Rajmund Berengar II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rajmund Berengar II zwany Lnianogłowym (hiszp. Ramón Berenguer II Cabeza de Estopa/katal. Ramón Berenguer II Cap d'Estopes; ur. w 1053/4 roku, zm. 5 grudnia 1082 roku w Sant Feliu de Buixalleu koło Girony) – hrabia Barcelony od 1076 do 1082 razem z bratem-bliźniakiem Berengarem Rajmundem II jako współrządca.

Almenar – gmina w Hiszpanii, w prowincji Lleida, w Katalonii, o powierzchni 66,47 km². W 2011 roku gmina liczyła 3653 mieszkańców.Rajmund Berengar I zwany Stary (hiszp. Ramón Berenguer I el Viejo; ur. około 1023 - zm. 26 maja 1076 roku prawdopodobnie w Barcelonie) – hrabia Barcelony i Girony od 1035, hrabia Osony od 1054 oraz Carcassonne i Razès od 1069 (w dwóch ostatnich do 1071 z Almodis de La Marche) z pierwszej dynastii barcelońskiej (Urgel).

Pochodzenie[ | edytuj kod]

Urodził się jako syn Rajmunda Berengara I Starego (hrabiego Barcelony w latach 1035–1076) oraz jego trzeciej żony Almodis, córki Bernarda I z La Marche. Miał brata-bliźniaka Berengara Rajmunda II, co jest rzadką sytuacją w rodzinach królewskich. Ich starszy brat, Piotr Rajmund, został wygnany po 1073, gdy zabił Almodis, i tym samym bracia bliźniacy zostali dziedzicami hrabstwa. Kronika San Juan de la Peña opisuje go jako: nadzwyczaj śmiałego i odważnego, uprzejmego, przyjemnego, pobożnego, radosnego, hojnego i atrakcyjnie wyglądającego. Ze względu na bardzo gęste włosy na czubku głowy znany był jako Cap d'Estop, czyli mający włosy koloru lnu.

Piotr IV Aragoński (hiszp. Pedro IV de Aragon) (ur. 5 września 1319, zm. 6 stycznia 1387) – król Aragonii w latach 1336–1387. Nosił przydomek “Ceremonialny” (hiszp. el Ceremonioso) ze względu na panującą na jego dworze sztywną etykietę.Grenada (Granada) – miasto w płd. Hiszpanii, w dolinie rzeki Genil (dopływ rzeki Gwadalkiwir), w Górach Betyckich, 271 tys. mieszkańców (1994). Stolica prowincji Grenada, w regionie Andaluzja. Ośrodek handlowy, przemysłowy i kulturalny. Jedna z najważniejszych miejscowości turystycznych w Hiszpanii, słynna z pięknego położenia, licznych zabytków i niezapomnianych krajobrazów. Szczególny urok Grenady polega na tym, że w ciągu kilku godzin można jeździć na nartach w górach Sierra Nevada, a potem kąpać się w Morzu Śródziemnym na Costa del Sol, oddalonym o ok. 70 km.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Murcja (hiszp. Murcia) – miasto w południowo-wschodniej Hiszpanii, nad rzeką Segura, stolica prowincji o tej samej nazwie. Liczy 424 tys. mieszkańców (2006). Nazywana jest miastem morw.
Rodrigo (Ruy) Díaz de Vivar (ur. ok. 1043 w Vivar del Cid w prowincji Burgos, zm. 10 lipca 1099 w Walencji), zwany Cydem Walecznym (hiszp. El Cid Campeador), Mój Cyd (Mio Cid) lub Cyd (El Cid, arab. سيد sīd - Pan), kastylijski rycerz (hidalgo), hiszpański bohater narodowy czasów rekonkwisty, zdobywca i późniejszy zarządca miasta Walencja.
Cardona – miasto w północno-wschodniej Hiszpanii, w regionie Katalonia, na północny zachód od Barcelony. Nazwa pochodzi od hiszpańskiej pasty z ziołami, z której miasto to zasłynęło w XIX wieku.
Girona (katalońska wymowa: [ʒiˈɾonə]; hiszp. Gerona, wym. [xeˈɾona]) – miasto w północno-wschodniej Hiszpanii, w Katalonii; stolica prowincji o tej samej nazwie i comarki Gironès. Ma jedną z najlepiej zachowanych średniowiecznych starówek w Hiszpanii, z jedną z największych historycznych dzielnic żydowskich w Europie.
Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
Język hiszpański (hiszp. idioma español, castellano) – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Współczesne standardy literackie (z Hiszpanii i Ameryki hiszpańskojęzycznej) wywodzą się ze średniowiecznego języka kastylijskiego. Jeszcze dziś język hiszpański bywa nazywany kastylijskim, dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii (zob. niżej).

Reklama