Prawo legacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo legacji (łac. ius legationis) jest jednym z podstawowych atrybutów suwerenności państwowej i oznacza uprawnienie podmiotu prawa międzynarodowego do wysyłania swoich (legacja czynna) i przyjmowania cudzych (legacja bierna) przedstawicieli dyplomatycznych, jednakże tylko za obustronną zgodą zainteresowanych.

Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

Jest to prawo podmiotu prawa międzynarodowego do utrzymywania lub nieutrzymywania stosunków dyplomatycznych z drugim podmiotem tego prawa. Prawo legacji nie rodzi obowiązku wysyłania swoich przedstawicieli do innych państw oraz przyjmowania obcych przedstawicieli. Ustanowienie stosunków dyplomatycznych następuje bowiem na podstawie wzajemnej zgody.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Julian Sutor: Prawo dyplomatyczne i konsularne. Warszawa: 2012.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Prawo dyplomatyczne




  • Reklama