wzięła się od okrągłego pomieszczenia (łac. rotundus), w którym początkowo obradował Trybunał
Pałac Kancelarii - Siedziba Roty Rzymskiej

Rota Rzymska, oficjalnie Trybunał Roty Rzymskiej (łac. Tribunal Rotae Romanae) – obok Sygnatury Apostolskiej i Penitencjarii Apostolskiej jeden z trybunałów w Kurii Rzymskiej.

Bóg Ojciec, Pan Bóg (łac. Deus Pater) – jedna z Trzech Osób Boskich czczonych przez większość wyznań chrześcijańskich.Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.

Zgodnie z kanonem 1443 Kodeksu Prawa Kanonicznego jest zwyczajnym trybunałem ustanowionym przez Biskupa Rzymskiego dla przyjmowania apelacji. Stanowi tym samym najwyższy sąd apelacyjny wobec wyroków biskupich (diecezjalnych). Publikuje roczniki procesowe „Decisiones Sententiae Romanae Rotae” i „Ius matrimoniale”.

Rota istnieje od 1331, a w obecnej formie od 1908, zgodnie z konstytucją papieża Piusa X Sapienti consilio.

Kuria Rzymska – organ, przez który papież sprawuje swoją władzę. Kuria składa się z dykasterii i innych urzędów, z których każdy ma swój zakres działania, co wiąże się z odpowiedzialnością oraz odpowiednimi kompetencjami. Najważniejszymi działami Kurii są Sekretariat Stanu oraz kongregacje. Kolejne miejsca w hierarchii zajmują rady i komisje papieskie. Oprócz stałych urzędów papież może zwoływać konsystorze Kolegium Kardynalskiego w celu wyjaśnienia szczególnie trudnych kwestii. Powołano w szczególności Komisję Kardynalską ds. Organizacji i Problemów Ekonomicznych Stolicy Apostolskiej, która zajmuje się zarządzaniem finansami Watykanu. Kuria stanowi osobisty personel papieża i jej organizacja zależy całkowicie od niego.Matka Boża (skr. MB), Theotokos (gr. Θεοτόκος), pot. Matka Boska, Boża Rodzicielka, Bogurodzica a. Bogarodzica – jeden z dwóch (obok „Najświętsza Maryja Panna”) oficjalnych tytułów Marii z Nazaretu, matki Jezusa, używany m.in. w Kościele katolickim i Kościołach prawosławnych (cs. Boharodzica). W wersji współczesnej tytuł ten brzmiałby Matka Boga.
Pałac Kancelarii - Siedziba Roty Rzymskiej na XVIII-wiecznej rycinie

Dziekani Roty[ | edytuj kod]

  • 1433–1447: Geminiano Inghirami
  • 1447–1449: Alfonso de Segura
  • 1451–1456: Pedro Martín de Covarrubias
  • 1456–1470: Juan Díaz de Coca
  • 1482–1485: Antonio de Grassi
  • 1494–1495: Girolamo dei Porcari
  • 1495–1500: Guillaume des Perriers
  • 1500–1505: Pietro Accolti
  • 1505–1506: Achille Grassi
  • 1506–1511: Domenico Giacobazzi
  • 1511–1523: Mercurio de Vipera
  • 1523–1528: Giacomo Simonetta
  • 1528–1533: Paolo Capizucchi
  • 1534–1535: Giovanni Leclerc
  • 1535–1537: Nicolás de Aragón
  • 1537–1543: Silvestro Dario
  • 1543–1543: Marco Antonio Marescotti
  • 1543–1547: Giovanni Paolo Tolomei
  • 1547–1550: Giacomo Puteo
  • 1550–1559: Fabio Accoramboni
  • 1559–1562: Giulio Oradini
  • 1562–1564: Giovanni Battista de Rubeis
  • 1564–1573: Giulio Oradini
  • 1573–1590: Giovanni Battista de Rubeis
  • 1590–1692: Séraphin Olivier-Razali
  • 1602–1604: Girolamo Pamphili
  • 1604–1612: Francisco Peña
  • 1612–1641: Giovanni Battista Coccini
  • 1641–1641: Filippo Pirovani
  • 1641–1642: Clemente Merlini
  • 1642–1657: Aimé Du Nozet
  • 1657–1669: Carlo Cerri
  • 1669–1686: Antonio Albergati
  • 1686–1696: Jacob Emerix de Matthiis
  • 1696–1717: José de Molines
  • 1711–1712: Curzio Origo
  • 1717–1719: Ansaldo Ansaldi
  • 1719–1723: Ciriaco Lancetta
  • 1723–1726: Alessandro Falconieri
  • 1726–1733: Patriarch Pompeio Aldrovandi
  • 1733–1734: Marcellino Corio
  • 1734–1743: Carlo Leopoldo Calcagnini
  • 1743–1744: Tommaso Núñez
  • 1744–1747: Mario Millini
  • 1757–1759: Pietro Francesco Bussi
  • 1761–1764: Urbano Paracciani Rutili
  • 1765–1769: Bartolomeo Olivazzi
  • 1770–1783: Alessandro Ratta Bolognese
  • 1784–1785: Giovanni Maria Riminaldi
  • 1792–1802: Alphonse-Hubert de Latier de Bayane
  • 1802–1804: Francesco Cesarei Leoni
  • 1817–1823: Francesco Serlupi-Crescenzi
  • 1823–1827: Joachim-Jean-Xavier d’Isoard
  • 1827–1835: Alessandro Spada
  • 1835–1842: Cosimo Corsi
  • 1842–1846: Giuseppe Bofondi
  • 1846–1853: Pietro Giuseppe d’Avellà-y-Navarro
  • 1853–1858: Pietro de Silvestri
  • 1858–1861: Ignazio Alberghini
  • 1862–1888: Giovanni Alessandro del Magno
  • 1888–1908: Johannes Montel Edler von Treuenfels
  • 1908–1914: Michele Lega
  • 1914–1920: Guglielmo Sebastianelli
  • 1920–1921: Serafino Many
  • 1921–1926: John Prior
  • 1926–1935: Massimo Massimi
  • 1936–1944: Giulio Grazioli
  • 1944–1958: André-Damien-Ferdinand Jullien
  • 1958–1959: William Theodore Heard
  • 1959–1968: Francis Brennan
  • 1968–1976: Bolesław Filipiak
  • 1976–1978: Charles Lefebvre
  • 1978–1982: Heinrich Ewers
  • 1982–1985: Arturo De Jorio
  • 1985–1993: Ernesto Maria Fiore
  • 1993–1999: Mario Francesco Pompedda
  • 1999–2004: Raffaello Funghini
  • 2004–2012: Antoni Stankiewicz
  • 2012–2016: Pio Vito Pinto
  • 2016-2021: Maurice Monier Pro-Dziekan
  • od 2021: Alejandro Arellano Cedillo
  • Apostolski symbol wiary (łac. Symbolum Apostolorum lub Symbolum Apostolicum), w skrócie Symbol Apostolski (potocznie: Skład apostolski, Wierzę w Boga, z łac. credo – wierzę) – to najwcześniejsze wyznanie wiary Kościoła rzymskiego. Pierwsze pisane świadectwo tekstu sięga początku III wieku. Późniejsza legenda przypisała autorstwo samym Apostołom. Autorytet tego Credo wziął się, po pierwsze, z faktu jego powstania w Rzymie, który od początku cieszył się szczególnym autorytetem wśród innych kościołów lokalnych Zachodu, po drugie, stąd, że jego treść postrzegano jako odbicie apostolskiej tradycji wiary. W symbolu wyrażona jest wiara w Trójcę Świętą, używa go przede wszystkim Zachód chrześcijański: Kościół rzymskokatolicki, Kościoły starokatolickie, anglikanie, liczne wyznania protestanckie. W Kościele rzymskokatolickim odczytywany jest podczas wieczornych nabożeństw, takich jak nabożeństwo czerwcowe do Serca Jezusa lub maryjne nabożeństwa majowe czy październikowe i w czasie koronki do Bożego Miłosierdzia.Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Ernesto Maria Fiore (ur. 2 lipca 1918 w Troina, zm. 30 października 2001) – włoski duchowny katolicki, arcybiskup, dziekan Roty Rzymskiej.
    Pietro Accolti (ur. 15 marca 1455 we Florencji, zm. 11 grudnia 1532 w Rzymie lub Rawennie) – włoski biskup i kardynał, dziekan Roty Rzymskiej.
    Sobór powszechny, sobór ekumeniczny – w Kościołach chrześcijańskich – spotkanie biskupów całego Kościoła w celu ustanowienia praw kościelnych (kanonów soborowych) i uregulowania spraw doktryny wiary i moralności. Początkowo sobory były zwoływane przez cesarzy rzymskich. Ich postanowienia musiały być jednak zaakceptowane przez biskupa Rzymu. Sobory zwoływane jedynie w obrębie Kościoła rzymskokatolickiego nie są uznawane przez pozostałych chrześcijan (w tym prawosławnych i protestantów).
    Kanon (gr. κανών „reguła postępowania”) – zbiór lub spis ksiąg uznanych za autentyczne i natchnione Pismo Święte (Biblię). Ustalenie kanonu jest ściśle związane z uznaniem Biblii i jej poszczególnych części za dzieło powstałe z inspiracji Boga.
    Obcowanie świętych lub społeczność świętych (łac. communio sanctorum) – dogmat wiary chrześcijańskiej sformułowany w tzw. Symbolu Apostolskim. Jego treścią jest rzeczywistość Kościoła jako świętej komunii, wspólnoty (gr. koinonia). Czyli, jak wyjaśniał św. Nicetas (zm. po 414 r.): sam Kościół jest komunią świętych, świętych obcowaniem. Świętymi określeni są tu nie tylko chrześcijanie zmarli w opinii świętości i następnie kanonicznie ogłoszeni świętymi, ale wszyscy ci, którzy przez chrzest przyjęli świętość Chrystusa i zostali włączeni w Ciało Chrystusa. Rozumienie zakresu tej wspólnoty świętych jest jedną z głównych kontrowersji między katolicyzmem a protestantyzmem. Ten ostatni, w reakcji na średniowieczne praktyki odpustowe, w dużej mierze ograniczył znaczenie obcowania świętych do Kościoła w doczesności.
    Papież (Ojciec Święty) (łac. Summus Pontifex, od staroż. Pontifex Maximus; wł. papa, gr. pappas; forma funkcjonująca w języku polskim pochodzi od czeskiego papež) – biskup Rzymu, zwierzchnik Kościoła katolickiego, głowa Stolicy Apostolskiej oraz Suweren Państwa Miasto Watykan. Obecnym papieżem jest Franciszek.
    Sakrament (łac. sacramentum) – w chrześcijaństwie obrzęd religijny rozumiany jako widzialny znak lub sposób przekazania łaski Bożej, ustanowiony, zgodnie z wiarą, przez Chrystusa.

    Reklama