Prawo wekslowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo wekslowe – zbiór przepisów prawnych regulujący instytucje specyficzne dla weksla jako papieru wartościowego. Wydany ustawą z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe, z mocą obowiązującą od 1 lipca 1936 r.

Jednolita ustawa o wekslach trasowanych i własnych - wzorcowa ustawa regulująca kwestie związane z wystawieniem, zbywaniem i zapłatą weksli, stanowiąca załącznik nr I do Konwencji genewskiej z dnia 7 czerwca 1930 r. w sprawie jednolitej ustawy o wekslach trasowanych i własnych. Na mocy postanowień tejże konwencji państwa - strony zobowiązane zostały do wprowadzenia ustawy wzorcowej do krajowych porządków prawnych. Jedyne dopuszczalne odstępstwa od treści ustawy jednolitej zostały wyczerpująco wymienione w załączniku nr II konwencji w postaci tzw. rezerwatów krajowych.

Geneza[ | edytuj kod]

Uchwalenie Prawa wekslowego wiązało się z ratyfikowaniem przez Polskę trzech konwencji genewskich podpisanych 6 czerwca 1930 r., a to konwencji w sprawie jednolitej ustawy o wekslach trasowanych i własnych (Dz.U. z 1937 r. nr 26, poz. 175), konwencji o uregulowaniu pewnych kolizji ustaw w przedmiocie weksli trasowanych i własnych (Dz.U. z 1937 r. nr 26, poz. 177) oraz konwencji dotyczącej opłaty stemplowej w przedmiocie weksli trasowanych i własnych (Dz.U. z 1937 r. nr 26, poz. 179). Ustawa polska stanowi tłumaczenie jednolitej ustawy wekslowej. Wraz z jej wejściem w życie przestało obowiązywać rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 listopada 1924 r. o prawie wekslowym (Dz.U. z 1924 r. nr 100, poz. 926).

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Reklama