Portable.NET

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

DotGNU Portable.NET to implementacja Common Language Infrastructure w ramach projektu DotGNU, służąca tworzeniu i uruchamianiu aplikacji stworzonych w technologii .NET z zastosowaniem języków C lub C#. Zawiera kompilator cscc, bibliotekę klas System.Windows.Forms oraz środowisko uruchomieniowe ilrun.

.NET Framework, w skrócie .NET (wym. dot net) – platforma programistyczna opracowana przez Microsoft, obejmująca środowisko uruchomieniowe (Common Language Runtime – CLR) oraz biblioteki klas dostarczające standardowej funkcjonalności dla aplikacji. Technologia ta nie jest związana z żadnym konkretnym językiem programowania, a programy mogą być pisane w jednym z wielu języków – na przykład C++/CLI, C#, F#, J#, Delphi 8 dla .NET, Visual Basic .NET. Zadaniem platformy .NET Framework jest zarządzanie różnymi elementami systemu: kodem aplikacji, pamięcią i zabezpieczeniami. W środowisku tym można tworzyć oprogramowanie działające po stronie serwera internetowego (IIS) oraz pracujące na systemach, na które istnieje działająca implementacja tej platformy. Z racji jej pochodzenia najpełniej obsługiwane są systemy z rodziny Microsoft Windows, jednak ponieważ zasadnicza część platformy została zgłoszona jako standard ECMA, powstają także jego niezależne wdrożenia, np. Mono i dotGNU.Microsoft Windows (ang. windows „okna”, IPA: [maɪkɹoʊsɑːft ˈwɪndoʊz]) – rodzina systemów operacyjnych stworzonych przez firmę Microsoft. Systemy rodziny Windows działają na serwerach, systemach wbudowanych oraz na komputerach osobistych, z którymi są najczęściej kojarzone.

DotGNU Portable.NET przeznaczony jest przede wszystkim dla systemu operacyjnego GNU/Linux, ale istnieją także wersje dla systemów Microsoft Windows, NetBSD, FreeBSD, Solaris i OS X. Obsługiwane architektury to x86, PowerPC, ARM, Sparc, s390, Alpha, IA-64 oraz PARISC.

System operacyjny (ang. Operating System, skrót OS) – oprogramowanie zarządzające systemem komputerowym, tworzące środowisko do uruchamiania i kontroli zadań użytkownika.W programowaniu obiektowym klasa jest częściową lub całkowitą definicją dla obiektów. Definicja obejmuje dopuszczalny stan obiektów oraz ich zachowania. Obiekt, który został stworzony na podstawie danej klasy nazywany jest jej instancją. Klasy mogą być typami języka programowania - przykładowo, instancja klasy Owoc będzie mieć typ Owoc. Klasy posiadają zarówno interfejs, jak i strukturę. Interfejs opisuje, jak komunikować się z jej instancjami za pośrednictwem metod, zaś struktura definiuje sposób mapowania stanu obiektu na elementarne atrybuty.

Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Strona Portable.NET w ramach projektu DotGNU
  • Witryna Portable.NET
  • Biblioteka uruchomieniowa (ang.) runtime library - zestaw funkcji wyłączonych w czasie kompilacji kodu programu do biblioteki programistycznej, łączonych w czasie kompilacji kodu programu do pliku uruchomieniowego (np. .exe) i wykorzystywanych w trakcie działania (ang. runtime) danego programu komputerowego. Biblioteki stosuje się w celu standaryzacji, funkcjonalnej powtarzalności i efektywności działania systemu. Można kompilować kody programów bez linkowania do bibliotek uruchomieniowych, lecz wtedy tak skompilowane programy zajmowałyby znacznie więcej pamięci.NetBSD – wysoce przenośny, dostępny na wiele architektur system operacyjny z rodziny BSD (Unix), zgodny z normą POSIX.




    Warto wiedzieć że... beta

    FreeBSD — system operacyjny z rodziny Unix. Do wersji 2.0 wywodził się z systemu 4.3BSD, kolejne wersje wywodziły się z 4.4BSD Lite2; obu stworzonych przez Computer Systems Research Group (CSRG) na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Podobnie jak NetBSD, jest bezpośrednią pochodną 386BSD – systemu będącego pierwszą próbą przeportowania systemu Unix z gałęzi BSD na architekturę IA-32.Początkowo znany pod nazwą Unofficial 386BSD Patchkit.
    SPARC (ang. Scalable Processor ARChitecture) – architektura mikroprocesorów RISC zaprojektowana początkowo przez firmę Sun Microsystems, a od roku 1989 rozwijana przez organizację SPARC International.
    Kompilator – program służący do automatycznego tłumaczenia kodu napisanego w jednym języku (języku źródłowym) na równoważny kod w innym języku (języku wynikowym) . Proces ten nazywany jest kompilacją. W informatyce kompilatorem nazywa się najczęściej program do tłumaczenia kodu źródłowego w języku programowania na język maszynowy. Niektóre z nich tłumaczą najpierw do języka asemblera, a ten na język maszynowy jest tłumaczony przez asembler.
    Common Language Infrastructure (z ang. architektura wspólnego języka, w skrócie CLI) to część platformy Microsoft .NET Framework, wykorzystywana jako środowisko uruchomieniowe oprogramowania stworzonego w różnych językach. Przed opracowaniem CLI każdy język wymagał własnego środowiska: Visual Basic – VBVM, Visual C++ (aż do Visual C++ .NET) – MSVCRT.
    Architektura ARM (Advanced RISC Machine, pierwotnie Acorn RISC Machine) jest 32-bitową architekturą (modelem programowym) procesorów typu RISC.
    C – imperatywny, strukturalny język programowania wysokiego poziomu stworzony na początku lat siedemdziesiątych XX w. przez Dennisa Ritchiego do programowania systemów operacyjnych i innych zadań niskiego poziomu.
    Biblioteka (w informatyce) – zbiór klas, funkcji (i ew. innych konstrukcji programistycznych), z których korzystają różne programy.

    Reklama