Poziom wzbogacania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brunatny poziom wzbogacenia w profilu glebowym

Poziom wzbogacania (B) – jeden z głównych poziomów genetycznych gleby wydzielanych przy opisie profilu glebowego oznaczany literą B. Występuje on pomiędzy poziomem organicznym (O), próchnicznym (A) albo eluwialnym (E), a poziomem glejowym (G), poziomem lub warstwą materiałów macierzystych (C) albo podłożem skalnym (R). Jest to poziom mineralny, na tyle przekształcony przez procesy glebotwórcze, że struktury skały macierzystej są słabo widoczne lub wcale się nie zaznaczają.

Poziom lub warstwa organiczna – poziom glebowy lub warstwa glebowa, w których nagromadzona materia organiczna, o różnym stopniu przeobrażenia i rozkładu, stanowi znaczną część objętości materiału i decyduje o ich strukturze i właściwościach fizykochemicznych.Żelazo (Fe, łac. ferrum) – metal z VIII grupy pobocznej o dużym znaczeniu gospodarczym, znane od czasów starożytnych.

Według systematyki gleb Polski (2011) musi być widoczna jedna lub kilka z poniższych cech:

  1. iluwialne nagromadzenie krzemianowej frakcji ilastej, żelaza, glinu lub humusu glebowego, w różnych kombinacjach;
  2. wyraźne wymycie węglanów;
  3. rezydualne nagromadzenie półtoratlenków;
  4. obecność powłoczek półtoratlenków powodujących, że barwa ma mniejszą jasność, wyższe nasycenie lub czerwieńszy odcień niż poziomy sąsiadujące bez ewidentnej iluwiacji żelaza;
  5. rozkład minerałów pierwotnych i tworzenie się krzemianowej frakcji ilastej, uwolnienie tlenków albo obu tych składników i formowanie się struktury foremnowielościennej lub pryzmatycznej, gdy zmienia się objętość gleby na skutek zmian jej uwilgotnienia;
  6. rozkruszenie materiałów.

Do tak wydzielonego poziomu B można włączyć sąsiadujące warstwy wykazujące iluwialne, pedogeniczne nagromadzenie węglanów, a także warstwy pokruszone, mające również inne cechy przekształcenia (np. strukturę pryzmatyczną lub iluwialne nagromadzenie niewielkiej ilości frakcji ilastej).

Poziom próchniczny, również poziom akumulacji próchnicy wierzchni poziom w profilu glebowym, wyróżniający się obecnością mniej lub bardziej rozłożonych szczątków organicznych (roślinnych i zwierzęcych), zwanych próchnicą, korzeni roślin i organizmów glebowych (edafonu).Profil glebowy – pionowy przekrój, odsłaniający morfologię (budowę) danej gleby, a w szczególności rodzaj, miąższość i wzajemny układ poziomów genetycznych.

Poziomem wzbogacania oznaczanym w opisie profilu glebowego symbolem „B” z odpowiednimi przyrostkami mogą być:

  • poziomy iluwialne: agric, spodic, rubic, orsztynowy,
  • poziom brunatnienia: cambic, poziom rdzawienia: sideric.

  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Poziom diagnostyczny gleby
  • Warstwa glebowa
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Systematyka gleb Polski, wydanie 4. „Roczniki gleboznawcze”. 40, 3/4, s. 8, 1989. Polskie Towarzystwo Gleboznawcze. Warszawa. 
    2. Systematyka gleb Polski, wydanie 5. „Roczniki gleboznawcze - Soil Science Annual”. 62, 3, s. 39, 2011. Polskie Towarzystwo Gleboznawcze. Warszawa. 
    3. Systematyka gleb Polski, wydanie 5. „Roczniki gleboznawcze - Soil Science Annual”. 62, 3, s. 48-134, 2011. Polskie Towarzystwo Gleboznawcze. Warszawa. 
    Warstwa glebowa – utwór (materiał macierzysty) znajdujący się w obrębie profilu glebowego lub pod nim, który charakteryzuje się cechami i właściwościami związanymi z litogenezą, a nie pedogenezą. Poziom genetyczny, poziom glebowy - to warstwa mineralna, organiczna lub organiczno-mineralna, znajdująca się w obrębie profilu glebowego, mniej więcej równoległa do powierzchni gleby, przekształcona pod wpływem czynników glebotwórczych. Poszczególne poziomy genetyczne różnią się między sobą barwą, zawartością próchnicy, składem mineralogicznym i chemicznym, strukturą i innymi właściwościami. Rodzaj i układ poziomów genetycznych w profilu glebowym są charakterystyczne dla poszczególnych typów gleb .




    Warto wiedzieć że... beta

    Brunatnienie - polega na pokrywaniu cząstek glebowych rdzawobrunatną otoczką złożoną ze związków żelaza, pochodzących z rozkładu glinokrzemianów. Od nazwy procesu glebotwórczego i poziomu brunatnienia pochodzi nazwa typu gleby charakterystycznej dla lasów liściastych - gleba brunatna.
    Struktura gleby – stan zagregowania (przestrzennego powiązania) cząstek elementarnych fazy stałej gleby. Uwzględnia ona kształt, wielkość, trwałość, sposób wewnętrznego powiązania i układ przestrzenny oddzielnych fragmentów tworzywa glebowego dominujące w danej glebie albo poziomie glebowym. Innymi słowy jest to stan fizyczny budowy wewnętrznej gleby określany wielkością, kształtem, układem i zespoleniem poszczególnych cząstek lub agregatów mineralnej i organicznej części gleby.
    Poziom glejowy (oglejenia) - poziom glebowy, w którym zachodzi odtlenianie substancji glebowej. Przebiega przy braku powietrza i nadmiarze wilgoci, a najczęściej dokonuje się w głębszych warstwach gleb.
    Proces glebotwórczy – proces przekształcania skały macierzystej w glebę oraz dalszy rozwój gleby. Zachodzi pod wpływem czynników glebotwórczych.
    Próchnica (humus) – bezpostaciowe, organiczne szczątki w różnym stadium mikrobiologicznego i fizykochemicznego procesu rozkładu, głównie roślinne, nagromadzone w glebach, albo na jej powierzchni (np. w lesie). Zależnie od rozpatrywanych właściwości, stosowane są różne określenia próchnicy:
    Barwa gleby – wrażenie psychiczne wywoływane gdy oko odbiera odbite od gleby promieniowanie elektromagnetyczne z zakresu światła widzialnego. Barwa jest jedną z najważniejszych, najbardziej rzucających się w oczy cech morfologicznych gleby.
    Wilgotność gleby, wilgotność gruntu wyraża ilość wody w gruncie (glebie). Zasobność gleby (gruntu) w wodę jest wyrażona wilgotnością poszczególnych warstw jej profilu.

    Reklama