Proklityka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Proklityka to wyraz nieposiadający własnego akcentu, lecz tworzący całość akcentową z następującym po nim wyrazem akcentowanym.

Wydawnictwo „Wiedza Powszechna” w Warszawie – wydawca słowników dwujęzycznych i podręczników do nauki języków obcych, słowników i poradników języka polskiego, podręczników do nauki języka polskiego dla cudzoziemców oraz popularnych rozmówek, a także leksykonów i książek popularnonaukowych z różnych dziedzin.Enklityka (z greki enklínein – oprzeć) - wyraz nieposiadający własnego akcentu, lecz tworzący całość akcentową z wyrazem poprzedzającym.

Przykłady proklityk w języku polskim:

  • przyimki jednosylabowe:
  • na dole, po wakacjach, za lasem,
  • spójniki jednosylabowe:
  • i tyle, bo mam!
  • partykuła nie przed osobowymi formami czasownika dłuższymi niż jednosylabowe
  • nie potrafił, nie poszła.

    Wyraz będący proklityką w jednym wyrażeniu może nią nie być w innym wyrażeniu, na przykład:

  • w połączeniach przyimek + jednosylabowy rzeczownik akcent może padać na przyimek:
  • na głos, za mąż, ale na koń!
  • w połączeniach przyimek + jednosylabowy zaimek akcent musi padać na przyimek:
  • za nim, u mnie,
  • w połączeniach nie + jednosylabowa forma czasownika akcent musi padać na nie:
  • nie ma, nie znał.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • enklityka
  • akcent wyrazowy
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Bąk 1977 ↓, s. 118.
    2. Bąk 1977 ↓, s. 119.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Piotr Bąk: Gramatyka języka polskiego – zarys popularny. Warszawa: Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, 1977. ISBN 83-214-0923-7.




  • Reklama