Psychologia systemowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Psychologia systemowa - orientacja psychologiczna ogólnej teorii systemów Ludwiga von Bertalanffyego. Jest to współczesny nurt stosowany głównie w psychoterapii rodzin.

Epistemologia (od stgr. ἐπιστήμη, episteme – „wiedza; umiejętność, zrozumienie”; λόγος, logos – „nauka; myśl”), teoria poznania lub gnoseologia – dział filozofii, zajmujący się relacjami między poznawaniem, poznaniem a rzeczywistością. Epistemologia rozważa naturę takich pojęć jak: prawda, przekonanie, sąd, spostrzeganie, wiedza czy uzasadnienie.System (stgr. σύστημα systema – rzecz złożona) – obiekt fizyczny lub abstrakcyjny, w którym można wyodrębnić zespół lub zespoły elementów wzajemnie powiązanych w układy, realizujących jako całość funkcję nadrzędną lub zbiór takich funkcji (funkcjonalność). Z uwagi na fakt, że wyodrębnienie wszystkich elementów przynależących do systemu bywa w praktyce niekiedy bardzo trudne, dlatego do badania systemów wykorzystuje się ich uproszczone modele. Elementy przynależące do jednego systemu nie mogą jednak stanowić jednocześnie elementów przynależnych do innego systemu.

Systemem są w tym ujęciu członkowie np. rodziny pozostający w interakcji. Jak w ogólnej teorii systemów, system psychologiczny charakteryzuje ekwifinalność i ekwipotencjalność; system definiują granice wewnętrzne (podsystemy) i zewnętrzne (z otoczeniem) oraz równowaga tendencji do zmiany i tendencji do zachowania stałości.

Psychoterapia (od stgr. ψυχή psyche = dusza i therapein = leczyć) – zbiór technik leczących lub pomagających leczyć rozmaite schorzenia i problemy natury psychologicznej. Wspólną cechą wszystkich tych technik jest kontakt międzyludzki, w odróżnieniu od leczenia czysto medycznego.Ludwig von Bertalanffy (ur. 19 września 1901 w wiosce Atzgersdorf w pobliżu Wiednia w Austrii, zm. 12 czerwca 1972 w Búfalo Nowy Jork w USA) - austriacki biolog i filozof, stworzył podstawy ogólnej teorii systemów.

Poprzez kontekst systemowy analizuje się zaburzenia psychiczne, których objawy mogą być interpretowane z punktu widzenia znaczenia dla jednostki i skutków dla całego systemu.

Cechy zdrowego systemu rodzinnego[ | edytuj kod]

  • Jasno zdefiniowane, elastyczne granice.
  • Wyodrębnione, czytelne subsystemy (małżonkowie, dzieci, rodzice).
  • Otwarta, czytelna struktura (hierarchia i role).
  • Przepływ materii i energii - otwarta wymiana ze środowiskiem.
  • Elastyczna zdolność do przystosowywania się do zmian wewnątrz i na zewnątrz systemu (radzenie sobie z kryzysem).
  • Jawna epistemologia (normy, reguły, przekonania), konstruowana przez wszystkich członków systemu, otwarta na nowe informacje.
  • Harmonia, równowaga między relacją wspólnoty i relacją wymiany.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • psychoterapia systemowa
  • Zaburzenia psychiczne - utrudnienia funkcjonowania społecznego lub psychicznego jednostki, noszące znamiona cierpienia, zlokalizowane wokół objawu osiowego. Posiadają określoną dynamikę, etiologię, patogenezę, symptomatykę.Psychoterapia systemowa to grupa szkół terapeutycznych inspirowanych podejściem systemowym, psychologią systemową i ogólną teorią systemów. Występuje zarówno w formie terapii oraz psychoterapii. Zwany także interakcyjnym. Jego rozwój przypada na lata 40. i 50. w USA.




    Reklama