Prawo budowlane (ustawa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest organem pierwszej instancji. Oznacza to, że do kompetencji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego należą wszystkie sprawy z zakresu nadzoru budowlanego, które nie zostały w przepisach wyraźnie zastrzeżone do kompetencji innych organów. Obowiązuje tzw. domniemanie kompetencji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Jeżeli przepisy prawa budowlanego nie wskazują wyraźnie, do kompetencji którego organu należy dana czynność z zakresu nadzoru budowlanego, to oznacza, że należy ona właśnie do kompetencji powiatowego inspektora nadzoru.Pozwolenie na budowę – dokument urzędowy otrzymany w drodze decyzji administracyjnej zezwalający na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego, Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 t.j. z późniejszymi zmianami).

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.
  • Zawartość ustawy[ | edytuj kod]

    Ustawa prawo budowlane składa się z 11 rozdziałów:

    Ochrona środowiska – całokształt działań (także zaniechanie działań) mających na celu właściwe wykorzystanie oraz odnawianie zasobów i składników środowiska naturalnego, zarówno jego składników abiotycznych, jak i żywych (ochrona przyrody). Nauka o ochronie środowiska to sozologia.Organ - termin używany przede wszystkim w prawie, administracji i zarządzaniu, oznaczający wyodrębniony w celu wykonywania określonych zadań podmiot - osobę lub grupę osób, którego kompetencje określają normy zewnętrzne albo wewnętrzne (najczęściej normy prawne).
  • Rozdział 1: Przepisy ogólne
  • Rozdział 2: Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
  • Rozdział 3: Prawa i obowiązki uczestników procesu budowlanego
  • Rozdział 4: Postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych
  • Rozdział 5: Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych
  • Rozdział 6: Utrzymanie obiektów budowlanych
  • Rozdział 7: Katastrofa budowlana
  • Rozdział 8: Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego
  • Rozdział 9: Przepisy karne
  • Rozdział 10: Odpowiedzialność zawodowa w budownictwie
  • Rozdział 11: Przepisy przejściowe i końcowe.
  • Ustawa była zmieniana wielokrotnie.

    Inwestycja w ujęciu ekonomicznym to nakład gospodarczy poniesiony na utrzymanie, tworzenie lub zwiększanie kapitału (np. maszyn i urządzeń, budynków czy zapasów). Zgodnie z inną definicją inwestycja to wyrzeczenie się obecnych, pewnych korzyści na rzecz niepewnych korzyści w przyszłości.Roboty budowlane – budowa, odbudowa, rozbudowa, nadbudowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 Prawa Budowlanego, Tekst Jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.).


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Uprawnienia budowlane są to uprawnienia nadawane na podstawie przepisów szczególnych, stanowiące podstawę prawną dającą możliwość pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez Okręgowe Izby Inżynierów Budownictwa oraz Okręgowe Izby Architektów
    Główny Geodeta Kraju – centralny organ administracji rządowej ds. geodezji i kartografii. Wykonuje zadania określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, przy pomocy Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii.
    Administracja publiczna jest przedmiotem zainteresowania wielu nauk i może być rozpatrywana z różnych punktów widzenia, co wiąże się z rozległością przedmiotu badań.
    Akt wykonawczy - powszechnie obowiązujący akt normatywny wydawany przez kompetentny organ państwa na podstawie udzielonego mu w innym akcie normatywnym upoważnienia.
    Budownictwo – dziedzina działalności człowieka związana ze wznoszeniem obiektów budowlanych, podległa dziedzinie nauki jaką jest inżynieria lądowa. Jest to również gałąź wiedzy praktycznej, techniki stosowanej przy budowaniu. Jego głównym zadaniem jest wznoszenie nowych obiektów budowlanych. Zajmuje się również przebudową, odbudową, modernizacją i konserwacją obiektów już istniejących. Ze względu na umiejscowienie tych obiektów wyróżnia się:
    Generalny Konserwator Zabytków – najwyższy organ ochrony zabytków (zwierzchnik służby konserwatorskiej) w Polsce. Działa zgodnie z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w imieniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
    Główny Urząd Nadzoru Budowlanego – urząd administracji rządowej obsługujący Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i działający pod jego bezpośrednim kierownictwem.

    Reklama