Radioamator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Radioamator – osoba zajmująca się amatorsko radiotechniką, budująca we własnym zakresie urządzenia radiowe i posługująca się nimi. Pojęcie często mylnie utożsamiane z krótkofalowcem.

Radioamator – polski miesięcznik o tematyce radiotechnicznej, wydawany od stycznia 1950 r. do grudnia 1951 r. przez Polskie Radio, a od stycznia 1952 r. do lutego 1961 r. przez Wydawnictwa Komunikacyjne. Od roku 1961 pismo w związku z rozszerzeniem tematyki ukazywało się pod nazwą "Radioamator i Krótkofalowiec.".Radio-Amator (według ówczesnych zasad ortografii: „Radjo Amator”) – pierwsze polskie samodzielne czasopismo o tematyce radiotechnicznej i krótkofalarskiej.

Historia radioamatorstwa w Polsce[ | edytuj kod]

Od momentu odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 r. do połowy roku 1924 absolutny monopol na korzystanie z urządzeń radiowych w kraju miało wojsko oraz Ministerstwo Poczt i Telegrafów. Nieliczni pasjonaci spoza kręgów wojskowych i pocztowych mieli możność legalnie zobaczyć z bliska urządzenia radiowe w ramach klubów, tworzonych pod patronatem wojska przez harcerzy i studentów uczelni technicznych.

Radioamator i Krótkofalowiec – polski miesięcznik o tematyce krótkofalarskiej i radiotechnicznej, wydawany od lutego 1961 r. do grudnia 1978 r. przez Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. Od 1979 roku ukazywał się jako „Radioelektronik”.Świat Radio – polski miesięcznik o tematyce krótkofalarskiej, CB, radiotechnicznej, kierowany do wszystkich użytkowników eteru, wydawany od roku 1995 przez wydawnictwo AVT. Miesięcznik został wyróżniony Odznaką Honorową PZK.

Przełomowym wydarzeniem dla radioamatorów było ogłoszenie w dniu 3 czerwca 1924 r. ustawy sejmowej o poczcie, telegrafie i telefonie. Na jej podstawie minister przemysłu i handlu w porozumieniu z ministrami spraw wewnętrznych i spraw wojskowych wydał w dniu 10 października 1924 r. rozporządzenie, omawiające warunki udzielania zezwoleń na posiadanie i używanie urządzeń radiotechnicznych. Od tego czasu pełnoletni obywatel mógł uzyskać „upoważnienie do zakupu i założenia radiostacji odbiorczej i korzystania z niej”. Upoważnienie takie uzyskiwało się po złożeniu pisemnego wniosku i wniesieniu opłaty a warunki używania stacji odbiorczej – czyli dzisiejszego odbiornika radiowego, zajmowały kilka stron drobnego druku.

Radioodbiornik (odbiornik radiowy, odbiornik radiofoniczny, radio) – urządzenie elektroniczne służące do odbioru audycji radiowych. Audycje wysyłane są przez stacje nadawcze jako fale radiowe zmodulowane sygnałem akustycznym (mowa, muzyka, efekty dźwiękowe). Stosowana bywa modulacja amplitudy (starsze rozwiązanie) lub modulacja częstotliwości. Zadaniem odbiornika jest zamiana informacji zawartej w falach radiowych na napięcie elektryczne, a następnie na dźwięk.KF (krótkie fale), (ang. HF – High Frequency) – zakres fal radiowych (pasmo radiowe) o częstotliwości: 3-30 MHz i długości 10–100 m. Z uwagi na propagację używane zwłaszcza do łączności na duże odległości.

Mała dostępność odbiorników fabrycznych i ich wysokie ceny spowodowały duże zainteresowanie samodzielną budowa odbiorników. Od końca 1923 r. zaczęły się pojawiać się w Polsce pierwsze książki, przeznaczone dla radioamatorów. Wydawnictwa dotyczące techniki radiowej w języku polskim spotykane były wprawdzie już w roku 1917, czyli przed odzyskaniem niepodległości, były to jednak materiały, pisane przez polskich specjalistów wojskowych dla polskich żołnierzy, wcielonych do służby radiotelegraficznej w armiach zaborców. Polska literatura radiotechniczna z lat 1918–1923 dotyczyła również niemal wyłącznie radiotelegrafii wojskowej.

10 października jest 283. (w latach przestępnych 284.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 82 dni.Radiotechnika to dział nauki i techniki obejmujący teorię i zastosowanie w praktyce drgań elektromagnetycznych (fal radiowych) do przenoszenia sygnałów na odległość.

Radioamatorzy budowali urządzenia nie tylko w celu odbioru stacji radiowych, często także w celu wzajemnego komunikowania się przy pomocy radia. Ta łączność odbywała się zazwyczaj z wykorzystaniem fal krótkich, stąd przyjęło się określenie „krótkofalowiec”.

25 września 1924 r. ukazuje się pierwszy numer dwutygodnika popularnonaukowego „Radjo-Amator”, w latach późniejszych liczne, podobne tytuły wydawane są nieprzerwanie do wybuchu II wojny światowej. Po wojnie prasa radiotechniczna zaczyna się ukazywać bardzo szybko, pierwszy numer miesięcznika „Radio” ukazuje się już w marcu 1946 r. i jest wydawany do roku 1950 włącznie. W 1950 r. pojawia się miesięcznik „Radioamator”, którego tytuł zostaje w 1961 r. zmieniony na „Radioamator i Krótkofalowiec” i jest wydawany do roku 1978 (później kontynuowany jako „Radioelektronik”). Wymienione czasopisma były cennymi źródłami informacji o ówczesnych najnowszych osiągnięciach radiotechniki, a także o organizacji radiofonii i ruchu radioamatorskiego w Polsce i na świecie. Od 1995 r. tą tematyką zajmuje się głównie miesięcznik „Świat Radio”.

Radio. Miesięcznik dla techników i amatorów – polskie czasopismo o tematyce radiotechnicznej , wydawane od marca 1946 r. do grudnia 1950 r. przez Biuro Wydawnictw Polskiego Radia. Od roku 1951 pismo zostało połączone z miesięcznikiem "Radioamator.".

Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Radioelektronicy polscy – Technika amatorska
  • Wykaz pozwoleń służby radioamatorskiej




  • Reklama