Prim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prim (łac. primus – pierwszy) – znak  ′  (U+2032), stosowany w matematyce, fizyce i chemii oraz jako symbol metryczny.

Unicode – komputerowy zestaw znaków mający w zamierzeniu obejmować wszystkie pisma używane na świecie. Definiują go dwa standardy – Unicode oraz ISO 10646. Znaki obu standardów są identyczne. Standardy te różnią się w drobnych kwestiach, m.in. Unicode określa sposób składu.Cyrylica – pismo alfabetyczne służące do zapisu języków wschodniosłowiańskich, większości południowosłowiańskich i innych. Nazwa nawiązuje do apostoła Słowian – św. Cyryla, który wspólnie ze św. Metodym, prowadząc misję wielkomorawską wśród Słowian zapisał i wprowadził do liturgii język słowiański. Do zapisu tego języka zostały stworzone dwa alfabety – głagolica i później cyrylica (pismo uproszczone na bazie dużego alfabetu greckiego – majuskuły oraz głagolicy, z której zostały przeniesione niektóre litery).

Prim jest często mylony z apostrofem, pseudoapostrofem ASCII i innymi podobnymi znakami.

W Unikodzie[ | edytuj kod]



Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Alt-kody (ang. Alt codes) – wszystkie znaki ze strony kodowej właściwej dla ustawionego języka klawiatury, w tym specjalne, standardowo niedostępne z klawiatury, takie jak symbole matematyczne, znaki z innych języków, symbole walut, proste znaki graficzne itp. oraz znaki sterujące. Alt-kody różnią się między sobą w zależności od systemu operacyjnego – występują różnice między takimi systemami jak MS-DOS, Windows, OS X, czy też Linux. Znaki te są dostępne poprzez przytrzymanie lewego klawisza alt oraz wpisanie cyfrowego kodu wybranego znaku w danym standardzie kodowania, przy pomocy klawiatury numerycznej. Przykładowo przytrzymanie klawisza alt w Windowsie i wprowadzenie kodu 0169 zwraca znak ©. Użycie w kodzie zera wiodącego ma znaczenie, gdyż w systemie ustawiana jest inna strona kodowa, np. „alt + 0135” daje „‡”, a „alt + 135” daje „ç”. Przytrzymanie wciśniętego klawisza alt i wpisanie liczby z zakresu 0–255 powoduje wstawienie znaku o tym numerze ze strony kodowej DOS właściwej dla ustawionego języka klawiatury (w przypadku polskiej klawiatury będzie to znak ze strony kodowej CP852), zaś wpisanie numeru poprzedzonego zerem – znaku ze strony kodowej Windows (w przypadku polskiej klawiatury będzie to znak ze strony kodowej Windows-1250).
Alfabet łaciński, łacinka, alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny.
Klawiatura komputerowa – uporządkowany zestaw klawiszy służący do ręcznego sterowania urządzeniem lub ręcznego wprowadzania danych. W zależności od spełnianej funkcji klawiatura zawiera różnego rodzaju klawisze – alfabetyczne, cyfrowe, znaków specjalnych, funkcji specjalnych, o znaczeniu definiowanym przez użytkownika.
Dwa trójkąty są podobne, gdy ich odpowiednie boki są parami proporcjonalnymi. tzn. gdy można dobrać nazwy dla wierzchołków w pierwszym i drugim trójkącie odpowiednio A,B,C oraz A’,B’,C’ tak, aby
CP852 (Code page 852, CP 852, IBM 852, OEM 852, MS-DOS Latin 2, PC Latin 2, Slavic (Latin II)) – 8-bitowe kodowanie znaków stosowane w systemach operacyjnych MS-DOS, PC-DOS, DR-DOS i FreeDOS, w zamyśle mające zawierać znaki języków krajów Europy Wschodniej opartych na alfabecie łacińskim. Analogicznie jak w przypadku kodowania CP850, niektóre litery ze znakami diakrytycznymi zastąpiły niektóre istniejące w CP437 znaki semigrafiki i symbole matematyczne. Od czasu rozpowszechnienia się systemów operacyjnych Windows 3.x, a zwłaszcza Windows 95 i Windows NT 4.0, wykorzystujących kodowanie Windows-1250 i (w różnym stopniu) unikod, znaczenie kodowania CP852 zaczęło bardzo szybko maleć, choć nadal jest ono wykorzystywane w aplikacjach pisanych dla systemu operacyjnego DOS lub nie posiadających interfejsu graficznego (przeznaczonych do uruchamiania w oknie DOS względnie oknie konsoli), w tym programach księgowych, magazynowych itp.
Dopełnienie zbioru – intuicyjnie, zbiór wszystkich elementów (pewnego ustalonego nadzbioru), które do danego zbioru nie należą. W niektórych pozycjach można spotkać się również z alternatywną nazwą uzupełnienie zbioru.
Teoria mnogości lub inaczej: teoria zbiorów – dział matematyki, a zarazem logiki matematycznej zapoczątkowany przez niemieckiego matematyka Georga Cantora pod koniec XIX wieku. Teoria początkowo wzbudzała wiele kontrowersji, jednak wraz z postępem matematyki zaczęła ona pełnić rolę fundamentu, na którym opiera się większość matematycznych rozważań.

Reklama