Prusjasz I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prusjasz I (gr. Προυσιας , Prousias) (ur. ok. 255, zm. ok. 182 p.n.e.) – król Bitynii od ok. 229 p.n.e. do swej śmierci. Syn i następca Ziaelasa, króla Bitynii. Nosił przydomek "Kulawy" (gr. Χωλός, Chōlós).

Bizancjum, obecnie Stambuł (stgr. Βυζάντιον Byzántion, łac. Bysantium) – starożytne miasto leżące nad cieśniną Bosfor, łączącą Morze Marmara z Morzem Czarnym, nad zatoką Złotego Rogu. Powstałe jako kolonia grecka w VII wieku p.n.e. W 324 roku cesarz rzymski Konstantyn I Wielki zdecydował o przemianowaniu miasta na Konstantynopol, a w 330 roku przeniósł do niego stolicę swojego państwa.Hannibal, Hannibal Barkas, Barca (ur. 247 p.n.e., zm. 183 p.n.e.) – syn Hamilkara Barkasa, dowódca wojsk antycznej Kartaginy.
Tetradrachma Prusjasza I (w młodości) (British Museum).
Tetradrachma Prusjasza I (w starszym wieku) (British Museum).

Prusjasz I na początku swego panowania zawarł sojusz z Macedonią, poślubiając Apamę, córkę króla macedońskiego Demetriusza II i Stratoniki, córki króla państwa Seleucydów Antiocha I Sotera oraz Stratoniki. Ok. r. 225 p.n.e. żona urodziła mu jedynego syna Prusjasza II, przyszłego króla Bitynii.

Titus Quinctius Flamininus (229 p.n.e. – 174 p.n.e.) był rzymskim politykiem i dowódcą wojskowym zaangażowanym w rzymski podbój Grecji.Antioch I Soter (ur. około 324, zm. w 261 p.n.e. – jako samodzielny władca: 281-261 p.n.e.) – król z dynastii Seleucydów, syn Seleukosa I Nikatora i jego sogdiańskiej żony Apamy. Władał zróżnicowanym państwem seleukidzkim rozciągającym się od Bliskiego Wschodu, aż po Azję Środkową. Swój przydomek „Soter” (gr. „Zbawca”) otrzymał od miast greckich w Jonii po zwycięstwie nad celtyckimi Galatami, którzy wtargnęli do Azji Mniejszej.

Wojna z Bizancjum[ | edytuj kod]

Bizantyjczycy pobierając cło na towary wywożone z Pontu spowodowali oburzenie wśród uprawiających handel żeglugą, z powodu strat finansowych. Obwiniano o tę sytuację Rodyjczyków, bowiem ci panowali na morzu. Rodos zażądało od Bizancjum zniesienia cła, ale bez skutku. W r. 220 p.n.e. doszło do wojny, w której Rodyjczycy wezwali Prusjasza do jej uczestnictwa, z powodu jakiegoś poróżnienia między nim a Bizantyjczykami; zarzucał im brak poświęcenia uchwalonych dla niego posągów oraz nie przysłanie do niego posłów na święta Soteriów. Bizantyjczycy nie byli dłużni, poprosili o pomoc Achajosa, pretendenta do tronu państwa Seleucydów oraz Tibojtesa, stryja Prusjasza. Król Bitynii, proponując Rodyjczykom działanie na morzu, postanowił prowadzić wojnę na lądzie. Zabrał wrogom tereny przy ujściu tzw. Hieron oraz azjatycki obszar w Myzji. Rodyjczycy z sześcioma swoimi okrętami oraz czterema sprzymierzeńców koło Sestos przeszkadzali płynącym do Pontu. Widząc wytrwałość wrogów postanowili działać inaczej. Poprosili króla Ptolemeusza IV Filopatora z Egiptu o uwolnienie Andromacha, ojca Achajosa, z więzienia w Aleksandrii. Ten sprzyjając Rodyjczykom, zgodził się, by odwieźli. Ci odwożąc go do jego syna wraz z pewnymi zaszczytami odebrali sojusznika wrogom. Powracający Tibojtes z Macedonii zmarł, co spowodowało zwrot w wojnie. Prusjasz zajął się energicznie wojną. Walcząc po stronie azjatyckiej, wezwał Traków, by działali po stronie europejskiej. Bizantyjczycy, nie mogąc wyjść poza bramy miasta, postanowili zażegnać wojnę. Pośrednictwa podjął się Kawaros, celtycki król w Tylis. Prusjasz zgodził się na jego propozycje pokojowe. Bizantyjczycy ustąpili Rodyjczykom z pobierania cła od statków płynących do Pontu. Zawierając sojusz z Prusjaszem, postanowili nie występować zbrojnie przeciwko sobie. Król Bitynii miał także zwrócić ziemie, twierdze z mieszkańcami, jeńców bez okupu oraz wszystkie stamtąd zabrane rzeczy (Polibiusz, Dzieje, ks. IV, rozdz. 47-52).

Demetriusz II Antygonida (ur. ok. 275 – zm. 229 p.n.e.; panował w latach 239-229 p.n.e.) - król macedoński z dynastii Antygonidów, syn Antygona Gonatasa i Fili, córki Seleukosa I.Ziaelas (zm. ok. 229 p.n.e.) (gr. Ζιαηλας, Ziaēlas) – król Bitynii od ok. 250 p.n.e. do swej śmierci. Syn króla Bitynii Nikomedesa I i jego pierwszej żony, królowej Ditizele z Frygii.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.
Sardes (gr. Σάρδεις) – starożytne miasto w Azji Mniejszej, stolica Lidii, położone na zboczach góry Tmalos, nad rzeką Paktol (w pobliżu jej ujścia do rzeki Hermus).
Tracja (gr. Θρᾴκη, Thraki, łac. Thracia, bułg. Тракия, Trakija, tur. Trakya). Historycznie: starożytna kraina położona między dolnym Dunajem, Morzem Czarnym, Morzem Egejskim i rzeką Strymon (Struma). Obecnie region geograficzny na pograniczu Bułgarii (Tracja Północna), Grecji (Tracja Zachodnia) i Turcji (Tracja Wschodnia).
Galatowie grecka nazwa nadana Celtom , którzy wtargnęli do Grecji i Macedonii na początku III w. p.n.e. i osiedlili się w Azji Mniejszej zachowując etniczną odrębność.
Apamea − miasto w państwie Seleucydów. Nazwa tej miejscowości pochodzi od imienia pierwszej żony Seleukosa I Nikatora - Apamy. Apamea stała się głównym ośrodkiem wojskowym Seleucydów, który został rozbudowany przez Seleukosa I. Obecnie stanowisko archeologiczne Afamija w Syrii.
Pont – kraina historyczna w północno-wschodniej Azji Mniejszej, nadmorska część Kapadocji, w starożytności niezależne królestwo, a następnie prowincja rzymska.
Marek Junianus Justynus rzymski historyk tworzący w III w. n.e. Nic nie wiadomo o jego życiu. Jest autorem "Zarysu dziejów powszechnych starożytności na podstawie Pompejusza Trogusa". Jest to, jak pisze Justynus, zbiór najciekawszych i najważniejszych faktów z dzieła Gnejusza Pompejusza Trogusa "Historiae Philippicae", rzymskiego historyka tworzącego w czasach Augusta. Praca Justynusa nie koncentruje się na historii Rzymu, lecz zajmuje się przede wszystkim dziejami wschodnich monarchii i hellenistycznych królestw w okresie od założenia Niniwy do roku 20 p.n.e.

Reklama