• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Przeszkoda wieku



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Nupturient (łac. nupturiens) – w prawie rzymskim, stąd także w prawie kanonicznym oraz rodzinnym jest to osoba mająca zawrzeć związek małżeński.Małżeństwo – związek dwóch osób, zazwyczaj kobiety i mężczyzny, zatwierdzony prawnie i społecznie, regulowany zasadami, obyczajami, przekonaniami i postawami, określającymi prawa i obowiązki stron małżeństwa (partnerów) oraz status ich możliwego potomstwa. Małżeństwu powszechnie przypisuje się rolę założycielską wobec rodziny, co wiąże się z opieką nad dziećmi, ich wychowaniem i socjalizacją. Małżeństwo jest zazwyczaj potwierdzone przez ślub uznający jego strony za małżonków oraz niesie za sobą skutki prawne określone prawem małżeńskim.
    Przeszkoda wieku w prawie kanonicznym[ | edytuj kod]

    Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego ważne małżeństwo kanoniczne może zawrzeć mężczyzna, który ukończył 16. rok życia i kobieta, która ukończyła 14. rok życia.

    Zgodnie z paragrafem 2 kanonu 1083 Konferencja Episkopatu danego kraju może ustalić wyższy wiek do zawarcia godziwego małżeństwa. Konferencja Episkopatu Polski wraz z nowelizacją Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego w roku 1998 ustaliła, że nupturienci muszą mieć ukończone 18 lat.

    Wiek nupturientów w KPK[ | edytuj kod]

    Wiek kandydatów ustala się na podstawie ksiąg parafialnych lub na podstawie innych dokumentów, także cywilnych lub rodziców zainteresowanych oraz innych osób znających datę urodzin.

    Duszpasterstwo – to zorganizowana działalność społeczna kościołów polegająca na głoszeniu zasad wiary i celebrowaniu liturgii w różnych grupach, nad którymi opiekę ze strony kościołów sprawuje duszpasterz. Zazwyczaj dokonuje się ono w ramach parafii (duszpasterstwo parafialne) oraz w ramach duszpasterstw specjalnych, np.: Duszpasterstwo Akademickie, Duszpasterstwo Przedsiębiorców i Pracodawców itp.Codex Iuris canonici auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. Kodeks prawa kanonicznego, skrót: CIC lub KPK) – podstawowy dokument ustawodawczy Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego promulgowany 25 stycznia 1983 przez Jana Pawła II konstytucją apostolską Sacrae disciplinae leges. Wszedł w życie 27 listopada 1983 r. Zastąpił pio-benedyktyński kodeks prawa kanonicznego i liczne ustawy kościelne wydane po 1917.

    Kanon 203 Kodeksu Prawa Kanonicznego określa zasady w jaki sposób należy obliczać lata. W myśl tego kanonu małżeństwo można zawrzeć dopiero następnego dnia po ukończeniu odpowiedniego wieku.

    Zgoda rodziców nupturientów[ | edytuj kod]

    Nupturienci, którzy są niepełnoletni, czyli nie ukończyli osiemnastego roku życia winni uzyskać pozwolenie rodziców lub opiekunów prawnych. Ściśle ujmując tyczy się to tylko kobiety, gdyż mężczyzna nie może być dyspensowany. W wypadku negatywnej zgody rodziców lub opiekunów duszpasterz nie może błogosławić takiego małżeństwa bez uzyskania zgody ordynariusza miejsca. Zawarcie małżeństwa przez małoletnich bez zgody ordynariusza miejsca będzie niegodziwe.

    Prawo kanoniczne – w Kościołach chrześcijańskich różnych tradycji system norm prawnych określających funkcjonowanie poszczególnych Kościołów, prawa i obowiązki poszczególnych członków (duchownych i świeckich), sposób zarządzania Kościołem, jego strukturę, przestępstwa i kary za nie oraz elementarne przepisy liturgiczne.Potomstwo - są to organizmy, które posiadają część materiału genetycznego swoich rodziców. Zazwyczaj u zwierząt rodzice są przywiązani do swojego potomstwa: opiekują się nim, karmią je, bronią go przed niebezpieczeństwem itp.

    Impedimentum aetatis[ | edytuj kod]

    Przeszkoda wieku wywodzi się z prawa kościelnego. Prawo naturalne nie wymaga od małżonków ani określonego wieku ani zdolności fizycznych. Prawo kanoniczne wymaga aby małżonek w momencie zawierania małżeństwa posiadał zdolność psychiczną do konsensusu małżeńskiego. Nie wymaga od nupturientów natomiast by w momencie zawierania małżeństwa byli zdolni fizycznie do podjęcia aktu małżeńskiego.Tak więc ważnie może zawrzeć małżeństwo mężczyzna posiadający zdolność psychiczną, ale niebędący w stanie w momencie zawierania małżeństwa do aktu seksualnego z wyłączeniem impotencji.

    Pełnoletność (pełnoletniość) – określony przepisami prawa cywilnego status prawny osoby fizycznej, która uzyskuje go po osiągnięciu określonego wieku (osoba pełnoletnia, pełnoletni). Osoba, która nie osiągnęła jeszcze tego wieku nazywana jest niepełnoletnią.Biskup diecezjalny – biskup, któremu powierzono aktualnie istniejącą diecezję. Potocznie wobec biskupa diecezjalnego używa się również określenia biskup ordynariusz.

    Dyspensowanie i ustanie przeszkody wieku[ | edytuj kod]

    Dyspensy od przeszkody wieku udziela Ordynariusz miejsca, czyli z zasady Biskup diecezjalny. Warunkiem uzyskania dyspensy jest spełnienie wymogów wynikających z prawa naturalnego, czyli posiadanie niezbędnej dojrzałości do konsensusu małżeńskiego. Dyspensę może uzyskać tylko kobieta, która ukończyła 16 rok życia. Natomiast mężczyzna nie ma możliwości uzyskania dyspensy od przeszkody wieku.

    Sąd opiekuńczy – sąd w znaczeniu funkcjonalno–proceduralnym. Nie stanowi zatem elementu struktury sądownictwa. Z reguły funkcję sądu opiekuńczego pełni sąd rejonowy.Prawo cywilne (łac. ius civile) – gałąź prawa obejmująca zespół norm prawnych regulujących stosunki między podmiotami prawa prywatnego, stanowiąca zarazem trzon prawa prywatnego.

    Przeszkoda wieku ustaje wraz z momentem uzyskania odpowiedniego wieku do zawarcia związku małżeńskiego zgodnie z prawem kanonicznym. Nie oznacza to jednak, że małżeństwo zawarte nieważnie z tytułu tej przeszkody staje się ważne. Wymagane jest uzdrowienie takiego związku.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Kodeks rodzinny i opiekuńczy art. 10. § 1: Nie może zawrzeć małżeństwa osoba nie mająca ukończonych lat osiemnastu. Jednakże z ważnych powodów sąd opiekuńczy może zezwolić na zawarcie małżeństwa kobiecie, która ukończyła lat szesnaście, a z okoliczności wynika, że zawarcie małżeństwa będzie zgodne z dobrem założonej rodziny. Kodeks postępowania cywilnego art. 561. § 1: Zezwolenia na zawarcie małżeństwa kobiecie niemającej ukończonych lat osiemnastu udziela sąd opiekuńczy na jej wniosek. Postanowienie o udzieleniu zezwolenia staje się skuteczne z chwilą uprawomocnienia się i nie może być zmienione ani uchylone. Kodeks cywilny Art. 10. § 2: Przez zawarcie małżeństwa małoletni uzyskuje pełnoletność. Nie traci jej w razie unieważnienia małżeństwa.
    2. Andrzejewski 2014, s. 47.
    3. Wyrok SN z 6.10.1958r., III CO 19/58, OSN 1960, Nr 1, poz. 21.
    4. Andrzejewski 2014, s. 48.
    5. Andrzejewski 2014, s. 48.
    6. Kan. 1083 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego.
    7. Góralski 2011, s. 111.
    8. Góralski 2011, s. 109.
    9. Góralski 2011, s. 109.
    10. Góralski 2011, s. 112.
    11. Góralski 2011, s. 109.
    12. Góralski 2011, s. 112.
    Kodeks cywilny (skrót k.c. lub w języku prawniczym kc) – usystematyzowany według określonych reguł (nawiązujących do systematyki pandektowej) zbiór przepisów prawnych z zakresu prawa cywilnego obejmujący przynajmniej podstawowy zestaw instytucji z tej dziedziny.Konwalidacja ("uzdrowienie") - ogólnoprawne pojęcie oznaczające uzyskanie pełni waloru prawnego przez czynność prawną dotkniętą wadą (negotium claudicans). Konwalidacja może nastąpić zarówno na skutek innej czynności prawnej (akt staranności, oświadczenie woli, wydanie orzeczenia), jak i na skutek określonego zachowania zainteresowanych podmiotów (np. konwalidacja umowy międzynarodowej) bądź nawet bez jakichkolwiek działań (np. przez sam upływ czasu).


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dyspensa (łac.) to w Kościele rzymskokatolickim zwolnienie od obowiązujących przepisów prawa kościelnego w przypadkach szczególnych.
    Ciąża, brzemienność – okres od zapłodnienia do porodu oraz całokształt zmian zachodzących w tym okresie w organizmie zapłodnionej kobiety.
    Prokurator – funkcjonariusz publiczny prokuratury uprawniony do samodzielnego wykonywania czynności prokuratorskich. Jako funkcjonariusz prokuratury strzeże praworządności oraz czuwa nad ściganiem przestępstw.
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy – akt normatywny będący podstawowym źródłem polskiego prawa rodzinnego, w sposób kompleksowy regulujący stosunki rodzinne, uchwalony przez Sejm PRL w dniu 25 lutego 1964 r., wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1965 r.
    Konferencja Episkopatu Polski (KEP) – instytucja zrzeszająca biskupów polskiej części Kościoła katolickiego, posiadająca osobowość prawną z siedzibą w Warszawie.
    Konferencja episkopatu, episkopat – w Kościele łacińskim instytucja zrzeszająca biskupów danego terytorium, najczęściej kraju, mająca na celu koordynację prac biskupów i współpracę w rozwiązywaniu wspólnych problemów. Konferencja episkopatu nie ma funkcji nadrzędnej nad żadnym biskupem. Wspólne posiedzenie biskupów konferencji episkopatu nazywa się sesją zebrania plenarnego. W katolickich Kościołach wschodnich istnienie podobnej instytucji (tzw. Zgromadzenie hierarchów) ma charakter obligatoryjny i regulowane jest wewnętrznym prawem poszczególnych Kościołów sui iuris.
    Kodeks postępowania cywilnego – ustawa z 17 listopada 1964 (Dz.U. Nr 43, poz. 296), zawierająca zasadniczy zrąb polskiego prawa procesowego cywilnego. Jeden z najważniejszych i, jak się wydaje, najobszerniejszy akt prawny obowiązujący obecnie w Polsce.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.