Rezerwaty biosfery w Niemczech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rezerwaty biosfery w Niemczech – oficjalnie rozpoznane zarówno przez UNESCO, jak i niemieckie prawo o ochronie przyrody (niem. Bundesnaturschutzgesetz) wielkoobszarowe tereny o wyróżniających się walorach przyrodniczych i kulturowych, podlegające już innym krajowym formom ochronnym. Najstarsze rezerwaty w Niemczech powołano w 1978 r. Od tego czasu powołano ich 16, ale jeden (Las Bawarski) utracił w 2006 r. ten status, zaś ''Rezerwat Biosfery Krajobrazu Krasowego Południowego Harzu'' jest w trakcie powoływania.

Ochrona przyrody ma w Niemczech wysoki status, jest wpisana jako cel państwowy w art. 20 konstytucji od 1994 r. Ponad 42% terytorium kraju jest objęte jakąkolwiek formą ochrony przyrody, jest to jeden z największych wskaźników na świecie. Państwo bierze też udział w większości międzynarodowych inicjatyw proekologicznych. Mimo to środowisko niemieckie jest niemal całkowicie przetworzone przez człowieka, a ponad 40% gatunków kręgowców i roślin jest zagrożonych wyginięciem w obszarze republiki federalnej. Wysokie standardy ochronne mają więc za zadanie ocalić resztki bioróżnorodności i w miarę możliwości odtworzyć stabilne ekosystemy.Rezerwat przyrody – jedna z obszarowych form ochrony przyrody w Polsce. Podobne pod względem funkcji tereny chronione powoływane są też w wielu innych krajach na świecie.

W niemieckich rezerwatach biosfery stosuje się podział na trzy strefy:

  • Strefę centralną (niem. Kernzone, ang. core area), będącą terenem zarezerwowanym dla przyrody, mającą status rezerwatu przyrody, parku narodowego, lub analogiczny i zajmującą co najmniej 3% powierzchni całego rezerwatu biosfery.
  • Strefę buforową (niem. Pufferzone/Pflegezone, ang. buffer area), mającą charakter ochronny dla strefy centralnej, gdzie prowadzi się gospodarkę zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, uwzględniając potrzeby dzikich zwierząt i roślin. Niemieckie prawo wymaga, by strefa centralna zajmowała co najmniej 10% wyznaczonego obszaru, z czego łącznie ze strefą centralną musi mieć co najmniej 20% obszaru rezerwatu.
  • Strefę tranzytową (niem. Entwicklungszone, ang. transition area), na terenie której działalność gospodarcza powinna zapewniać spójność ekologiczną całego rezerwatu.
  • Lista rezerwatów biosfery[ | edytuj kod]

    Źródło tabeli (Federalny Urząd Ochrony Przyrody, stan maj 2011): http://www.bfn.de/fileadmin/MDB/documents/themen/gebietsschutz/BR_Tab_05_11.pdf

    Parki krajobrazowe w Niemczech (tłum. także na parki natury, parki przyrody, parki przyrodnicze. Niem. Naturpark, dawniej Naturschutzpark) – wielkoobszarowa forma ochrony przyrody o walorach krajobrazowych, kulturowych i przyrodniczych mająca na celu promocję turystyki krajoznawczej oraz użytkowania ziemi w sposób zrównoważony, uwzględniając również potrzeby dzikiej przyrody. Od wprowadzenia tej formy ochronnej w 1956 r. powołano łącznie 104 parki na powierzchni ponad 95 tys. km kw., czyli około 27% terytorium Niemiec. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody klasyfikuje parki krajobrazowe do kategorii V „chroniony krajobraz”.W Niemczech znajduje się 14 parków narodowych o łącznej powierzchni 9620,5 km², z czego jedynie 1942,1 km² znajduje się na lądzie, a 7678,4 km² chroni przybrzeżne obszary Morza Północnego i Morza Bałtyckiego. Istnieją pomysły utworzenia pięciu kolejnych parków w dalszym terminie.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Zrównoważony rozwój – doktryna ekonomii, zakładająca jakość życia na poziomie na jaki pozwala obecny rozwój cywilizacyjny, w przeciwieństwie do "żelaznej reguły ekonomii" Malthusa. Ideę zrównoważonego rozwoju (dalej używany skrót ZR) streszcza pierwsze zdanie raportu WCED z 1987 r. – "Nasza Wspólna Przyszłość": Na obecnym poziomie cywilizacyjnym możliwy jest rozwój zrównoważony, to jest taki rozwój, w którym potrzeby obecnego pokolenia mogą być zaspokojone bez umniejszania szans przyszłych pokoleń na ich zaspokojenie.
    Park narodowy – forma ochrony przyrody występująca w większości państw świata; obszar powołany przez władzę szczebla krajowego celem ochrony występującej tam przyrody ożywionej (rzadziej np. cech krajobrazu, także kulturowego), na którym prawnie ograniczona jest możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, osiedlania się itd., jednak obszar przynajmniej w pewnym zakresie jest udostępniony do zwiedzania.

    Reklama