Prawo Beera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo Beera głosi, że wielkość absorbancji światła przez roztwór jest wprost proporcjonalna do stężenia substancji pochłaniającej światło:

Roztwór – homogeniczna mieszanina dwóch lub więcej związków chemicznych. Skład roztworów określa się przez podanie stężenia składników. W roztworach zwykle jeden ze związków chemicznych jest nazywany rozpuszczalnikiem, a drugi substancją rozpuszczaną. Który z dwóch związków uznać za rozpuszczalnik, jest właściwie kwestią umowną, wynikającą z praktyki i tradycji.

Prawo to zostało podane przez Augusta Beera w roku 1852.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • prawo Lamberta-Beera
  • prawo Lamberta




  • Reklama