Ranwers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ranwers (w polskim nazewnictwie przewrót) – figura średniego pilotażu, polegająca na szybkiej zmianie kierunku lotu. Samolot gwałtownie wznosi się ku górze i na określonej wysokości wykonuje zakręt o 180° połączony ze ślizgiem na skrzydło i przechodzi do lotu stromego w kierunku przeciwnym do poprzedniego.

Powierzchnie sterowe – ruchome elementy zewnętrzne samolotu, pozwalające na sterowanie jego lotem. Zmieniając kierunek przepływu strumienia powietrza zmieniają siły i momenty aerodynamiczne, powodując obrót względem osi wzdłużnej, poprzecznej i pionowej samolotu.Świeca uznawana kiedyś za figurę akrobacji, jako taka nie występuje w katalogu figur akrobacji samolotowej ani szybowcowej, mianem tym określa się bardzo strome wznoszenie.

Wprowadzenie do zawrotu następuje poprzez ściągnięcie drążka sterowego na siebie, ustaleniu stromego wznoszenia (analogicznie do świecy). Po utracie prędkości, ale przed utratą sterowności kierunkowej pilot poprzez energiczne wdepnięcie steru kierunku wykonuje przewrót przez skrzydło wychodząc na kierunek lotu przeciwny do kierunku wprowadzenia. Przed wprowadzeniem zaleca się lekkie zaakcentowanie kierunku przewrotu lekkim i szybkim drgnięciem lotkami (drążkiem) w kierunku planowanego przewrotu. W szybkich samolotach i szybowcach (np. SZD-50 Puchacz) akcentowania się nie wykonuje, gdyż maszyna szybka i zwrotna, nawet po tak małym ruchu wykona obrót, co w efekcie popsuje nam wykonywany ranwers.

Stopień – jednostka miary kąta płaskiego, równa 1/360 kąta pełnego czyli 1/90 kąta prostego. Oznaczana jest przez 1°, spotyka się również oznaczenie 1 deg (ang. degree). Nie jest jednostką układu SI.SZD-50-3 Puchacz to polski, dwumiejscowy, szybowiec szkolno-treningowy. Zaprojektowany w Szybowcowych Zakładach Doświadczalnych w Bielsku-Białej przez Adama Meusa.

Ranwers może być też wykonywany ze wzniosem przynajmniej 80° kątem wznoszenia.

Przypisy[ | edytuj kod]

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Encyklopedia Techniki Wojskowej. Jerzy Modrzewski (Przewodniczący Komitetu Naukowo-Redakcyjnego). Wyd. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987, s. 551. ISBN 83-11-07275-2.




  • Reklama