• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Prawo telekomunikacyjne



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Przedsiębiorca telekomunikacyjny – według określenia zawartego w prawie telekomunikacyjnym, jest to podmiot gospodarczy (przedsiębiorca) uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej polegającej na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych, przy czym przedsiębiorca telekomunikacyjny uprawniony do:Zasoby orbitalne – według określenia zawartego w polskim prawie telekomunikacyjnym, są to pozycje na orbicie geostacjonarnej lub orbity satelitarne, które są lub mogą być wykorzystywane do umieszczania sztucznych satelitów Ziemi przeznaczonych do zapewniania telekomunikacji.
    Znaczenie ustawy[ | edytuj kod]

    Ustawa wdraża pakiet dyrektyw Wspólnot Europejskich stanowiących unijne ramy prawne sieci i usług łączności elektronicznej (ich wykaz zmieszczono również w tekście Ustawy):

    1) dyrektywa 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z 24.04.2002);

    2) dyrektywa 2002/20/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usługi łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z 24.04.2002);

    Użytkownik końcowy to podmiot korzystający z publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej lub żądający świadczenia takiej usługi, dla zaspokojenia własnych potrzeb. Definicja legalna określona w art. 2 pkt. 50 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne.Dostęp do lokalnej pętli abonenckiej (ang. Local loop unbundling, LLU) oznacza udostępnienie przez operatora sieci lokalnej pętli abonenckiej lub lokalnej podpętli abonenckiej innemu operatorowi, w celu umożliwienia świadczenia przez niego usług telekomunikacyjnych względem klienta końcowego. W ten sposób umożliwia się operatorowi korzystającemu (alternatywnemu) kształtowanie i świadczenie własnych usług bez konieczności przeprowadzania kosztownych i zbędnych prac instalacyjnych polegających na prowadzeniu równoległego okablowania od punktu dostępowego stacjonarnej sieci telefonicznej do lokalu użytkownika. Jest to szczególnie celowe rozwiązanie, biorąc pod uwagę, że większość lokali posiada już takie linie, w dużej części niewykorzystane. W praktyce LLU ma obecnie zastosowanie przy świadczeniu usług telefonii stacjonarnej oraz szerokopasmowego dostępu do Internetu (BSA).

    3) dyrektywa 2002/19/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz ich łączenia (Dz. Urz. WE L 108 z 24.04.2002);

    4) dyrektywa 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i praw użytkowników odnoszących się do sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z 24.04.2002);

    5) dyrektywa 2002/58/WE z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 201 z 31.07.2002);

    Służba radiokomunikacyjna — według określenia zawartego w polskim prawie telekomunikacyjnym oznacza nadawanie, przesyłanie lub odbiór fal radiowych dla wypełnienia zadań określonych dla danej służby w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych.Abonent – według prawa telekomunikacyjnego podmiot, który jest stroną umowy o świadczenie usług zawartej z dostawcą publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

    6) dyrektywa 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 249 z 17.09.2002);

    7) dyrektywa 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na rynku urządzeń radiowych i uchylającej dyrektywę 1999/5/UE (Dz. Urz. UE L 153 z 22.05.2014, str. 62);

    8) dyrektywa 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. o zbliżeniu praw państw członkowskich dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej (Dz. Urz. L 139 z 23.05.89).

    numer niegeograficzny - według polskiego prawa telekomunikacyjnego, numer telefoniczny ustalony w planie numeracji krajowej, wykorzystywany do kierowania połączeń do stałej lokalizacji zakończenia sieci (w sieci stacjonarnej). który nie zawiera ciągu cyfr określającego wskaźnik obszaru geograficznego (numeru kierunkowego), w szczególności może to być numer zakończenia ruchomej publicznej sieci telefonicznej, numer do którego połączenia są bezpłatne albo o podwyższonej opłacie.Dyrektywa Unii Europejskiej – akt prawa pochodnego Unii Europejskiej, którego mocą prawodawcy państw członkowskich Unii zostają zobowiązani do wprowadzenia (implementacji) określonych regulacji prawnych, służących osiągnięciu wskazanego w dyrektywie, pożądanego stanu rzeczy.

    Ustawa tworzy również wyspecjalizowany urząd administracji rządowej zajmujący się sprawami telekomunikacji – Urząd Komunikacji Elektronicznej.

    Prawo telekomunikacyjne wchodzi w skład prawa nowych technologii.

    Historia[ | edytuj kod]

    Historyczna lista aktów prawnych tworzących prawo telekomunikacyjne w Polsce (dekrety, ustawy i ważniejsze zmiany):

  • Dekret Rady Regencyjnej o tymczasowej organizacji Władz Naczelnych w Królestwie Polskiem (Dz.U. z 1918 r. nr 1, poz. 1)
  • Dekret o utworzeniu Ministerstwa Poczt i Telegrafów (Dz.U. z 1919 r. nr 13, poz. 142)
  • Dekret o tymczasowych przepisach pocztowych (Dz.U. z 1919 r. nr 17, poz. 222)
  • Ustawa z 27 maja 1919 r. o państwowej wyłączności poczty, telegrafu i telefonu (Dz.U. z 1919 r. nr 44, poz. 310)
  • Ustawa z 3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie i telefonie (Dz.U. z 1924 r. nr 58, poz. 584)
  • Dekret z 11 marca 1955 r. o łączności (Dz.U. z 1955 r. nr 12, poz. 71)
  • Ustawa z 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz.U. z 1961 r. nr 8, poz. 48)
  • Ustawa z 15 stycznia 1984 r. o łączności (Dz.U. z 1984 r. nr 54, poz. 275)
  • Ustawa z 23 listopada 1990 r. o łączności z 1990 r. – wielokrotnie nowelizowana (Dz.U. z 1990 r. nr 86, poz. 504), m.in.:
  • nowelizacja z 1995 r. (Dz.U. z 1995 r. nr 60, poz. 310)
  • nowelizacja z 1998 r. (Dz.U. z 1998 r. nr 150, poz. 984)
  • Ustawa z 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne – wielokrotnie nowelizowana (Dz.U. z 2000 r. nr 73, poz. 852).
  • Ustawa z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne – obowiązująca, wielokrotnie nowelizowana (Dz.U. z 2004 r. nr 171, poz. 1800)
  • Neutralność technologiczna - tworzenie warunków do uczciwej konkurencji i rozwoju, na podstawie obiektywnych kryteriów, wszystkich rozwiązań technologicznych i standardów oraz zakaz dyskryminowania lub wspierania konkretnych rozwiązań technologicznych lub standardów, chyba że zgodnie z przepisami odrębnymi podejmowane są uzasadnione, proporcjonalne środki dla promowania niektórych specyficznych usług.Sieć telekomunikacyjna – obiekt techniczny będący zbiorem łączy telekomunikacyjnych i innych urządzeń wymaganych do przysyłania informacji pomiędzy dwoma lub więcej węzłami sieci.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Lokalna pętla abonencka to, według określenia zawartego w prawie telekomunikacyjnym, obwód łączący zakończenie sieci z punktem dostępu do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, w szczególności z przełącznicą główną lub równoważnym urządzeniem.
    Publiczna sieć telekomunikacyjna to, według określenia zawartego w prawie telekomunikacyjnym, sieć telekomunikacyjna wykorzystywana do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.
    Infrastruktura telekomunikacyjna – według prawa telekomunikacyjnego, urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie telekomunikacyjne, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji.
    Numer geograficzny – według polskiego prawa telekomunikacyjnego numer telefoniczny ustalony w planie numeracji krajowej, w którym początkowa część ciągu cyfr zawiera wskaźnik obszaru geograficznego (numer kierunkowy), wykorzystywany do kierowania połączeń do stałej lokalizacji zakończenia sieci (w sieci stacjonarnej).
    Urząd Komunikacji Elektronicznej (UKE) – urząd administracji rządowej, obsługujący Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, będącego organem regulacyjnym w dziedzinie rynku usług telekomunikacyjnych i pocztowych.
    Telekomunikacja – dziedzina techniki i nauki, zajmująca się transmisją wszelkiego rodzaju informacji na odległość. Obejmuje również sposoby przetwarzania tych informacji, kodowanie, sprzęt telekomunikacyjny, teorie propagacji, sieci telekomunikacyjne i wiele innych zagadnień. Obecnie telekomunikacja w coraz większym stopniu zależy od rozwiązań informatycznych i zaczyna odgrywać coraz większe znaczenie w sieciach komputerowych. Wykonywana jest przy użyciu środków łączności.
    Zakończenie sieci to termin prawniczy, którego definicja zawarta jest w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Termin ten oznacza fizyczny punkt, w którym abonent otrzymuje dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej; w przypadku sieci stosującej komutację lub przekierowywanie, zakończenie sieci identyfikuje się za pomocą konkretnego adresu sieciowego, który może być przypisany do numeru lub nazwy abonenta.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.