• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rajmund Berengar I



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Grzegorz VII (łac. Gregorius VII, zwany też Odkupicielem, właśc. Hildebrand OSB; ur. ok. 1020 w Sovanie, zm. 25 maja 1085 w Salerno) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 22 kwietnia 1073 do 25 maja 1085.Carcassonne (prowan. Carcassona) – miasto i gmina we Francji, prefektura departamentu Aude. Przez gminę przepływa rzeka Aude.
    Reformy wewnętrzne[ | edytuj kod]

    Rajmund Berengar I miał zasługi jako reformator prawa, który w 1058 nadał Usatges de Barcelona. Zniósł archaiczne przepisy wizygockie (Liber Iudicorum króla Chindaswinta) i w ich miejsce ustanowił nowy zbiór praw, oparty na prawie rzymskim, po części wizygockim oraz przywilejów nadawanym nowo zdobytym miastom (tzw. fuero). Była to pierwsza kodyfikacja prawa feudalnego w zachodniej Europie. Jednym z jej celów było wzmocnienie systemu lennego i tym samym pozycji władcy. Władca stworzył także swój sąd (curię), w której główną rolę odgrywali: seneszal (dowódca wojskowy), majordomus i wikariusz Barcelony. Majordomus odpowiadał za kodyfikację prawa, natomiast wikariusz barceloński odpowiadał za utrzymanie autorytetu władzy na prowincji, zwłaszcza suwerennych zamków. Kodyfikacja Rajmunda Berengara nie była jednak pełna, była stopniowo uzupełniana od 1058 (początek obowiązywania) aż do pełnego spisu króla Jakuba I Zdobywcy. Rozszerzył także stosowanie pokoju Bożego.

    Repudium - instytucja prawna obecna od starożytnego Rzymu do średniowiecza. Polegała na możliwości jednostronnego oddalenia żony (bądź zaręczonej mu kobiety) przez męża lub męża przez żonę (rzadsze). Było równoważne, ale nie tożsame z rozwodem i różniło się od divortium jednostronnością. W prawie rzymskim nie było ograniczeń co do jego dokonania, jedyną faktyczną przeszkodą mógł być brak zgody pater familiae. Repudium wiązało się ze zwrotem posagu. Nie przewidywano dla niego specjalnej formy prawnej, zazwyczaj przeprowadzano je przez odebranie współmałżonkowi kluczy lub wysłanie posłańca z wiadomością, później pod wpływem wzorców ze wschodu stosowano też listy rozwodowe. W średniowieczu popularną praktyką stało się odsyłanie żony do klasztoru czy monasteru.Wiktor II (łac. Victor II, właśc. Gebhard von Dollnstein-Hirschberg; ur. ok. 1018 w Szwabii, zm. 28 lipca 1057 w Arezzo) – papież w okresie od 13 kwietnia 1055 do 28 lipca 1057.

    Również w dziedzinie finansowej odniósł sukcesy w związku z podbojami na muzułmanach. Dzięki temu mógł również nadawać ziemie swoim baronom i uspokoić swoje relacje z nimi, a także budować infrastrukturę w kraju na skutek pierwszej w historii państwa gospodarczej prosperity. Prowadził także repoblację na niewielką skalę w okolicach Tárrega. W 1058 roku odbudował romańską katedrę w Barcelonie, zniszczoną prawdopodobnie jeszcze przez Al-Mansura w 985 i to w niej został pochowany.

    Rajmund IV z Tuluzy, znany również jako Rajmund de Saint-Gilles (ur. 1042, zm. 1105) – syn Ponsa z Tuluzy i Almodis de La Marche. W 1094 po śmierci swojego brata – Wilhelma IV, został hrabią Tuluzy. Był również hrabią Trypolisu od 1102 do 1105.Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki Biblii przetłumaczonej przez Wulfilę na język gocki).

    Koniec życia[ | edytuj kod]

    Nagrobki Rajmunda Berengara I i jego trzeciej żony w barcelońskiej katedrze

    Rajmund Berengar I został ekskomunikowany w 1053 na skutek bezprawnego trzeciego małżeństwa (oboje byli wówczas w małżeństwach, ona została porwana). Ta właśnie trzecia żona, Almodis de La Marche, dążyła do umocnienia pozycji swojej i swoich synów. Istniał też konflikt między jej synem z drugiego małżeństwa, Wilhelmem IV z Tuluzy, a jej trzecim mężem o własność części ziem w okolicach Tuluzy. Ich starszy przyrodni brat, Piotr Rajmund sprzeciwiał się jej i 18 października 1072 roku zabił Almodis, która starała się go odsunąć od dziedziczenia tronu. Gdy morderstwo wyszło na jaw, Piotr Rajmund został w kwietniu 1073 roku wygnany przez ojca, wydziedziczony i ekskomunikowany przez papieża Grzegorza VII (nie ma o nim informacji po tej dacie). Tym samym bracia bliźniacy zostali dziedzicami hrabstwa. Intencją Rajmunda Berengara I było to, by bracia rządzili wspólnie (pro indiviso) Barceloną, Gironą, Osoną i Carcassonne (całą domeną). Nie było to możliwe ze względu na otwarty konflikt między braćmi o władzę, który poskutkował zabiciem Rajmunda Berengara II w 1082, prawdopodobnie na zlecenie brata. W razie śmierci synów-bliźniaków planował przekazanie władzy córce z trzeciego małżeństwa, Ines (Agnieszce) i jej mężowi Guiguesowi III d'Albon.

    Subirats – gmina w Hiszpanii, w prowincji Barcelona, w Katalonii, o powierzchni 55,91 km². W 2011 roku gmina liczyła 3076 mieszkańców.Pilca (potocznie Młynówka, Żydówka) – rzeka w województwie zachodniopomorskim, w powiecie wałeckim, przepływająca przez 4 jeziora na Pojezierzu Wałeckim, od Wałcza i na północ do rzeki Piławki.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Pokój i Rozejm Boży (łac. Pax et Treuga Dei) – zespół konwencji ogłoszonych przez średniowieczny Kościół rzymskokatolicki dla przeciwdziałania zbrojnej przemocy feudalnej. Pokój Boży, wprowadzony po raz pierwszy przez synod w Charroux w 989 r., roztaczał ochronę nad określonymi kategoriami osób słabszych lub bezbronnych (od duchownych poprzez kobiety, dzieci i starców po chłopów, kupców i podróżnych) oraz obiektami (kościoły, klasztory, młyny, promy, domy, siedziby sądów itp.). Rozejm Boży, dzieło katalońskiego benedyktyna Oliby, opata Ripoll i biskupa Vic, ustanowiony w 1027 na synodzie w Toluges (dziś Toulouges) w hrabstwie Roussillon (po katalońsku: Rosselló), wyznaczał natomiast ramy czasowe bezwzględnego zawieszenia broni: od środy wieczorem do poniedziałku rano, później również w całym okresie adwentu i wielkiego postu. Instytucja Pokoju i Rozejmu Bożego była stosowana do końca XIII w. przez papieży i synody biskupie w celu ograniczenia wojen feudalnych. W feudalnej Katalonii zgromadzenia zwoływane dla zaprzysiężenia Pokoju i Rozejmu położyły fundament pod rozwój tamtejszego średniowiecznego parlamentaryzmu.
    Wikariusz (łac. vicarius) – zastępca w Kościele katolickim i Kościele ewangelickim. W Kościele baptystycznym jest to nieordynowany duchowny przygotowujący się do ordynacji pastorskiej
    Girona (katalońska wymowa: [ʒiˈɾonə]; hiszp. Gerona, wym. [xeˈɾona]) – miasto w północno-wschodniej Hiszpanii, w Katalonii; stolica prowincji o tej samej nazwie i comarki Gironès. Ma jedną z najlepiej zachowanych średniowiecznych starówek w Hiszpanii, z jedną z największych historycznych dzielnic żydowskich w Europie.
    Katedra Świętej Eulalii (Cathedral de la Santa Creu i Santa Eulalia, La Seu) w Barcelonie (Katalonia, Hiszpania) jeden z cenniejszych przykładów architektury gotyckiej w Hiszpanii. Wzniesiona w kilku etapach w XIII - XV w. na miejscu starszej świątyni wybudowanej przez Rzymian. W XIX w. otrzymała monumentalną neogotycką fasadę zachodnią stanowiącą wschodnią pierzeję placu katedralnego. Siedziba archidiecezji barcelońskiej.
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Barcelona (katal. [bərsəˈɫonə], hiszp. [barθeˈlona]) – miasto w północno-wschodniej Hiszpanii, nad Morzem Śródziemnym, około 110 km na południe od grzbietu Pirenejów i granicy hiszpańsko-francuskiej. Stolica prowincji o tej samej nazwie oraz wspólnoty autonomicznej Katalonii. Drugie co do wielkości miasto Hiszpanii, z liczbą mieszkańców wynoszącą 1 620 809 wewnątrz centrum administracyjnego. Zespół miejski Barcelony wykracza poza centrum administracyjne, z liczbą ludności wynoszącą 4 588 000, jest piątym co do wielkości zespołem miejskim w Unii Europejskiej. Cała metropolia ma około 5 milionów mieszkańców.
    Seneszal - (fr. sénéchal, łac. senescalus) najwyższy rangą dostojnik świecki w państwie Franków, a później we Francji, od likwidacji urzędu majordoma przez Pepina Krótkiego w 751 roku. Słowo pochodzi z języka pragermańskiego, gdzie oznaczało starszego sługę (sini- = "starszy" + skalk = "sługa").

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.66 sek.