Rejon lubarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rejon lubarskijednostka administracyjna wchodząca w skład obwodu żytomierskiego Ukrainy.

Gubernia wołyńska (1792—1925, do 1795 Izjasławska) – południowo-zachodnia gubernia Imperium Rosyjskiego, utworzona po II rozbiorze z terytorium województwa wołyńskiego i zachodniego skrawka (z Żytomierzem) województwa kijowskiego Rzeczypospolitej.Obwód żytomierski (ukr. Житомирська область) jest jednym z 24 obwodów Ukrainy. Leży w północnej części Ukrainy, przy granicy z Białorusią. Stolicą obwodu jest Żytomierz.

Rejon został utworzony w 1923 roku z części powiatu żytomierskiego oraz nowogradwołyńskiego, należących do guberni wołyńskiej. Jego powierzchnia wynosi 757 km, a ludność liczy około 27 tysięcy mieszkańców. Siedzibą władz rejonowych jest Lubar.

Na terenie rejonu znajduje się 1 osiedlowa rada i 24 silskie rady, obejmujące 47 wsi.

Nowa Czartoryja (ukr. Нова Чортория) - wieś nad rzeką Słucz, na Ukrainie w rejonie lubarskim obwodu żytomierskiego.Sielsowiet (ros. сельсовет, сельский совет; białorus. сельсавет, сельскi савет; ukr. сільрада, сільська рада) – organ władzy lub jednostka administracyjno-terytorialna w niektórych państwach byłego ZSRR, a w przeszłości – w całym ZSRR.

Miejscowości rejonu[ | edytuj kod]

  • Awratyn (Авратин)
  • Berezówka (Березівка)
  • Biczowa (Бичева)
  • Boruszkowce (Борушківці)
  • Bratałów (Великий Браталів)
  • Czartoryja Stara (Стара Чортория)
  • Derewicze (Великі Деревичі)
  • Gizowszczyzna (Гізівщина)
  • Hlezna(Глезне)
  • Horopaje (Горопаї)
  • Hryniowce (Гринівці)
  • (Громада)
  • Demkowce (Демківці)
  • (Дослідне)
  • Filińce (Филинці)
  • Iwańkowce (Іванківці)
  • Jurówka (Юрівка)
  • Kiryjówka (Кириївка)
  • Kowalenki (Коваленки)
  • Korostki
  • Kutyszcze (Кутище)
  • Łeninśke (Ленінське)
  • Lipno (Липне)
  • Lubar (Любар)
  • Lubar Stary (Старий Любар)
  • Derewicze (Мала Деревичка)
  • Bratałów(Малий Браталів)
  • (Меленці)
  • Michałówka (Михайлівка)
  • Motowidłówka(Мотовилівка)
  • Nowa Czartoryja (Нова Чортория)
  • Nowy Lubar (Новий Любар)
  • Ozerne (Озерне)
  • Panasówka (Панасівка)
  • Pedynki (Пединки)
  • Peretok (Перетік)
  • Prywitów
  • Przewałówka nad Słuczą (Провалівка)
  • Rohoźna (Рогізна)
  • Sewerynówka (Северинівка)
  • Semenówka(Семенівка)
  • Strzyżówka (rejon lubarski) (Стрижівка)
  • Wełykobratałowskie (Великобраталівське)
  • Wolica Wielka (Велика Волиця)
  • Wójtowce (Виноградівка)
  • Wygnanka (Вигнанка)
  • Wyszczykusy (Веселка)
  • Żytyńce (Житинці)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Чисельність населення (за оцінкою) на 1 березня 2017 року // Головне управління статистики у Житомирській області
    2. Berezówka (18 i 19), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 110.
    3. Biczowa (miejsce urodzenia Gracjana i Adama Szaszkiewiczów), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 203.
    4. Boruszkowce nad Derewiczką, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 218.
    5. Czartoryja (2) Stara, wł. Pruszyńskich, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 773.
    6. Derewicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 6.
    7. Gizowszczyzna nad Osirą, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 577.
    8. Glezna, Miłoszyńskich, następnie Jagiełowiczów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 580.
    9. Horapaj i Horopaje, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 585.
    10. Hryniowce nad Słuczem, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 194.
    11. Demkowce (3) Dębowe, nad Osirą, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 955.
    12. Filińce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 476.
    13. Iwańkowce, pow. berdyczowski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 316.
    14. Jurówka (6) przedmieście Lubaru, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 33.
    15. Kiryjówka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 106.
    16. Kowalenki gm. Krasnopol, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 142.
    17. Lipno, przy trakcie z Lubaru do Romanowa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 280.
    18. Bratałów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 354.
    19. Michałówka, par. Lubar, własność dawniej Micińskich, potem Budzyńskich, potem Michała Piotrowskiego, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 304.
    20. Motowidłówka, wieś nad Karańką, dopływem Słuczy, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 785.
    21. Panasówka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 430.
    22. Między Lubarem a Ostropolem
    23. Rohoźna (2), nad rz. Popówką, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 696.
    24. Sewerynówka (6), wś. pow. lityński na granicy pow. żytomierskiego, gm. Kaczanówka, sąd Chmielnik, par. praw. Mazepińce, kat. Kumanowce (...), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 461.
    25. Semenówka (7), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 428.
    26. zał. 1930
    27. Wolica (58) nad Karańką, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 833.
    28. Wójtowce (4), gm. Hordyjówka, par. praw. Meleńce, par. kat. Lubar. Należy do dóbr romanowskich, dawniej Ilińskich, następnie Steckich. W 1683 Należała do Pawołoczy i była zupełnie opustoszałą, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 769.
    29. Wygnanka 3.) wś nad Słuczą, par. Mszaniec, przy drodze z Ostropola do Pedynek, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 83.
    30. Żytyńce (2) nad Osirą, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 915.




    Warto wiedzieć że... beta

    Rejon (rosyjski i ukraiński: райо́н, wymawiane [rajon]; azerbejdżański: rayon; białoruski: раён; gruziński: რაიონი, raioni; łotewski: rajons; litewski: rajonas; rumuński: raion) – jest typem jednostki administracyjnej niektórych postsowieckich państw. Określenie, pochodzi od francuskiego słowa "rayon" – plaster miodu, dział, dystrykt. Rejon jest zwykle jednostką dwa szczeble poniżej szczebla państwowego.
    Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich – słownik encyklopedyczny wydany w latach 1880–1902 w Warszawie przez Filipa Sulimierskiego, Bronisława Chlebowskiego i Władysława Walewskiego; rejestrował toponimy z obszaru Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz niektórych terenów ościennych (m.in. części Śląska, czy Prus Książęcych); wielokrotnie wznawiany, stanowi cenne źródło wiadomości geograficznych, historycznych, gospodarczych, demograficznych i biograficznych.
    Powiat żytomierski dawny powiat zajmujący południowo-zachodnią część guberni wołyńskiej Rosji. Najmniejszy z powiatów tej guberni. Siedziba powiatu była w Żytomierzu.
    Ozerne (ukr. Озерне) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie w rejonie żytomierskim obwodu żytomierskiego. Założone w 1959 roku.

    Reklama