Portret imaginacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Portret imaginacyjnyobraz lub inne dzieło będące przedstawieniem osoby, nie przedstawiające prawdziwego wyglądu zewnętrznego, a stworzony w wyobraźni autora dzieła lub będący przedstawieniem modelu dostępnego autorowi podczas tworzenia dzieła. Portrety imaginacyjne przedstawiają głównie postacie mitologiczne lub osoby żyjące w odległych historycznie czasach, których prawdziwe wizerunki nie zachowały się lub autor nie miał do nich dostępu podczas tworzenia portretu. Portret imaginacyjny jest typowy dla malarstwa historycznego: Jan Matejko uwieczniał znane mu współczesne postacie jako postacie historyczne, np. Michał Szweycer został uwieczniony jako ksiądz Piotr Skarga w Kazaniu ks. Piotra Skargi, konsekwentnie umieszczał swój autoportret jako wizerunek Stańczyka.

Jurko Bohun – postać literacka w powieści Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza, wzorowana na pułkowniku kozackim Iwanie Bohunie.Piotr Stachiewicz (ur. 29 października 1858 w Nowosiółkach Gościnnych na Podolu; zm. 14 kwietnia 1938 w Krakowie) - malarz i ilustrator.

Znane portrety imaginacyjne[ | edytuj kod]

  • Stanisław Antoni Szczuka, nieznany malarz, ok. 1735-1740

  • Piotr Wysocki według sztychu francuskiego - litografia François Le Villaina

  • Stańczyk w czasie balu na dworze królowej Bony wobec straconego Smoleńska, Jan Matejko, 1862

    Stańczyk, właściwie Stańczyk w czasie balu na dworze królowej Bony wobec straconego Smoleńska (Stańczyk w czasie balu na dworze królowej Bony, kiedy wieść przychodzi o utracie Smoleńska) – obraz Jana Matejki z 1862 roku. Dzięki niemu 24-letni Matejko zdobył rozgłos, sławę i uznanie.Portret (fr. portrait) – obraz, zdjęcie lub inne dzieło będące przedstawieniem osoby i odwzorowujące jej wygląd zewnętrzny, a czasem także cechy osobowości.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Portret imaginacyjny. [dostęp 2012-08-02].




  • Warto wiedzieć że... beta

    Stanisław Antoni Szczuka herbu Grabie, pseud.: Candidus Veronensis, Szczerota Prawdzicki, (ur. 1654, zm. 19 maja 1710 w Warszawie) – polski szlachcic, polityk i pisarz polityczny.
    Michał Szweycer (ur. 1808 w Glinniku, zm. 26 maja 1871 w Paryżu) – szlachcic polski, fotograf. Syn Ludwika Szweycera herbu Zadora, brat Wincentego – właściciela Rzeczycy.
    Piotr Jacek Wysocki (ur. 10 września 1797 w Winiarach, obecnie dzielnicy Warki, zm. 6 stycznia 1875 w Warce) – pułkownik Wojska Polskiego, inicjator powstania listopadowego, działacz niepodległościowy, przywódca sprzysiężenia podchorążych, które doprowadziło do wybuchu powstania listopadowego (29 listopada 1830), zesłaniec. 3 marca 1831 został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (numer krzyża 1).
    Obraz – najczęściej kojarzony z malarstwem, przeważnie płaski utwór plastyczny, na którym za pomocą farb, przy zastosowaniu różnych technik malarskich i graficznych autor dokonał zapisu pewnych treści. Ewolucja podejścia do obrazu jako samodzielnego przedmiotu (magii lub sztuki) liczy ok. 30 000 lat. Obraz zazwyczaj wiąże się z pojęciem działalności artystycznej, choć bywa też wyrazem doraźnej potrzeby osobistej lub lokalnego obyczaju (np. malowanie pisanek). Drugie znaczenie obrazu to zdarzenie wizualne płaskie lub przestrzenne, najczęściej kojarzone z działaniem artystycznym.
    Kazanie Skargi − obraz olejny Jana Matejki namalowany w latach 1862–1864, od 1986 w zbiorach Zamku Królewskiego w Warszawie (nr inw. ZKW 2048), dar hr. Jana Tomasza Zamoyskiego; od 1949 w depozycie w Muzeum Narodowym w Warszawie.
    Piotr Skarga herbu Pawęża, SJ, inna forma nazwiska: Piotr Powęski, mylnie: Pawęski (ur. 2 lutego 1536 w Grójcu, zm. 27 września 1612 w Krakowie) – polski jezuita, teolog, pisarz i kaznodzieja, czołowy polski przedstawiciel kontrreformacji, kaznodzieja nadworny Zygmunta III Wazy, rektor Kolegium Jezuitów w Wilnie, pierwszy rektor Uniwersytetu Wileńskiego. Sługa Boży, proboszcz kapituły katedralnej lwowskiej w 1564 roku, kanclerz kapituły katedralnej lwowskiej. Autor Żywotów świętych i Kazań sejmowych.
    Marcello Bacciarelli (ur. 16 lutego 1731 w Rzymie, zm. 5 stycznia 1818 w Warszawie) – włoski malarz, reprezentant baroku i klasycyzmu, od 1756 czynny w Polsce, od 1766 nadworny malarz Stanisława Augusta Poniatowskiego, profesor Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, wolnomularz, członek loży wolnomularskiej Bouclier du Nord w 1784 roku.

    Reklama