Prefektura Italii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prefektura Italii na mapie według stanu z 395 roku

Prefektura Italii (łac. praefectura praetorio Italiae, Illyrici et Africae) – jedna z czterech wielkich jednostek podziału terytorialnego w późnym okresie istnienia cesarstwa rzymskiego.

Jan (Ioannes, zm. 425) – cesarz zachodniorzymski od 20 listopada 423 do maja lub czerwca 425 roku. Znany jako uzurpator. Szymon Olszaniec (ur. 1968)- polski historyk, bizantynolog. Absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Doktorat i habilitacja tamże. Pracownik Zakładu Historii Starożytnej Instytutu Historii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Członek Komisji Bizantynologicznej Komitetu Badań o Kulturze Antycznej PAN.

Prefektura została ustanowiona w 337 roku, dzieliła się na diecezje. Obejmowała, oprócz Italii, także zachodnie Bałkany, dolinę Dunaju oraz część północnej Afryki. Stolicą był Rzym, następnie Mediolan, a wreszcie Rawenna. W 361 została zniesiona, a w 375 ponownie ustanowiona.

Justynian I Wielki, Iustinianus (właśc. Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus, ur. 11 maja 483 w Tauresium, Prowincja Iliria, zm. 13 listopada 565 w Konstantynopolu) – cesarz bizantyński od 1 sierpnia 527 do 13 listopada 565, święty Kościoła prawosławnego. Syn Wigilancji i tym samym siostrzeniec cesarza Justyna I.Afryka – drugi pod względem wielkości kontynent na Ziemi. Ma 30,37 mln km² powierzchni, czyli ponad 20,3% ogólnej powierzchni lądowej naszego globu. Przechodzi przez niego południk 0°, obydwa zwrotniki i równik.

Pomimo upadku Imperium na zachodzie, prefektura istniała nadal, gdyż germańscy władcy Italii pozostawili ze względu na wygodę rzymską administrację. Po wojnach Justyniana powróciła pod władzę Rzymu, ale już w 568 wyłamała się spod władzy Konstantynopola. Na terenie Italii ustanowiono wówczas Egzarchat Rawenny, o ograniczonym zasięgu terytorialnym.

Dunaj (łac. Danubius, niem. Donau, słow. Dunaj, węg. Duna, chorw. Dunav, serb. i bułg. Дунав, rum. Dunărea, ukr. Дунай gr. Ίστρος (Istros) – druga co do długości (po Wołdze) rzeka w Europie.Mediolan (wł. Milano, łac. Mediolanum, lomb. Milan lub Milà) – miasto i gmina w północnych Włoszech, stolica prowincji Mediolan i regionu Lombardia. Położone na północno-zachodnim skraju Niziny Padańskiej pomiędzy rzekami Ticino, Adda, Po i Alpami. Mediolan położony jest na wysokości 122 m n.p.m. Drugie co do wielkości po Rzymie miasto Włoch. Według danych na koniec 2005 roku gminę zamieszkuje 1 308 735 osób, 7191 os./km². Zajmuje powierzchnię 182 km².

Lista znanych prefektów[ | edytuj kod]

Cesarstwo zachodniorzymskie[ | edytuj kod]

  • Antinius Marcellinus (29 kwietnia 340–wiosna 341)
  • Flavius Taurus (6 kwietnia 355–29 sierpnia 361)
  • Sextus Claudius Petronius Probus (22 marca 368–22 listopada 375)
  • Flavius Afranius Syagrius (18 czerwca 382–wiosna 382)
  • Sextus Claudius Petronius Probus (19 sierpnia 383–26 października 383)
  • Virius Nicomachus Flavianus (18 sierpnia 390–8 kwietnia 392)
  • Nummius Aemilianus Dexter (8 marca 395–1 listopada 395)
  • Eusebius (19 grudnia 395–23 grudnia 396)
  • Flavius Mallius Theodorus (31 stycznia 397–20 stycznia 399)
  • Valerius Messala Avienus (16 lutego 399–27 listopada 400)
  • Rufus Synesius Hadrianus (27 lutego 401–5 października 405)
  • Flavius Macrobius Longinianus (11 stycznia 406–24 marca 406)
  • Curtius (7 kwietnia 407–3 lutego 408)
  • Flavius Macrobius Longinianus (13 sierpnia 408)
  • Theodorus (13 września 408–15 stycznia 409)
  • Caecilianus (21 stycznia 409–1 lutego 409)
  • Jovius (1 kwietnia 409–26 czerwca 409)
  • Liberius (26 listopada 409)
  • Jovius (409/410)
  • Melitius (16 listopada 410–19 marca 412)
  • Ioannes (6 czerwca 412–12 czerwca 413)
  • Seleucus (prefekt w Afryce, 30 stycznia 412–6 marca 412)
  • Rufus Synesius Hadrianus (3 sierpnia 413–3 marca 414)
  • Seleucus (414-415) (3 kwietnia 414–11 grudnia 415)
  • Flavius Iulius Quartius Palladius (7 stycznia 416–28 lipca 421)
  • Ioannes (11 lipca 422)
  • Flavius Avitus Marinianus (3 listopada 422)
  • Venantius (9 marca 423)
  • Proculus (18 maja 423)
  • (3 listopada 422)
  • Anicius Acilius Glabrio Faustus (438)
  • Petronius Maximus (439)
  • Panowanie germańskie[ | edytuj kod]

  • Flavius Caecina Decius Maximus Basilius iunior (483)
  • Caecina Mavortius Basilius Decius iunior (486-493)
  • Liberius (494-500)
  • Cassiodorus the Elder (500-?)
  • Faustus (507-512)
  • Rufius Magnus Faustus Avienus (527-528)
  • Cassiodorus (533-537)
  • Fidelis (537-538)
  • Reparatus (538-539)
  • Cesarstwo wschodniorzymskie[ | edytuj kod]

  • Athanasius (539-542)
  • Maximinus (542)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Olszaniec 2014 ↓, s. 281.
    2. Olszaniec 2014 ↓, s. 283.
    3. Olszaniec 2014 ↓, s. 285.
    4. Olszaniec 2014 ↓, s. 286.
    5. Olszaniec 2014 ↓, s. 287.
    6. Olszaniec 2014 ↓, s. 288.
    7. Olszaniec 2014 ↓, s. 289.
    8. Olszaniec 2014 ↓, s. 290.
    9. Olszaniec 2014 ↓, s. 291.
    10. Olszaniec 2014 ↓, s. 292.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Szymon Olszaniec: Pefektura praetorio Italii, Illyrikum i Afryki (312–425 n.e.). Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2014. ISBN 978-83-231-3250-9.
  • Rzym (wł., łac. Roma) – stolica i największe miasto Włoch, położone w środkowej części kraju w otoczeniu wzgórz, nad Tybrem, ośrodek administracyjny i polityczny (siedziba prezydenta, ministerstw i urzędów); stolica i główne miasto regionu administracyjno-historycznego Lacjum. Obszar administracyjny 1523 km², liczba ludności 2 748 809 (zespół miejski ok. 3 800 000).Cesarstwo rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej.




    Warto wiedzieć że... beta

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama